«Tου εαυτού μου απέναντι…»

Να ‘ναι καλά ο κύριος Λιάπης, ο Μεταφορών, που μου τον εγκαινίασε τον
«Πλακεντίας» και πάω στη δουλειά μου σαν άνθρωπος (όταν λέω δουλειά εννοώ
θέατρο, αλλά το δουλειά ακούγεται πιο… μεροκάματο). Δηλαδή, βγαίνω απ’ το
σπίτι και ξέρω ποια ώρα ακριβώς θα είμαι στο «Χορν». Βέβαια, έχει και τα
τυχερά της η διαδρομή, όπως την πρώτη φορά που μπήκα, άνετος – άνετος, και
κάθισα στη μέση στο βαγόνι φάτσα-κάρτα, με βλέπει μια κυρία από την άλλη άκρη
(με τα Λορεάλ μαλλιά της, τα βραχιόλια της βροντούν, τα «γυαλιά πούλμαν») και
στεντορεία τη φωνή:

– Κύριε Φασουλή, τι ετοιμάζουμε φέτος;

Της κάνω νόημα με χέρια, μάτια, φρύδια, «δεν μπορώ από τόσο μακριά, μας ακούει
ο κόσμος».

– Κάτσε, έρχομαι εγώ – μου λέει – κι έρχεται, στρογγυλοκάθεται δίπλα κι
αρχίζει την ανάκριση: πού παίζετε; τι παίζετε; με ποιους παίζετε; πότε
παίζετε; γιατί παίζετε; Όλο το βαγόνι κρεμόταν απ’ τα χείλια μου. Απ’ την
επόμενη φορά, το ‘μαθα κι εγώ το παραμύθι. Επειδή ο «Πλακεντίας» είναι τέρμα
και αφετηρία (σαν τις σχέσεις στη ζωή μας) ο συρμός είναι άδειος. Πάω, λοιπόν,
και βρίσκω την τελευταία θέση τέρμα τέρμα, στο τελευταίο βαγόνι, αλλά αυτή που
είναι ανάποδα στον κόσμο, κι έτσι ούτε «γεια σας, κύριε Φασουλή» ούτε «χαρά
σας». Έλα, όμως, που ξεκινάμε άδειοι, αλλά φτάνουμε στο Σύνταγμα τίγκα… Και
βγαίνω τελευταίος των τελευταίων, και μπροστά μου τα μιλιούνια του κόσμου, έχω
και την κλειστοφοβία (το απαραίτητο αξεσουάρ κάθε καλλιτέχνη) και μέχρι να
φτάσω στις κυλιόμενες η δύσπνοια και οι σφυγμοί, ντάγκα ντουγκ το καμπανάκι.
Αλλά κι εκεί βρήκα τη μέση λύση. Στο μεσαίο το βαγόνι συγκεκριμένα υπάρχει η
αντίστοιχη θέση, μόνο που απέναντί σου δεν είναι ο πλαστικός ο τοίχος με τις
διαφημίσεις: «Θέλετε να χάσετε κιλά; Πάρτε τηλέφωνο!». Όχι, είναι η
είσοδος-χολ-φυσαρμόνικα για το επόμενο βαγκόν. Βέβαια, αυτό το χάσμα αφήνει
μία θέση που έχει ορατότητα προς εσένα, αλλά – τι στο διάολο; – θα με γνωρίσει
αυτός που θα κάτσει εκεί και θα μ’ αρχίσει τη δημόσια συνέντευξη; Τόσο
γκαντέμης πια; Έτσι, δόξα τω Θεώ, γλίτωσα εδώ και μήνες, να ‘ναι καλά ο κύριος
Λιάπης που μου τον εγκαινίασε τον «Πλακεντίας» και πάω στη δουλειά μου σαν
άνθρωπος.

Μέχρι προχθές, ημέρα Σάββατο, που μπαίνω, κάθομαι, ξεκινάμε. «Επόμενος Σταθμός
Χαλάνδρι», «Next Station Halanthri», κι εκεί κατά Ethniki Amina μεριά κάνω
έτσι και βλέπω απέναντί μου, στο μόνο κάθισμα που μπορούσα να δω, έναν τύπο…
Ίδιος και απαράλλαχτος εγώ. Σαν «ρέπλικα Τύπου». Κοιτάω πιο προσεκτικά, δεν
είναι μόνο η φυσιογνωμία, δεν είναι μόνο το σουλούπι, είναι και τα ρούχα. Το
πουκάμισό μου το μαύρο (όχι ότι φοράω κι άλλο χρώμα. Εδώ και χρόνια πενθώ την
αύξηση του βάρους μου), το παντελόνι το κατάμαυρο, τα παπούτσια απ’ τη Λεβέντη
που είχα πάρει και οι κάλτσες – ναι, ναι, αυτές οι μαύρες με τη λεπτή γκρι τη
ρίγα. Πήγαινα και για άλλες λεπτομέρειες, αλλά ξαφνικά γύρισα ο απέναντι και
με είδα, κι εγώ τα ‘χασα που με παρακολουθούσα, ξένον άνθρωπο, και έκανα το
κεφάλι κατά το παράθυρο, που επειδή έβλεπε στο μαύρο σκοτάδι του τούνελ
γινότανε καθρέφτης κι έτσι μπορούσα κι έβλεπα άνετα το είδωλο του «απέναντι
εαυτού μου», χωρίς εκείνος να με βλέπει. Και δεν ξέρω, παραίσθηση; Ίσως είχε
στάλες το τζάμι, διότι ερχόταν απ’ το «Ελ. Βενιζέλος» ο συρμός κι έξω
ψιχάλιζε, μπορεί… Είδα (το είδα καθαρά και κανείς δεν μπορεί να με
διαψεύσει) τον όμοιό μου απέναντι να κλαίει. Όταν λέω κλαίει, τα δάκρυα
ποτάμι, κι εγώ σας δίνω το λόγο μου, όχι που να το παινευτώ (αν και είμαι
τέτοιος τύπος), έχω να κλάψω χρόνια. Ποιος, λοιπόν, είναι αυτός ο ίδιος και
απαράλλαχτος εγώ, που κλαίει εκ μέρους μου; Δεν άντεξα, αφήνω το παράθυρο και
γυρνάω το κεφάλι να με αντιμετωπίσω κατάφατσα.

Γυρνάω, λοιπόν, και με κοιτάζω απέναντι και με βλέπω, αντί για δάκρυα να μου
βγάζω ξεδιάντροπα τη γλώσσα και να μου κάνω και τον αντίστοιχο ήχο:
Μμμδδδδδδ!!!

Να ‘ναι καλά ο κύριος Λιάπης, ο Μεταφορών, που μου τον εγκαινίασε τον
«Πλακεντίας» και πάω με το Μετρό στη δουλειά μου και βρήκα (και) τον εαυτό μου.