ΣE ΠPΩTO ENIKO Σαν τρελό φορτηγό

Την περασμένη Τετάρτη, όταν τα σχολεία όλης της χώρας έμειναν κλειστά σε
ένδειξη πένθους για το φρικτό συμβάν του Μαλιακού, κάτι κλώτσησε μέσα μου.
Θυμήθηκα με πόσο ενθουσιασμό υποδεχόμασταν κάποτε την είδηση ότι φερ’ ειπείν
σήμερα δεν έχει μάθημα επειδή η δασκάλα έσπασε το πόδι της ή ότι το σχολείο
μπαίνει σε καραντίνα διότι στο διπλανό τμήμα έπεσε επιδημία γαστρεντερίτιδας.
Λίγο το κακό; Όχι και τόσο, αφού εδώ το έκτακτο συμβάν ήταν Θάνατος νέτος –
σκέτος. Αναρωτιέμαι μάλιστα με ποιον τρόπο οι εκπαιδευτικοί ανακοίνωσαν στους
μαθητές τους, και δη στους μικρότερους, την αναπάντεχη αυτή «άδεια»; Ούτε
ψύλλος στον κόρφο τους, ιδίως αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι είχαν να κάνουν με
φουρτουνιασμένους προεφήβους, οι οποίοι με τον γνωστό αυτοματισμό τους
μπαίνουν αμέσως σε διλήμματα. Τι «έπρεπε» στ’ αλήθεια να αισθανθούν τα παιδιά;
Να χαρούν που γλίτωσαν τα μαθήματα ή να λυπηθούν για τον θάνατο συνομηλίκων
τους…

Στα μάτια μου η συγκεκριμένη απόφαση του υπουργείου Παιδείας ήταν σκέτη
παγίδα, η οποία, λειτουργώντας αντίθετα με τις προθέσεις της, μπέρδεψε τους
μαθητές οδηγώντας τους σε ενοχές ανείπωτες. Ελπίζω όλα αυτά να βρουν χώρο να
διατυπωθούν στην τάξη ή στο σπίτι, ειδάλλως θα κάνουν ανενόχλητα τη φοβερή
δουλειά τους. Σαν να σου δίνουν bonus για τη συμφορά του «άλλου»… Πώς μετά
να μην μπερδευτεί το παιδί για το τι είναι καλό και τι κακό; Πώς να μην τα
στρέψει τελικά και τα δύο εναντίον του εαυτού του;