ΣE ΠPΩTO ENIKO Οι Bόρειοι και οι Nότιοι…

Ένας στους δύο κατοίκους της Αττικής – άκουσα στο ραδιόφωνο – επιθυμεί σφόδρα
μια μονοκατοικία στα βόρεια προάστια. Ομολογώ ότι, λατρεύοντας τον φοβερό
ορίζοντα του Σαρωνικού, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω αυτή την εμμονή των
Νεοελλήνων για «τα βόρεια», που μάλλον πλήξη μού προκαλούν και μπορώ να τα
αντέξω μόνο όσο διαρκεί μια επίσκεψη σε φίλους. Και μαθαίνω από το βλαστάρι
μου ότι – μετά… την τραγουδιστική διένεξη μεταξύ αθηναϊκών προαστίων – στα
«καλά» σχολειά έχουν αρχίσει πια κόντρες μεταξύ μαθητών από τα νότια και τα
βόρεια προάστια – λες και έχει ξεσπάσει ένας νέος εμφύλιος πόλεμος Βορείων και
Νοτίων, δύο αιώνες ύστερα από εκείνον της Νέας Ηπείρου!

Συνάδελφοι μου διηγήθηκαν τη χαρακτηριστική ιστορία ενός γνωστού σήμερα
παρουσιαστή ειδήσεων, που η πρώτη έννοια του μόλις προσελήφθη στο κανάλι ήταν
να βρει επειγόντως διαμέρισμα σε σικ βόρειο προάστιο. Και δήλωνε μετά
τρισευτυχισμένος και κοινωνικά «δικαιωμένος» για την «επιτυχία» του – κι ας
στριμώχθηκε σε ένα στενάκι και έβλεπε μόνο τον τοίχο τού απέναντι.

Και εγώ τους είπα για τη φίλτατη οικογένεια (δύο σαραντάρηδες, μια χαρά
άνθρωποι, με το τρισχαριτωμένο παιδάκι τους), που είχαν βάλει εδώ και πολύ
καιρό ως υψηλό στόχο ζωής – όπως άλλοι έχουν στόχο, ας πούμε, να σπουδάσει το
παιδί τους στο Χάρβαρντ ή να ανακαλύψουν τη θεραπεία του καρκίνου – να
κατοικήσουν στον «παράδεισο των Βορείων»! Παρακολουθώ εδώ και χρόνια τον
συμπαθή αυτόν αγώνα. Από ένα μεσοαστικό προάστιο της Αθήνας, με ιδιόκτητο
σπίτι, να νοικιάσουν αρχικά και να αγοράσουν αργότερα ένα (μικρότερο από το
δικό τους) διαμέρισμα στο πολυπόθητο αριστοκρατικό προάστιο. Με δάνεια και
χίλια ζόρια.

Λίγο μετά να ξαναχρεωθούν ώς τον λαιμό για να αγοράσουν στην ίδια περιοχή μια
μονοκατοικία. Παλαιότατη, μισογκρεμισμένη, με υγρασίες και κακοτεχνίες (που αν
ήταν αλλού δεν θα γύρναγαν να την κοιτάξουν). Να την επισκευάσουν με
δυσβάσταχτους κόπους και συμβιβασμούς, να κάνουν και το σιντριβανάκι της
πισίνα – κι ας είναι απλώς και μόνο για να χωράνε ένας-ένας σαν την μπανιέρα!
Επιτέλους, όμως, μπορούν να δουν τον κόσμο – τον μικρόκοσμό τους – με το
κεφάλι ψηλά! Και ας αφήσουν εμένα την «πληβεία» να έχω στα πόδια μου το
ωραιότερο τοπίο της γης και να γεμίζω τους πνεύμονές μου με θαλασσινό αεράκι.
Θάλασσα πλατιά, θάλασσά μου…