ANAΛΩΣIMA Παράξενοι άνθρωποι

Γυρίζουν σπίτι αργά, κατακουρασμένοι, ανοίγουν τηλεόραση και σπάνια
ξαναβγαίνουν. Μερικοί τη βάζουν στη διαπασών, ακούς τρελούς διαλόγους απο τις
κλειστές εξώπορτες των διαμερισμάτων, αν τυχόν χρησιμοποιήσεις τη σκάλα.
Μητέρες εγκαταλείπουν τα παιδιά τους, ενώ άλλες τα υπερπροστατεύουν
καταστροφικά, παιδιά παίρνουν ναρκωτικά, πατέρες και γιοι ανταγωνίζονται
ερωτικά, σοβαροί άνθρωποι επισκέπτονται καφετζούδες, επιχειρήσεις τινάζονται
στον αέρα, προδοσίες εξυφαίνονται σε καθημερινή βάση. Πάθος, ένταση και
ακραίες καταστάσεις προσφέρουν χαλάρωση στην οικογένεια. Μια φορά στις τόσες
συναντιούνται οι γείτονες, να κουβεντιάσουν τα προβλήματα της πολυκατοικίας
και τότε ιστορίες χλωμές, του δικού τους μικρού δείγματος των είκοσι
διαμερισμάτων, παίρνουν υπόσταση από την ανταλλαγή πληροφοριών. «Είδες τους
τάδε του ρετιρέ πόσο πολλοί έγιναν τελευταία; Είναι η κόρη τους που χώρισε και
ήρθε με τα παιδιά πίσω στους γονείς της. Αν είναι δυνατόν, έφερε και τη
Φιλιππινέζα. Πώς χωράνε τόσοι άνθρωποι μέσα; Έχουν δικαίωμα να μένουν; Δικό
τους είναι ή το νοικιάζουν; Να ρωτήσουμε την ιδιοκτήτρια τι σκοπεύει να κάνει.
Κι εκείνοι στο υπόγειο με το σκυλί; Τι το θέλουνε το ζώο, δεν κοιτάνε το χάλι
τους; Πρέπει να τους διώξουμε, τα σκυλιά είναι ανεπιθύμητα. Αμ, η καφετζού
στον τρίτο; Επιτρέπεται καφετζού στην πολυκατοικία; Δεν λέει τίποτα ο
κανονισμός; Για πες στον διαχειριστή να το ψάξει. Κι ήρθαν και μαύροι στο
ισόγειο. Αυτοί δεν φεύγουν ε; Αποκλείεται να το γράφει κάπου στον κανονισμό
λες; Δεν απαγορεύονται οι μαύροι; Εγώ πάντως δεν τους μιλάω. Ούτε καλημέρα.».
Ύστερα κλείνονται ξανά στο σαλόνι του ο καθένας και ξανανοίγουν την τηλεόραση,
όπου διαζύγια, Φιλιππινέζες, μαύροι, καφετζούδες και σκυλάκια, όλα βρίσκονται
κλεισμένα στο γυαλί, διασκεδαστικά και αβλαβή.