NΟNIKA ΓAΛHNEA Aνάμεσα σε δύο «Zωές»

«Εγώ σταρ; Ό,τι πιο αντιστάρ μπορείς να φανταστείς, ε, αυτό είμαι. Άλλο αν είμαι το πιο πειθαρχημένο, εγωκεντρικά συγκεντρωτικό, τελειομανές πλάσμα… Αυτό στη δουλειά μου…», λέει η Νόνικα Γαληνέα

H εικόνα, η κίνηση, ο λόγος της έχουν αδιαμφισβήτητα τον αέρα μιας…
αυτοκράτειρας. Δεν είναι απαραίτητα ο ρόλος της Αυγούστας, τον οποίο καλείται
να ενσαρκώσει στον «Αυτοκράτορα Μιχαήλ» με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
από την Παρασκευή. Είναι αυτή η αυτοκρατορική «δύναμη της αδυναμίας» που
εμπεριέχει ο λόγος της, η «ευάλωτη έπαρση» των κινήσεων, η «επηρμένη
συγκατάβαση» του χαμόγελου της ηθοποιού.

«Υπάρχει η Αυγούστα στη ζωή μου. Έχω αγαπήσει, έχω προδοθεί κι έχω προχωρήσει.
Μόνο που δεν σκότωσα αυτοκράτορες. H μικρή μου αυτοκρατορία είναι η κατάκτηση
της αυτάρκειάς μου».

H συζήτηση μαζί της είναι τουλάχιστον ανατρεπτική. Της εικόνας, της
γυναίκας, της «σταρ», της «γκραντ νταμ» του θεάτρου, της τεχνικής προσέγγισης
των ρόλων, της αιτίας για θεατρική δράση. Και μάλιστα για θεατρική δράση που
εγκαταλείφθηκε συνειδητά – όσον αφορά τουλάχιστον την καθημερινή διαδικασία –
πριν από επτά χρόνια και στην οποία η Νόνικα Γαληνέα επανέρχεται δριμύτερη από
τη σκηνή μάλιστα ενός κρατικού θεάτρου.

«Όχι, το θέατρο δεν είναι μέσο για να ζήσω πρόσθετες ζωές, αυτές των ηρωίδων
που ενσαρκώνω. Δεν ζω τις ζωές τους. Φέρνω τις ζωές τους στη δική μου. Δεν μ’
αρέσουν ξέρετε οι φιλολογικές προσεγγίσεις. Δεν σκορπίζω τη σκέψη μου, δεν
αναλύω ιστορικά, πολιτικά, τους ρόλους. Τη συγκεντρώνω για να προσεγγίσω τους
ρόλους μέσα από τον εαυτό μου».

Μιλάει για την ανακούφιση που έφερε η επιστροφή στο θέατρο, την αίσθηση
επαναπροσέγγισης της οικογένειας που έχασε αυτά τα χρόνια, για την επαφή που
την… αφορά, την επικοινωνία, τον υψηλού βαθμού πολιτισμό που συνάντησε στους
συναδέλφους της δεύτερης κρατικής σκηνή, την εκτίμησή της στον νέο
καλλιτεχνικό διευθυντή του ΚΘΒΕ τον κ. Νικήτα Τσακίρογλου, την εμπιστοσύνη της
στον «δοκιμασμένου» ήθους και γνώσης σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη, για τη
μεγαλοπρέπεια του Βασιλικού Θεάτρου – αυτού του «θείου θεάτρου, λέει, που
όμοιό του δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο στην Ελλάδα»…

Φτάνουν αυτά για να φέρουν μια ντίβα στη σκηνή ενός κρατικού θεάτρου και
μάλιστα εκτός κέντρου;

