H αυτοκρατορία των αισθήσεων

«Κάθε κοστούμι στο καμπούκι ζυγίζει έως 35 κιλά και ο (άνδρας πάντα) ηθοποιός μπορεί να χρειαστεί να αλλάξει και επτά κοστούμια. Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο γρήγορος πρέπει να είναι. Βέβαια, έχει και τους “κοουγκέν”, τους μαυροντυμένους βοηθούς, που στέκονται αθέατοι στο μαύρο φόντο της σκηνής και τους βοηθάνε στις αλλαγές», λέει ο σκηνοθέτης Άκιο Ιγκαράσι

Κα: όπως μουσική, Μπου: όπως χορός, Κι: όπως υποκριτική τέχνη. H σύνθετη
ιαπωνική έκφραση πολιτισμού της Ιαπωνίας παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην
Ελλάδα, με το Ερευνητικό Κέντρο Κλασικού Ιαπωνικού Χορού Καμπούκι να δίνει
τρεις παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Εντυπωσιακό μακιγιάζ, περίτεχνα παραδοσιακά κοστούμια, ένας κώδικας κινήσεων,
χορού και μουσικής αποτελούν το σύστημα αυτού του είδους, το οποίο κλείνει
στους συμβολισμούς του μία παράδοση που ξεκίνησε πριν από τέσσερις αιώνες και
διατηρείται σχεδόν αναλλοίωτη.

«Το καμπούκι είναι η θεατρική αυτοκρατορία των σημείων. Ένα καλλιτεχνικό είδος
που μιλάει περισσότερο με τη γλώσσα του σώματος παρά με τις λέξεις», σημείωσε
η θεατρολόγος Ελένη Βαροπούλου. H παράδοση του καμπούκι περνάει από γενιά σε
γενιά ως κληρονομιά στο εσωτερικό μιας οικογένειας ηθοποιών. Τα έργα, οι
ρόλοι, η μουσική, ο χορός έχουν αλλάξει ελάχιστα. Στο καμπούκι όλα σημαίνουν
κάτι: από τις μπούκλες στα μαλλιά και τα στολίδια τους, τα δεσίματα της ζώνης
όμπι και τα είδη του κιμονό μέχρι το μακιγιάζ με τον «κοκκινοπρόσωπο» εχθρό
και τον «λευκοπρόσωπο» ωραίο νέο. Στο καμπούκι δεν υπάρχει χώρος για γυναίκες.
Οι άνδρες ηθοποιοί «οναγκάτα» είναι εκπαιδευμένοι να ερμηνεύουν γυναικείους
ρόλους, της «πριγκίπισσας στα κόκκινα», της κουρτιζάνας περιωπής, της κακιάς
αλλά σαγηνευτικής γυναίκας, άψογα καμουφλαρισμένοι πίσω από κοστούμια και
μακιγιάζ, ώστε να υποδηλώσουν θηλυκότητα, καλύτερα ίσως κι από γυναίκες
ηθοποιούς.

«H μουσική που χρησιμοποιείται σε μία παράσταση καμπούκι ποικίλλει ανάλογα με
την περίπτωση», εξήγησε ο σκηνοθέτης των παραστάσεων Άκιο Ιγκαράσι. Μπορεί να
συνοδεύει ένα χορευτικό ή μία παντομίμα ή μπορεί να λειτουργεί ως μουσική
υπόκρουση σε έναν διάλογο ή μονόλογο. «Είναι τόσο παραστατική ώστε οι ήχοι της
αποδίδουν ακόμα και την εικόνα των νιφάδων του χιονιού που πέφτουν απαλά στη
γη, με βουβά χτυπήματα στο τύμπανο».

INFO

Αποσπάσματα των έργων «Κουβαλητής αλατιού», «Ο χορός της μαριονέτας»,
«Χιονάτος Ερωδιός» στις 3, 4, 5 Οκτωβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις
20.30, με τη χορηγία του Japan Foundation και των εταιρειών Folli Follie και
Sony. Εισιτήρια: 6,5 (φοιτητικό), 11, 20, 28, 40 ευρώ.