Tα Οκτωβριανά…

– «ΘΑΝΑΤΟΣ είναι οι κάργες που χτυπιούνται

στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια»….

– Τρελή είσαι, παιδάκι μου;

– «Θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται

καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια»…

– Μπράβο, βρε. Μου τη μαύρισες την ψυχή. Άντε να πηγαίνω κι εγώ σιγά – σιγά να
πα’ να φουντάρω από κάνα βράχο!

– Δεν μπορώ! Δεν το ελέγχω. M’ έχει πιάσει ένας πεσιμισμός – να το πω; Μια
καντίφλα, ένα σιχτίρι – να το πω;

– Καθόλου να μην το πεις. Γιατί αν πιάσεις εσύ Καρυωτάκη κι εγώ κάναν
Λαπαθιώτη, μας βλέπω να την κόβουμε τη φλέβα αγκαζέ.

– Τέρμα! Το αποφάσισα! Θα πάρω την Αττική Οδό!

– Και θα την πας πού;

– Δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ! Να φύγω, να φύγω, να
φύγω, να φύγω, να φύγω!

– Αν έχεις κάνει το κουμάντο σου, να φύγεις.

– Το ποιο μου;

– Ξέρεις πόσο έχουνε πάει τα διόδια; Εδώ για Ρίο-Αντίρριο, πρέπει να βάλεις το
δυάρι υποθήκη.

– Να το βάλω! Θα φτάσω στα άκρα εγώ! Θα φέρω τα πάνω – κάτω! Δεν τον αντέχω
αυτόν τον Οκτώβρη…

– Εξ ου και θα κάνεις την Οκτωβριανή Επανάσταση!

– Δεν τον μπορώ, σου λέω. Να γυρίζω από τις διακοπές, μες στην τρελή χαρά. Κι
αυτός ο αλήτης, ο κερατάς, ο τσόγλανος…

– Ο Οκτώβριος;

– Αυτός! Να μου την έχει στημένη στη γωνία και να μου δίνει μια σφαλιάρα στα
μούτρα.

– Γιατί, προηγούμενα είχατε;

– Με μισεί. M’ έχει βάλει στο μάτι. Παραμονεύει τη ζωή μου, κρυμμένος πίσω από
πόρτες. Δεν πρόλαβα ν’ αφήσω τη βαλίτσα κάτω και μου την έπεσε!

– Είσαι καλά, κορίτσι μου; Ο Οκτώβριος σε παρενόχλησε σεξουαλικά;

– Αλλιώς. Με άγχωσε, με αλάλιασε, με εξόντωσε, με τσάκισε, με διέλυσε, με
κονιορτοποίησε. Δεν ξέρω τι να κάνω!

– Να βάλεις μέσον κάναν άλλο μήνα πιο κολλητό σου να τον συμμαζέψει.

– M’ έριξε στη ρουτίνα. Στην καθημερινότητα. Το σχολείο του παιδιού. Οι
λογαριασμοί από τις κάρτες. H ασφάλεια του πίνακα που όλο πέφτει. Μια ζέστη –
μια κρύο. Ο συμμαθητής του γιου μου κόλλησε τον γιο μου. Ο γιος μου κόλλησε
εμένα. Εγώ κόλλησα τη μαμά μου. Ήρθε και η ξαδέλφη μου, «δεν κολλάω εγώ» μάς
λέει «βάζω θετική ενέργεια» – παρ’ την κάτω κι αυτήν. Άλλα φάρμακα ο ένας,
άλλα ο άλλος. Προχθές από την κούραση, πήγα να δώσω στο παιδί τις σταγόνες μου
για την υπόταση!

– Σας γονάτισε αυτό το πράγμα.

– Πολυκλινική το κάναμε το σπίτι μας. Έχω αναρτήσει παντού πίνακες ασθενών.
Σαν αυτούς στα κρεβάτια των νοσοκομείων. Σημειώνω υποτροπές και ανακάμψεις.
Τώρα λέω να προσθέσω και νέα πτέρυγα. Να εφημερεύω μπας και βγάλουμε κάνα
φράγκο! Θα στουμπώσω κι έναν τομογράφο στο χολάκι κι όποιον πάρει ο Χάρος…
Χάρος! «Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται»…

– Μην αρχίζεις πάλι, να χαρείς τη μάνα που σε γέννησε!

– Πώς να τη χαρώ, αγάπη μου; Αφού σου λέω την κόλλησα; Εδώ ταβλιαστήκαμε
οικογενειακώς, η μαμά θα τη γλίτωνε; Γι’ αυτό σου λέω. Θα φύγω. Θα αποδράσω.
Θα επαναστατήσω. Θα κάνω την Οκτωβριανή Επανάσταση!

– Αλήθεια, θύμισέ μου, την Οκτωβριανή την έκανε ο Λένιν, ο Στάλιν ή ο
Μπουκόφσκι;

– Ο Σβαρόφσκι, αγάπη μου! Ο Σβαρόφσκι!