Πού βρίσκεσαι Nτιεγκίτο;

«Καημένε Ντιέγκο… Του είπαμε τόσες φορές “Είσαι θεός”, “Είσαι αστέρι” και
ξεχάσαμε να του πούμε το πιο σημαντικό: “Είσαι άνθρωπος”».

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα φτάνει στην Κούβα για την τελευταία, ίσως, προσπάθεια αποτοξίνωσής του από τα ναρκωτικά. Δεξιά, το μελλοντικό «χρυσό παιδί» παίζοντας μπάλα σε ηλικία επτά ετών

Έχει περάσει ένας μήνας και κάτι από τότε που ο Ντιέγκο Μαραντόνα επέστρεψε
στην Κούβα από την Αργεντινή, για την τελευταία, ίσως, προσπάθεια αποτοξίνωσής
του από τα ναρκωτικά. Από τότε παραμένει απομονωμένος στο Κέντρο Ψυχικής
Υγείας, σε μια ήσυχη περιοχή της Δυτικής Αβάνας, στην ίδια περιοχή όπου μένει
και ο Φιντέλ Κάστρο, ο δηλωμένος «φίλος και οπαδός» του.

Βρισκόμουν στην Ουρουγουάη όταν έμαθα για τη συνέντευξη Τύπου που θα έδινε
θεωρητικά ο Ντιέγκο στο Μπουένος Άιρες με την ευκαιρία της έκδοσης της
αυτοβιογραφίας του, «Ελ Ντιέγκο». Τον ακολούθησα με χαρά όταν αναχώρησε
ξαφνικά για την Κούβα – τη δεύτερη κατοικία (ή νοσοκομείο) του από το 2002.
Είχε ήδη υποστεί μία καρδιακή προσβολή εξαιτίας των ναρκωτικών τον Απρίλιο·
έλεγαν όμως πως το ταξίδι αυτό δεν είχε τίποτε το ασυνήθιστο – μια συνηθισμένη
αποτοξίνωση από την κοκαΐνη. Ο πράκτοράς του, ένας νεαρός που μοιάζει στον
Ντιέγκο, με δέχθηκε στο ξενοδοχείο του και προχωρήσαμε με προσοχή. Έλαβα την
απάντησή μου την επόμενη ημέρα, στο τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων. Οι γιατροί –
οι γιατροί του Φιντέλ – στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας, ήταν κατηγορηματικοί. Ο
ασθενής δεν θα έβλεπε κανέναν.

Κλείνει τα 44. Ο Μαραντόνα αποσύρθηκε το 1997. Το 2001 έπαιξε (είχε ήδη
παχύνει αρκετά) σε ένα ποδοσφαιρικό ματς που μεταδόθηκε και από την τηλεόραση.
Σήμερα, το 2004, χρειάζεται ειδική άδεια των γιατρών για να παρακολουθήσει ένα
ματς στην τηλεόραση. Στις 30 του μηνός θα γιορτάσει τα 44α γενέθλιά του.
Ντιεγκίτο, πού βρίσκεσαι;

Στη Λατινική Αμερική οι άνθρωποι λένε πως μπορεί κανείς να καταλάβει τον
χαρακτήρα ενός Αργεντινού από το πώς αξιολογεί τα δύο γκολ που έβαλε ο
Μαραντόνα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, στο ματς εναντίον της Αγγλίας, στην
«revancha» (εκδίκηση) ενός λαού καταπιεσμένου και ταλαίπωρου. Το πρώτο, το
«χέρι του Θεού» όπως το βάφτισε ο ίδιος ο Μαραντόνα, ήταν αυτό ακριβώς: ένα
γκολ που μπήκε (κεκαλυμμένα πλην σαφώς) με την αριστερή γροθιά. Το δεύτερο,
λίγα λεπτά αργότερα, έχει χαρακτηριστεί «θαύμα». E λοιπόν, στην Αργεντινή οι
άνθρωποι θαυμάζουν περισσότερο το πρώτο παρά το δεύτερο!

Για τον Αργεντινό «ματσό» άνδρα (αν πιστέψουμε αυτή τη σκανδαλώδη γενίκευση),
τα δόλια μέσα είναι απείρως πιο ικανοποιητικά από τα συμβατικά. «Το ίδιο
ισχύει και για την κυβέρνηση και για τις επιχειρήσεις. Δεν ανέχονται απλώς τη
διαφθορά. Τη λατρεύουν». Με άλλα λόγια, στον έρωτα και στον πόλεμο όλα
επιτρέπονται. Και για τον έναν ή τον άλλο λόγο, το ποδόσφαιρο είναι και τα
δύο.

Σαν όπερα. Τα συναισθήματα που ξυπνά το «Ελ Ντιέγκο» μπορούν να
συγκριθούν μόνο με εκείνα που εμπνέει η όπερα. Μια διάφανη αφήγηση, με
ξεκάθαρο το τρομακτικό εσωτερικό χάος και ποταμούς δακρύων σελίδα παρά σελίδα.
Πολλοί αθλητές υποστηρίζουν πως είναι πρωταθλητές του λαού, όμως ο λαϊκισμός
του Μαραντόνα υποστηρίζεται από την προσωπική του διαδρομή – τα προλεταριακά
οχυρά του Μπουένος Άιρες, της Νάπολι και τώρα της Αβάνας. Οι κάτοικοι της
τελευταίας τον γνώρισαν μόνο στην παρακμή του και εντούτοις τον θαυμάζουν
ανεπιφύλακτα. H Κούβα τού ταιριάζει απόλυτα. Εκεί μπορεί να είναι και άνθρωπος
του λαού και άνθρωπος του προέδρου. H περίφημη φράση του προλόγου ανήκει στον
μεγάλο παίκτη Χόρχε Βαλντάνο. «Ξεχάσαμε να του πούμε το πιο σημαντικό: “Είσαι
άνθρωπος”… Στην Ιταλία συνήθιζαν να του λένε: “Ti amo piu che i miei figli”»
(Σ’ αγαπώ πιο πολύ και από τα παιδιά μου). Είναι λιγότερο βλάσφημο από ό,τι
ακούγεται. Με τα θυμωμένα ξεσπάσματά του, τα τραύματα που ο ίδιος επιβάλλει
στον εαυτό του και την ακόρεστη λαιμαργία του, ο Μαραντόνα παρέμεινε «El pibe
de oro», το χρυσό παιδί. Παρέμεινε ο Ντιεγκίτο.

Ο Μάρτιν Έιμις είναι Βρετανός μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και
κριτικός

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη