Aκατάλληλον για ανηλίκους

ΠΡΙΝ από έναν χρόνο, τέτοια μέρες, ο Κώστας Σημίτης άρχισε να κλείνεται
στον εαυτό του. Σχολαστικός αναγνώστης των δημοσκοπήσεων, ο τότε πρωθυπουργός
διαπίστωνε ότι το ΠΑΣΟΚ έπαιρνε την κατιούσα και οι προοπτικές για τις
βουλευτικές εκλογές του 2004 δεν ήταν ευοίωνες. Κάπως έτσι ξεκίνησε μια
περίοδος πολιτικού διαλογισμού, που οδήγησε στην παράδοση της ηγεσίας του
Κινήματος στον Γιώργο Παπανδρέου. Δημοφιλέστατος και άφθαρτος, ο νέος αρχηγός
θα ήταν πιο αξιόμαχος απέναντι στην επέλαση της N.Δ.

Αιτία προβληματισμού του πρώην πρωθυπουργού ήταν η προσωπική του αμφιβολία για
τις ικανότητες του Κώστα Καραμανλή και των στελεχών της Ρηγίλλης να
κυβερνήσουν τη χώρα. Το ενδεχόμενο αυτό ανησυχούσε τον Σημίτη.

Την περίοδο εκείνη θα μπορούσε κανείς να απορρίψει αυτές τις ανησυχίες ως
έκφραση υπερβολής ή και της απόλυτης ταύτισης του ΠΑΣΟΚ με την εξουσία.
Ωστόσο, έναν χρόνο αργότερα, ο Σημίτης δικαιώνεται με τρόπους που πιθανώς ούτε
ο ίδιος δεν είχε φαντασθεί. H δημοσιονομική απογραφή απειλεί να αμαυρώσει την
ΟΝΕ και έχει πλήξει τη διεθνή εικόνα της χώρας. Στην εσωτερική πολιτική, η
κυβέρνηση παραπαίει. H σκανδαλολογία της N.Δ. τείνει να δημιουργήσει όρους για
ένα μικρό «βρώμικο ’89». Και ο νέος Πρωθυπουργός πλουτίζει το λεξιλόγιο της
δημόσιας ζωής με λούμπεν εκφράσεις, που διατυπώνονται σε σουβλατζήδικα. H
Ελλάδα της «νέας διακυβέρνησης» είναι ξαφνικά μια άλλη χώρα.

ΓΝΩΣΤΕΣ των δυνατοτήτων, αλλά και των προθέσεων της υπό τον Καραμανλή
ηγετικής ομάδας της N.Δ., επέμεναν εδώ και αρκετούς μήνες ότι η νέα
διακυβέρνηση είναι σαν κινηματογραφική προβολή με δύο έργα. Το πρώτο έργο ήταν
«σοφτ», δηλαδή σε χαμηλούς τόνους, λόγω Κυπριακού και Ολυμπιακών Αγώνων. Ήταν
η φάση που η νέα κυβέρνηση ένιωθε ανασφάλεια μπρος σε μεγάλα θέματα και
επιθυμούσε όρους συναίνεσης.

Το δεύτερο έργο ήταν «χαρντ» και είχε προγραμματισθεί για το φθινόπωρο. Το
σενάριό του περιελάμβανε πόλωση και, όπως ελέγετο σαρκαστικά, «επιλεκτική
χρήση σκανδάλων», για να συντηρηθεί η εικόνα του φαύλου ΠΑΣΟΚ στα μάτια της
κοινής γνώμης και να καλυφθούν τυχόν αδυναμίες της νέας διακυβέρνησης. Τα
στραβοπατήματα της Μαριέττας και τα γράψε-σβήσε των τροπολογιών στο υπουργείο
Οικονομίας ήταν αναμενόμενα. Αντιθέτως, το μπάχαλο στο ατύχημα του Σινούκ και
η επιπολαιότητα Τσιτουρίδη εξέπληξαν ακόμη και εκείνους που ήταν
προετοιμασμένοι για τις γαλάζιες κυβερνητικές γκάφες.

Έκπληξη είναι και ο ρόλος του Καραμανλή στο δεύτερο έργο. H φρασεολογία του
Πρωθυπουργού, κεκλεισμένων των θυρών, και η αντιπάθειά του για το «σύστημα»
που τον πολέμησε, είναι γνωστή. Ωστόσο, ο Καραμανλής πρόσεχε την εικόνα του.
Υπέθετε κανείς ότι αυτός θα επέμενε να εμφανίζεται ενωτικός και μεγαλόψυχος,
ένας γνήσιος πολιτικός του «μεσαίου χώρου» – κατά τον νεολογισμό-φετίχ του
Γιάννη Λούλη – την ώρα που άλλοι θα αναλάμβαναν τη σκανδαλολογία και την
εκκαθάριση των διαπλεκομένων. Αυτό ακριβώς έκανε. Μάλιστα, η προσέγγιση αυτή
ήταν τόσο ακραία, που το επικοινωνιακό επιτελείο απέφευγε διαρροές για τα
λεγόμενα ή τις αντιδράσεις του Καραμανλή.

Από αυτόν τον μινιμαλισμό που απαγόρευε διαρροές πολιτικού περιεχομένου από
τις κυβερνητικές συσκέψεις στο Μαξίμου, φθάσαμε σε έναν μαξιμαλισμό, όπου το
πανελλήνιο πληροφορήθηκε ότι ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε «νταβατζήδες», σε
ένα τραπέζι που έγινε σε σουβλατζήδικο.

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ έχει και εισηγήσεις και την πρόθεση «να τελειώνει με τη
διαπλοκή». Αυτό δεν αφορά μόνο το, κατά την έκφρασή του, «σύστημα ΠΑΣΟΚ». Ήδη
έχει καταγραφεί δυσαρέσκεια επιχειρηματικών συμφερόντων, προσκείμενων στη
συντηρητική παράταξη, η οποία εστιάζεται σε χειρισμούς των υπουργείων
Οικονομίας και Άμυνας. H κυβέρνηση φέρεται αποφασισμένη να νομοθετήσει για τον
βασικό μέτοχο. Ωστόσο, η πολιτική μεθόδευση γύρω από το θέμα, ακόμη και η
καλλιέργεια τεχνητής όξυνσης, θα μπορούσε να γίνει με τρόπο που να μην εκθέτει
τον Καραμανλή στα μάτια της κοινής γνώμης, ως Πρωθυπουργό ακατάλληλο για
ανηλίκους.

Στο Σινούκ ή τον Τσιτουρίδη, η κυβέρνηση έχασε τον έλεγχο λόγω απρόβλεπτων
γεγονότων ή πράξεων τρίτων, όπως η ερώτηση της Συλβάνας Ράπτη. Το ανησυχητικό
είναι ότι στον «Μπαϊρακτάρη» ο Πρωθυπουργός έχασε τον έλεγχο μόνος του, λίγο
σαν τον περιπατητή που σκοντάφτει στο ίσιωμα.