«Aποκαλύψεις», «αναπαλαιώσεις»…

E, λοιπόν, όχι. Δεν μας «αποκαλύφθηκε» ο «Γατόπαρδος» του Λουκίνο Βισκόντι, το
Σάββατο, στο 17ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Τρέχαμε νυχτιάτικα, στις
εντεκάμισι, έτοιμοι να θυσιάσουμε το τρίωρο που κρατάει η αυθεντική, άκοπη και
ομιλούσα ιταλιστί κόπια, που μας είχαν υποσχεθεί, πρώτη του κύκλου
«Αναπαλαιωμένες ταινίες» του Πανοράματος, χύσαμε ιδρώτα στο χωρίς ίχνος
κλιματισμού φουαγιέ του «Απόλλωνα», αλλά λέγαμε «χαλάλι…». Αμ δε, χαλάλι!
Διότι αυτό που είδαμε ήταν μια κόπια όντως ομιλούσα ιταλιστί, όντως – υποθέτω
– άκοπη, αλλά ά-θλια. Κυριολεκτώ. Πλήρως αποχρωματισμένη, με τα μακρινά,
φωτεινά, εξωτερικά πλάνα ισοπεδωμένα και με μετριότατο ήχο. Το κατάπιαμε, κάτι
λίγους μόνον είδα να φεύγουν. Όταν όμως γύρω στη μιάμιση το καρέ με τη Ρίνα
Μορέλι στο κρεβάτι «πάγωσε» και ξαφνικά άρχισαν να προβάλλονται ξανά – μανά οι
τίτλοι της αρχής ξεραθήκαμε! Γέλια, σχόλια, μετά εμφανίστηκαν κάτι άλλα πλάνα
που είχαμε ήδη δει, και μετά πάλι στο κρεβάτι η Ρίνα Μορέλι που…
«ξαναπάγωσε»!

…και φιλότιμο

Τότε κάποιος ανέκραξε «Αυτό θα πει αναπαλαίωση!», όλοι χειροκροτήσαμε, κάποιος
άλλος φώναξε «Μας φέρατε μέσα στη νύχτα για να μας δείξετε βίντεο;», μια άλλη
κυρία συμπλήρωσε «και ξεβαμμένο», ακούστηκαν και «αίσχος» και «ντροπή», ενώ
υπήρχαν και οι καλόβολοι (;) «σινεφίλ» που έχουν μείνει στα «αφιερώματα» των
θερινών του ’70 και του ’80 με τις πετσοκομμένες κόπιες και τον «Θάνατο στην
Βενετία» που τον είχαν καταντήσει μικρού μήκους, οι οποίοι φώναζαν «σουτ!».
Ύστερα, δεν ξέρω τι έγινε, γιατί έφυγα. Όταν δε ζήτησα κάποιον υπεύθυνο μου
είπαν: «Έχουν φύγει». Αν η κόπια την τελευταία στιγμή, ας πούμε, χάθηκε δεν
υπήρχε το φιλότιμο κάποιος να ζητήσει συγγνώμη και να μας προειδοποιήσει εκ
των προτέρων; Αυτό που έγινε ήταν προσβολή του κοινού. Για να μην αναφερθώ στη
μνήμη του Βισκόντι. Κρίμα…