Και μάλιστα στην ηλικία που έφτασα…(συμπληρώνει γελώντας). Τα χρόνια μου
είναι η μόνη απόδειξη ότι δεν έχασα τον χρόνο μου. Το μεγαλύτερό μου
προτέρημα, ίσως και το μόνο, είναι η εργασιομανία και η μεθοδικότητά μου.
Είναι – έστω – μία απόπειρα να ξαναμπώ στον χώρο του θεάτρου αν διαπιστώσω ότι
τα καταφέρνω ακόμα σωματικά και πνευματικά. Είναι επίσης η βεβαιότητα ότι το
θέατρο σού δίνει πίσω αυτό που του δίνεις. Ξέρετε πολλές σχέσεις με ανθρώπους
να επιστρέφουν την αγάπη, την προσφορά; Στο μόνο, εξάλλου, που έμεινα πιστή
στη «Ζωή μου» είναι το θέατρο…

Το σημαντικότερο όμως είναι η ανάγκη της επικοινωνίας. Όχι η κάλυψη της
μοναξιάς, όχι. Αυτή φορές είναι αναγκαία. Το είπα και το ένιωσα όσο κανένα, με
το κείμενο του Ρίτσου. («Να μην ακούω τα βήματά σου, μήτε τα βήματά μου, μήτε
τα βήματα του Θεού» απαγγέλλει – όχι θεατρικά αλλά σε μια σπάνια στιγμή
γυναικείας, ανθρώπινης εξομολόγησης).

Και η κατά τον Άγγελο Τερζάκη «Ζωή» πόσο σας αφορά; Πόσο ο ίδιος ο ρόλος
υπήρξε πρόκληση;

Το έργο είναι ένα θέμα που αφορά τον Έλληνα. Πολύ περισσότερο τη Θεσσαλονίκη.
Και κάτι που μας αφορά, «δουλεύει». Έχει ένα μεγαλείο αυτή η παράσταση. Αν και
είναι αληθινή ιστορία, είναι σήμερα ένα παραμύθι. Όλα αυτά είναι στοιχεία που
προσφέρονται για μια «μεγάλη» παράσταση. H Αυγούστα είναι ένα πρόσωπο τραγικό
που γνώρισε την προδοσία του ανθρώπου που λάτρεψε. Ενός άνδρα πολύ νεωτέρου
της. Σαφώς και μπορώ να τη νιώσω. Ήταν μια δυνατή γυναίκα αλλά συναισθηματικά
ευάλωτη, το λέει εξάλλου στη σκηνή απευθυνόμενη στον Μιχαήλ. Υπάρχει και
δύναμη της αδυναμίας, και ίσως να είναι τελικά ισχυρότερη.

Έχει ιστορία ο «Αυτοκράτορας»

Την Παρασκευή ο Πρωθυπουργός και υπουργός Πολιτισμού Κώστας Καραμανλής θα
είναι ο πρώτος εδώ και χρόνια Πρωθυπουργός που θα παρακολουθήσει παράσταση της
δεύτερης Κρατικής Σκηνής. Και θα είναι ο δεύτερος «Αυτοκράτορας Μιχαήλ» που θα
δει. Ο πρώτος που είδε ήταν το 1978 στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία τότε Αλέξη
Μινωτή, με τους Ελένη Χατζηαργύρη και Νικήτα Τσακίρογλου (νυν διευθυντή του
ΚΘΒΕ). Φοιτητής τότε συνόδευε τον Πρωθυπουργό τότε θείο του Κωνσταντίνο
Καραμανλή. Πολύ τους άρεσε εκείνη η παράσταση. Και το θυμήθηκε ο Πρωθυπουργός,
το εξομολογήθηκε στον Νικήτα Τσακίρογλου και εξεδήλωσε την επιθυμία να το δει
επί σκηνής…

INFO

«Αυτοκράτορας Μιχαήλ» του Άγγελου Τερζάκη με τη Νόνικα Γαληνέα στον ρόλο της
Αυγούστας. Πρεμιέρα την Παρασκευή 22 Οκτωβρίου, στις 21.00, στο Βασιλικό
Θέατρο (τηλ. 2310-251.632).