Πρόσωπα Ο θρίαμβος της θέλησης για ζωή

Ο Έιρον Ράλστον, ο ορειβάτης που έκοψε πέρυσι το χέρι του με τον σουγιά του
για να απελευθερωθεί από τον βράχο που το είχε πλακώσει, αφηγήθηκε σε βιβλίο
την περιπέτειά του.

Έιρον Ράλστον. Περιέγραψε σε βιβλίο την απίστευτη περιπέτειά του

«Βλέπω αυτό που μου συνέβη σαν θαύμα και ευλογία και γι’ αυτό αισθάνομαι πως
είναι καθήκον μου, υποχρέωσή μου, να το μοιραστώ» δήλωσε ο 28χρονος Ράλστον με
την ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου του. Όταν του συνέβη ωστόσο το
ατύχημα, κάθε άλλο παρά «ευλογημένος» ένιωθε.

Κάτοικος του Άσπεν, στο Κολοράντο, και λάτρης κάθε είδους υπαίθριας
δραστηριότητας, ο Ράλστον αναρριχήθηκε πέρυσι τον Απρίλιο σε μια χαράδρα στο
Εθνικό Πάρκο Κάνιονλαντς της Γιούτα. Ήταν απόγευμα όταν άρχισε να κατεβαίνει
και ένας βράχος που μετακινήθηκε πλάκωσε το δεξί χέρι του κάτω από τον καρπό.
Επί ώρες προσπαθούσε μάταια να απελευθερωθεί και καθώς έπεφτε το βράδυ,
συνειδητοποίησε πως ουδείς γνώριζε πού βρισκόταν. «Είχα παραβεί τον πρώτο
κανόνα που έχεις όταν ταξιδεύεις σε ερημιές – να αφήνεις πίσω λεπτομερή χάρτη
της διαδρομής σου» γράφει στο βιβλίο του με τίτλο «Μπρος γκρεμός και πίσω
ρέμα» («Between Α Rock And Α Hard Place», εκδ. Atria, Simon & Schuster).

Έμεινε παγιδευμένος πέντε μερόνυχτα. Το έκτο πρωινό, εξαντλημένος από την
αϋπνία και την αφυδάτωση, είδε ότι το παγιδευμένο χέρι του είχε αρχίσει να
σαπίζει. Και τότε κατάλαβε πως μπορούσε να φέρει το σώμα του σε τέτοια γωνία
ώστε να σπάσει το κόκαλο και μετά να κόψει με τον σουγιά του τους τένοντες και
τους μυς. Αψηφώντας τον πόνο, έκοψε προσεκτικά τα νεύρα, τους μυς και την
αρτηρία του δεξιού χεριού του ακριβώς πάνω από τον καρπό. Όταν απελευθερώθηκε
από τον βράχο, γράφει, τα συναισθήματά του ήταν ό,τι πιο έντονο έχει νιώσει
ποτέ.

Ακρωτηριασμένος, συνέχισε την κάθοδό του στη χαράδρα και περπάτησε 13
χιλιόμετρα, μέχρι που ένα ελικόπτερο τον εντόπισε. Χρειάστηκε τέσσερις μήνες
για να συνέλθει σωματικά, στη διάρκεια των οποίων υποβλήθηκε σε πέντε
επεμβάσεις. Δύο εβδομάδες μετά την τελευταία, ο Ράλστον είχε επιστρέψει στις
υπαίθριες δραστηριότητές του. Σχεδίασε ο ίδιος ένα τεχνητό χέρι για τις
αναρριχήσεις του, ενώ πέρυσι έτρεξε έναν υπερμαραθώνιο 160 χλμ. «Αυτή τη
στιγμή», λέει, «η σωματική κατάστασή μου είναι καλύτερη απ’ ό,τι πριν από το
ατύχημα».

«Είναι πολύ σημαντικό να απολαμβάνεις πραγματικά, βαθιά, το γεγονός ότι είσαι
ζωντανός» τονίζει. «Τίποτε δεν είναι αδύνατο. Ξέρω πως όλοι μας έχουμε τη
δυνατότητα να προχωρήσουμε περισσότερο, να κάνουμε περισσότερα απ’ όσα
πιστεύουμε πως μπορούμε». Σύμφωνα με κριτικούς, το θάρρος του Ράλστον, η
ενδοσκόπησή του μπροστά στον θάνατο και η ακατανίκητη θέλησή του για ζωή είναι
λόγοι επαρκείς για να διαβάσει κανείς το βιβλίο του.