ΣE ΠPΩTO ENIKO Πώς φθάσαμε ώς εδώ σύντροφε;

Είναι το ερώτημα των ημερών: Πώς γίνεται οι πολιτικές εξαγγελίες και το
γενικότερο κλίμα για «αποκάλυψη τώρα και κάθαρση» να οδηγούν σε δυσπιστία,
απαξία και τελικά αδιαφορία των πολιτών προς τους πολιτικούς και άλλους
παράγοντες που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή μας; Ποιος είναι ο άγνωστος
«X» που εισβάλλει στην εξίσωση της συλλογικής ζωής μας, πολλαπλασιάζεται με
τις εξαγγελίες αλλά και τις σπάνιες μεμονωμένες προσπάθειες για πολιτική
καθαρότητα και συνέπεια και παράγει ως αποτέλεσμα το χάος της γενικής
κοινωνικής σήψης που μέρα με την ημέρα μας τραβάει πιο κάτω; H αναξιοπιστία.
Αυτός είναι ο ένοχος «X». Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, μάνατζερ κατέχουν τα
πρωτεία της αναξιοπιστίας, σύμφωνα με νέα πανελλαδική έρευνα. Ποιους
εμπιστεύονται περισσότερο οι πολίτες; Τους στρατιωτικούς, αστυνομικούς και
ιερείς. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά τα παθιασμένα και φιλόδοξα οράματα και
ιδανικά της Μεταπολίτευσης, αναζητούμε καταφύγιο στους παραδοσιακούς θεσμούς.

Τι συμβαίνει σύντροφε; Όλοι οι αριστεροί γιατί έγιναν πολιτικοί, μάνατζερ,
επιχειρηματίες, «παράγοντες», κάθε λογής εξουσιαστές; Γιατί εξομοιώθηκαν με
τους «άλλους» – και ορισμένοι φάνηκαν ακόμα πιο άτεγκτοι, ύπουλοι και
αδίστακτοι; «Πάντα υπάρχουν οι διαβρωμένοι. Ας μη γενικεύουμε: οι περισσότεροι
από μας, τους… παλιούς φίλους, γίναμε κατεστημένο για να αγωνιστούμε για τα
δικά σας δίκαια. Πάντα. Για το δικό σας καλό. Το καλό της χώρας μας…». Τότε
πώς φθάσαμε εδώ σύντροφε; «Άσ’ τα, δράμα… Αλλά, μη χάνεις την πίστη σου, οι
περισσότεροι – αριστεροί, ακόμα και δεξιοί – είμαστε καθαροί, γνήσιοι
αγωνιστές. Θα βρεθεί η άκρη…». Συλλογική ευθύνη δεν υπάρχει; «Τι λες τώρα;».
Δηλαδή η συλλογική ευθύνη αναγνωρίστηκε μονάχα για να μπορέσουμε να
καταδικάσουμε τέσσερις γηραιούς συνταξιούχους κατηγορούμενους ως μέλη του ΕΛΑ;
«Τα πράγματα είναι σύνθετα. Δεν καταλαβαίνεις…». Μπορεί. Ξέρω όμως ότι δεν
σε πιστεύω. Πια.