ΣE ΠPΩTO ENIKO Δέκα ευρώ η ζωή του μαθητή…

Εντάξει. Λύθηκε και αυτή η απορία μου στον μάταιο τούτο κόσμο. Έμαθα,
επιτέλους, πόσο κοστολογείται – και θεωρείται μάλιστα στην πιάτσα και
«τσιμπημένη» τιμή – η ζωή ενός μαθητή: Δέκα ευρώ!

Τόσο, μου είπαν πολύ σοβαρά, στοιχίζει κάθε ζώνη ασφαλείας που πρέπει να
προσθέσουν στα σχολικά λεωφορεία και στα τουριστικά πούλμαν που μεταφέρουν
μαθητές. Και ουδείς επιθυμεί να τα καταβάλει!

Καθεμιά από τις εμπλεκόμενες πλευρές βιάζεται να αναφωνήσει δραματικά το
«απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο». Οι ιδιοκτήτες των μισθωμένων λεωφορείων
«κλαίγονται» και ωρύονται ότι θα «πέσουν έξω»! Ούτε «ένα δράμι» – όπως θα
έλεγε και η μάνα μου – υπευθυνότητας και επαγγελματικής «τσίπας»… Σιγά τώρα,
τι μεταφέρουν; Μόνο τους θησαυρούς μας, τις ελπίδες μας, τις ζωούλες των
παιδιών μας, τις ίδιες τις ψυχές μας…

Τα ιδιωτικά σχολεία από τη μεριά τους οχυρώνονται πίσω από υπεκφυγές,
γραφειοκρατικά τερτίπια και ασάφειες για να αποφύγουν το (αυτονόητο) καθήκον
τους: να διασφαλίσουν τη ζωή των μαθητών τους, καθώς πηγαίνουν και φεύγουν από
τα μαθήματα.

Χαμός, μαθαίνω από το ρεπορτάζ μου – περισσότερο ως απηυδισμένη μητέρα, παρά
ως δημοσιογράφος – ότι γίνεται στο υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών. Με
νωπές ακόμα τις μνήμες από τη φρίκη του Μαλιακού, όλοι κιόλας πιέζουν…
Πιέζουν, πιέζουν και απειλούν. Για αναβολή, ακύρωση, λησμονιά…

Στη χώρα αυτή, όπου το «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού» έχει ανακηρυχθεί σε
εθνική πατέντα, η λησμονιά σκεπάζει γρήγορα, σαν την πρωινή πάχνη αυτών των
υγρών ημερών, όλα τα σημαντικά θέματα. Για να αναδειχθούν τα πρόσκαιρα, τα
ευτελή, τα τερπνά… Που φέρνουν τη χαύνωση της μικρότητας και – πού το πας
αυτό; – δεν απαιτούν και πολιτική πυγμή!