ΣE ΠPΩTO ENIKO Ήταν μια σπουδαία αρχή

Πού βρίσκονταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που είδαμε δίπλα μας τις ημέρες των
Παραολυμπιακών; Με τα καροτσάκια τους, τα ειδικά βοηθήματά τους, τα γυαλιά
τους, τα μπαστούνια τους, τους ζήσαμε πλάι πλάι, στις πλαζ, στις ταβέρνες, στα
στάδια, στα καφέ… Να συζητάνε ζωηρά, να γελάνε, να τραγουδάνε, να περνάνε
τους δρόμους, να χειροκροτούν…

Γιατί δεν τους είχαμε ποτέ πριν συναντήσει σε κανένα σινεμά, σε κανένα
εστιατόριο έως σήμερα; Φυλακισμένοι στη μοίρα τους, βγήκαν – σαν τα σαλιγκάρια
μετά τη βροχή – να ζήσουν (για λίγο;) τον κόσμο που ζει έξω από τα κάγκελα της
αναπηρίας τους… Να γευτούν το κατ’ εξαίρεσιν προνόμιο της συμμετοχής σε μια
κοινωνία που θεωρεί τη Γη μονοπώλιο για τους αρτιμελείς και τους
«φυσιολογικούς»… Να γλεντήσουν τον θρίαμβο των πρωταθλητών τους, που δεν
δίστασαν να εκτεθούν σε εκατομμύρια μάτια, για να κερδίσουν το στοίχημα με τον
εαυτό τους…

Τις υπόλοιπες, όμως, ημέρες, μήνες και χρόνια της ζωής τους πού ζουν; Πώς
ζουν; Τι μαρτύριο, άραγε, απομόνωσης περνούν αυτοί και οι δικοί τους;

Ήταν μια σπουδαία αρχή. Ο Έλληνας φάνηκε – με τη… γονιδιακή ευαισθησία του –
να αποδέχθηκε και να αγκάλιασε, άνευ όρων και αναστολών, τους ανθρώπους με
αναπηρίες (έστω και αν δεν σκέφθηκε ποτέ να μην παρκάρει πάνω στη ράμπα που
προορίζεται γι’ αυτούς!). Και οι (ανεκπαίδευτοι σε τέτοια θέματα) μαθητές
έσβησαν γρήγορα από τη σκληρή γλώσσα της ηλικίας τους τα κοροϊδευτικά επίθετα
με τα οποία χαρακτήριζαν τους γενναίους αυτούς ανθρώπους – και τους θαύμασαν
ως αθλητές.

Το «μπαλάκι» τώρα πηγαίνει στην Πολιτεία. Στη νέα Βουλή, με τους νέους
ανθρώπους, τις πολλές γυναίκες. Για να νομοθετήσει νόμους σαφείς και
αυστηρούς, ανάλογους με αυτούς άλλων χωρών της Δυτικής Ευρώπης. Και να μη
στείλει τους ανθρώπους αυτούς να ξανακλειστούν πίσω στο σπίτι τους…