Mε βαριά καρδιά

Ο TZAK ΛΑΝΓΚ είναι ένας διαχρονικός γκεστ-σταρ στο ΠΑΣΟΚ. Από εποχής
Ανδρέα και Μελίνας ώς το καλοκαιρινό δείπνο Γιώργου, Βενιζέλου, Σηφουνάκη και
Λαλιώτη στην Ολυμπία, ο Τζακ είναι ένας «Γάλλος για όλες τις εποχές» του
πράσινου Κινήματος. Στην τρέχουσα φάση, πιθανώς να βοηθάει και η ροπή της
Άντας Παπανδρέου προς τη γαλλική κουλτούρα, γεγονός που εξηγεί κάποιες εξόδους
του ζεύγους Παπανδρέου προς το Παρίσι.

Επιτυχημένος υπουργός Πολιτισμού και Παιδείας, ο Τζακ είναι εξ αυτών που
«ακούγονται» για τη θέση του υποψηφίου των Σοσιαλιστών στις γαλλικές
Προεδρικές εκλογές του 2007. Ο Τζακ δεν είναι φαβορί, είναι «αουτσάιντερ» και
το παίζει κουλ. Ερωτηθείς τι κάνει έναν πολιτικό κατάλληλο για τα ύπατα
αξιώματα, δίνει, πάντως, τριπλή απάντηση: «H δημοτικότητα, η εμπειρία, ένα
σχέδιο».

Ο Γιώργος Παπανδρέου τα έχει όλα. Ξεχωρίζει μάλιστα για το τρίτο. Από τη
«μεταμόρφωση» του κόμματος ώς την αναδιάρθρωση της Παιδείας, είναι σαφές ότι ο
νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει καινοτόμες ιδέες και οραματικές στοχεύσεις – κάτι
που λείπει εμφανώς από τον Καραμανλή. Το πρόβλημα στην περίπτωση του
Παπανδρέου αφορά ένα τέταρτο στοιχείο, το οποίο δεν αναφέρει ο Λανγκ: τη
συγκυρία.

ΤΟ 2004 είναι πολιτικά δίσεκτο έτος. Είναι κάτι που το πλήρωσε κυρίως ο
Παπανδρέου. Παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ πριν από τις βουλευτικές εκλογές, σε φάση
κάμψης. Υπέστη την αποσυσπείρωση και την ηττοπάθεια που έδωσε αρνητικό σκορ 9%
στις ευρωεκλογές. Έζησε ένα καλοκαίρι αθλητικών επιτυχιών και εθνικής
υπερηφάνειας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. H τρίμηνη εθνική συναίνεση ωφέλησε
την κυβέρνηση, αναγκάζοντας την αντιπολίτευση να σιγήσει. Και τώρα είναι
υποχρεωμένος να διαχειριστεί, όχι από ευνοϊκή θέση, την Προεδρική εκλογή.

H υπόθεση της διαδοχής του Κωστή Στεφανόπουλου είναι μια δύσκολη
διαπραγμάτευση. In extremis, οδηγεί σε νέες εκλογές αν N.Δ. και ΠΑΣΟΚ δεν τα
βρουν σε ένα πρόσωπο. Με δεδομένο ότι η κοινωνία δεν επιθυμεί να ξαναπάει στις
κάλπες – για τρίτη φορά εντός δώδεκα μηνών – είναι κρίσιμο ποιος θα χρεωθεί το
αδιέξοδο. Δεν αποκλείεται μάλιστα η διάσταση αυτή να επηρεάσει ώς έναν βαθμό
και το εύρος του αποτελέσματος.

Ακόμη χειρότερα: στην Προεδρική εκλογή, είναι η κυβερνητική πλειοψηφία που
κρατάει την πρωτοβουλία. Ο Καραμανλής, αργός στις αποφάσεις του εκ φύσεως και
πεποιθήσεως, παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι στον χειρισμό του
θέματος. H απόφαση θα καθυστερήσει – πιθανώς ακόμη και μετά τα Χριστούγεννα –
για τρεις λόγους: Πρώτον και αυτονοήτως, γιατί ο Πρωθυπουργός θα έχει μπροστά
του περισσότερα δεδομένα. Δεύτερον, γιατί δεν θα τον πείραζε να «χαλάσει» το
Συνέδριο του πράσινου Κινήματος, ανακοινώνοντας λίγο πριν ένα όνομα που θα
ψήφιζε με βαριά καρδιά ο Παπανδρέου, αλλά θα προκαλούσε αναταραχή στο «βαθύ
κόμμα». Τρίτον, γιατί αντιλαμβάνεται ότι μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν
αντίρροπες δυνάμεις και προσωπικές φιλοδοξίες, τις οποίες δεν μπορεί εύκολα να
διαχειριστεί η ηγεσία, με αποτέλεσμα να χειροτερεύει συν τω χρόνω η
διαπραγματευτική θέση του Γιώργου.

ΤΟ TPITO ζήτημα είναι πράγματι κρίσιμο. Προ μηνός ο Κώστας Σκανδαλίδης
αποφάσισε να προτείνει δημοσίως Κώστα Σημίτη, παρά την επιθυμία τού πρώην
Πρωθυπουργού να μείνει εκτός προεδρολογίας το όνομά του. Προσφάτως, ο Άκης
Τσοχατζόπουλος επέλεξε Νίκο Κωνσταντόπουλο – μια επιλογή βαριάς καρδιάς για το
ΠΑΣΟΚ – πιθανώς για να δώσει ένα προσωπικό «σήμα» στο παρακυβερνητικό σύστημα
που προωθεί την υποψηφιότητα του προέδρου του ΣΥΝ. Σε άλλου είδους προσέγγιση,
η Βάσω Παπανδρέου σήκωσε τον πήχυ για τον Παπανδρέου, ζητώντας σε συνέντευξή
της να μην ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας έναν υπουργό της
κυβέρνησης Καραμανλή – κάτι που φωτογράφιζε ένα άλλο όνομα που με «βαριά
καρδιά» ίσως ψήφιζε το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου, δηλαδή τον Πέτρο Μολυβιάτη.

Έτσι, ο Παπανδρέου διαπραγματεύεται την Προεδρική εκλογή σε ένα πολιτικό
περιβάλλον το οποίο δεν ελέγχει. Είναι προς τιμήν του ότι δεν χειρίζεται ο
ίδιος το θέμα «με βαριά καρδιά».