Διαστάσεις Στο σπίτι του Pενουάρ

«Το να κάνεις το πορτρέτο κάποιου ισοδυναμεί, κατά κάποιον τρόπο, με το να
δανείζεσαι λίγη από τη μαγεία του. H φωτογράφιση προσφέρει, στιγμιαία, την
αίσθηση της εξουσίας: αισθάνεσαι πιο δυνατός, λιγότερο μόνος». Ρίτσαρντ
Άβεντον (15/5/1923 – 1/10/2004)

Ντοβίμα: φορώντας το πρώτο φόρεμα που σχεδίασε ο Υβ Σαιν Λωράν για τον οίκο
Ντιορ, το μανεκέν φωτογραφίζεται από τον Άβεντον με παρέα δύο ελέφαντεςΕκείνη
την Κυριακή, ο Άβεντον είχε ραντεβού με τον Ζαν Ρενουάρ για να τον
φωτογραφίσει. Ο Γάλλος σκηνοθέτης ήταν πολύ άρρωστος, μετά δυσκολίας μπορούσε
να μετακινηθεί, και ζήτησε από τον φωτογράφο να τον επισκεφθεί στο σπίτι του,
στο Μπέβερλυ Χιλς. Στη διάρκεια της φωτογράφισης, ο Άβεντον συγκινήθηκε πολύ,
η καρδιά του κτυπούσε δυνατά, ο Ρενουάρ το κατάλαβε και τον κάλεσε να μείνει
για φαΐ, μαζί με τους φίλους του. Εκείνος δέχθηκε. «Τότε μου συνέβη κάτι που
μου συμβαίνει πολύ συχνά», θα έλεγε αργότερα σε μια συνέντευξη που
δημοσιεύτηκε το 1985 στο περιοδικό Egoiste. «Ξαφνικά μαρμάρωσα, δεν μπορούσα
πια ούτε να σκεφθώ ούτε να μιλήσω. Χαμογελούσα, προσπαθώντας να πείσω τους
άλλους ότι αισθανόμουν άνετα, αλλά ταυτόχρονα σκεφτόμουν: με ποιο δικαίωμα
κάθομαι σε αυτό το τραπέζι; Ήλθα εδώ να κάνω μια φωτογράφιση, αμέσως μετά θα
έπρεπε να φύγω. Δεν είμαι φίλος των Ρενουάρ και είναι Κυριακή».

Κάποια στιγμή, ο Ρενουάρ πήγε στο δωμάτιό του και ο Άβεντον θεώρησε καλό να
πηγαίνει. Την ώρα όμως που ετοιμαζόταν να ανοίξει την πόρτα, ο σκηνοθέτης
βγήκε από το δωμάτιο. Ο Άβεντον τον ευχαρίστησε για τον χρόνο που του διέθεσε
κι εκείνος απάντησε: «Σημασία δεν έχουν αυτά που λέγονται, αλλά τα
συναισθήματα που ανταλλάσσονται πάνω από το τραπέζι». Όταν μπήκε στο
αυτοκίνητό του, ο Άβεντον έβαλε τα κλάματα. «Ναι, αυτό είναι το κριτήριο με το
οποίο αξιολογώ την ανθρώπινη συμπεριφορά: το να είσαι ικανός ανά πάσα στιγμή
για μια τέτοια ευρύτητα πνεύματος. Μια τέτοια εγρήγορση και μια τέτοια
ευαισθησία. Πιστεύω πως δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο στη ζωή από αυτή την
ιστορία: ένας άνθρωπος αυτής της ηλικίας, περιτριγυρισμένος από τους πίνακες
του πατέρα του, που δημιούργησε το προσωπικό του έργο, που ζει σ’ αυτό το
ηλιόλουστο και γεμάτο λουλούδια σπίτι, με τη γυναίκα του πλάι του, με αυτό το
μπουκάλι βότκας και τις φέτες λεμονιού, με φίλους, με τον γιο του να έχει
γίνει καθηγητής και τα παιδιά να μπλέκονται με τους ενηλίκους, μια Κυριακή,
και παρά ταύτα είναι ικανός να περιποιηθεί τόσο πολύ έναν ξένο».

Λίγα δημόσια πρόσωπα γνώρισε ο Άβεντον που να συνεργάστηκαν συνειδητά μαζί του
για τη δημιουργία του πορτρέτου τους: τον Ρενουάρ, τον Μπέικον, τον Αντονιόνι.
Οι περισσότεροι στηρίζονται στην εικόνα τους για να διασχίζουν τη ζωή. «Να
είστε καλός μαζί μου», του είπε ο Κίσινγκερ, την ώρα που ο Άβεντον τον
οδηγούσε μπροστά στην κάμερα. Τι τεράστια εξουσία κρατούσε πράγματι εκείνη την
ώρα ο φωτογράφος στα χέρια του!