ANAΛΩΣIMA Mαθητική Kυριακή

Μεσημέρι Κυριακής διασχίζοντας το πάρκο άκουσα τα παιδιά του Γυμνασίου να
χτυπάνε ξυλάκια στο λιθόστρωτο. Δεν είναι ακριβώς λιθόστρωτο, φαγωμένη παλιά
άσφαλτος είναι, αλλά κάνει κάμποσο κρότο όταν τη χτυπάς με μπαγκέτες.
Καθισμένα κάτω σε τακτικές πεντάδες, τα παιδιά που θα πάρουν μέρος στην
παρέλαση, προφανώς κρατώντας ένα τύμπανο το καθένα, εξασκούνταν στο ρυθμικό
και εναρμονισμένο ταρατατζούμ. Πήγα βόλτα, πήγα σινεμά, γύρισα από το ίδιο
πάρκο σε τέσσερις ώρες περίπου. Βράδυ πια, δρόσιζε κάτω απ’ τα δέντρα. Τα
παιδιά ήταν ακόμα εκεί, καθισμένα στην ίδια θέση, να προβάρουν το ίδιο
ταρατατζούμ, ούτε κούραση να νιώθουν, ούτε υγρασία να τα διαπερνά. Ακατάβλητα
νιάτα. Πόσες μέρες τώρα τα ακούω να κάνουν αυτή τη συλλογική εργασία περνώντας
από το πάρκο;

Πριν μπει ο Οκτώβρης άρχισαν. Είναι ένας τρόπος κι αυτός να χαίρονται το
πράσινο. Δεν έρχονται ποτέ να παίξουν μπάλα, δεν κάνουν βόλτες εδώ, όποτε τα
φέρουν οι καθηγητές χωρίζονται σε παρέες και το ρίχνουν στο κουτσομπολιό. Άλλο
κίνητρο δεν βρίσκουν να μαζευτούν τόσα πολλά για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα,
να καταφέρουν να συντονιστούν, να χαρούν το ένα την πρόοδο του άλλου. Έρευνες
και ομαδικές δουλειές αποφεύγονται στο σχολικό πρόγραμμα, τρώνε χρόνο και
ενέργεια από το παπαγαλίζειν ύλη. Εκδρομές και εξερευνήσεις δεν συνηθίζονται,
αν εξαιρέσεις το καταναλωτικό ξεσάλωμα μια φορά στο τέλος της Γ’ Λυκείου.

Μόνο για τη ρημάδα την παρέλαση έχουν την ευκαιρία να δείξουν τέτοιο ζήλο, να
μάθουν κάτι όλα μαζί, να ξεπεράσουν το πρόγραμμα και τον εαυτό τους. Μαθαίνουν
να χτυπάνε το τυμπανάκι τους, αυτό προσφέρει το Σχολείο.

Δεν περισσεύει χρόνος προφανώς να μάθουν τι ακριβώς γιορτάζουμε στις 28
Οκτωβρίου.