TPITH AΠOΨH H τιμή και το χρήμα

Τέλειωσε και η Ολυμπιάδα! «Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» («H Καθημερινή» 29
Αυγούστου). Ποια δύσκολα; «Εν αρχή ήν τα μπαχαρικά». Δηλαδή τα 3,5 τρισ. του
κόστους των «Αγώνων». H Κυρία Γιάννα το γνώριζε προκαταβολικά: «Εξαρχής
γνωρίζαμε ότι πρέπει να βάλει κανείς βαθιά το χέρι στην τσέπη για να αποκτήσει
από τη ΔΟΕ το δικαίωμα να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες». Και προφανώς η
«τσέπη» δεν ήταν της Κυρίας Αγγελοπούλου!

Αφού λοιπόν το γνωρίζαμε, γιατί κινήσαμε γην και ουρανόν να μας γίνει η μεγάλη
τιμή; Επειδή το «αρχαίο πνεύμα» θα επέστρεφε στην κοιτίδα του σε μία γιορτή
Ειρήνης και Συναδέλφωσης των Λαών· φυσικά το αρχαίο πνεύμα δεν ήταν και τόσο
«Πνεύμα», αλλά, τουλάχιστον, οι Έλληνες σταματούσαν να αλληλοσφάζονται στη
διάρκεια των Ολυμπιάδων. Τώρα: Λέξη για Ιράκ, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Σουδάν,
κ.λπ. Πήραμε όμως τα συγχαρητήρια του πατρός Μπους, «νικητή» στον πρώτο πόλεμο
του Κόλπου!

H «γιορτή της Ειρήνης» ήτανε μία κολοσσιαία πολεμική επιχείρηση. Όπως
γράφτηκε, οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας και οι «φίλιες» του ΝΑΤΟ βρίσκονταν
«σε πραγματική θέση μάχης». H γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, αυτό το καταπληκτικό
έργο, στοίχισε 770 εκατ. ευρώ. Μόλις τα μισά απ’ όσα πληρώσαμε για «ασφάλεια»
αγώνων σε Αμερικανούς και Άγγλους. Αλλά στ’ αλήθεια, μας απειλούσε κανείς;
Άγγλοι και Αμερικανοί είχαν δημιουργήσει την αναγκαία τρομοϋστερία για να μας
επιβάλουν τους «σεκιουριτάδες» τους που, φυσικά, τους πληρώσαμε. Αεροπλάνα,
ελικόπτερα, πολεμικά πλοία, πύραυλοι πάτριοτ, ζέπελιν, στρατός, αστυνομία,
ξένοι ένοπλοι και χαφιέδες, κάμερες-χαφιέδες, στην υπηρεσία του «Ολυμπιακού
Ιδεώδους»!

Το έλλειμμα του Δημοσίου ανέρχεται στο 5% του ακαθάριστου «εθνικού» προϊόντος.
Το κόστος των «Αγώνων» πλησιάζει το αντίστοιχο της Αργεντινής και τα υπερχρέη
που φθάνουν τα 210 δισ. ευρώ «θα διαμορφώσουν εκρηκτικό μείγμα, στο πεδίο της
Οικονομίας» («H Καθημερινή» 29 Αυγούστου). Επίσης: «Βόμβα στα θεμέλια του
προϋπολογισμού αποτελεί το τεράστιο κόστος συντήρησης των ολυμπιακών
εγκαταστάσεων, που εκτιμάται σε 84 εκατ. ευρώ ετησίως» («TA NEA» 14-15
Αυγούστου).

Τι χρειαζόταν λοιπόν όλη αυτή η τεράστια σπατάλη; Τα φαραωνικά έργα και οι
ρωμαϊκού χαρακτήρα γιορτές; Πόση ήταν η αμοιβή του Καλατράβα και πόσο κόστισε
το «στέγαστρο»; Και ήταν ανάγκη να φέρουμε το «Queen Mary» στον Πειραιά; Τι
πληρώσαμε για ενοίκιο; Δεν θα ήταν περισσότερο σύμφωνο με το «Αρχαίο Πνεύμα»
να γίνουν οι αγώνες με λιτότητα και σοβαρότητα, αντί για το κιτς, τις
ανοησίες, τις αμπελοφιλοσοφίες περί αρχαίων, τη φρικαλέα σπατάλη και
κακογουστιά; Καλά η Κυρία Αγγελοπούλου. Αλλά πολιτικές, αν όχι ποινικές,
ευθύνες δεν υπάρχουν για την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος;

Οι Ολυμπιακοί ήταν μία τεράστια επιχείρηση διαπλοκής πολυεθνικών,
εγχώριου κεφαλαίου και ιδεολογικού ντοπαρίσματος. Όπως έγραφαν «TA NEA» (14-15
Αυγούστου) «περισσότεροι από 3.000 επιχειρηματίες και μάνατζερ πολυεθνικών θα
έρθουν στην Αθήνα», όχι φυσικά για να λουστούν στο Ολυμπιακό φως! Οι «Αγώνες»
υποθήκευσαν την ελληνική οικονομία, αλλά ο κ. Αλογοσκούφης μάς συνιστά να μην
ανησυχούμε: «Τα ολυμπιακά έργα έγιναν με δανεισμό και διάρκεια αποπληρωμής 30
και 35 χρόνια» («Ελευθεροτυπία» 13 Αυγούστου). Κοιμάστε ήσυχοι. Θα πληρώνουν
και τα παιδιά και εγγόνια σας.

Ήταν λοιπόν ανόητοι οι κυβερνήτες μας ώστε να καταχρεώσουν τη χώρα; Προφανώς
όχι! H μεγάλη Εμποροπανήγυρις υπηρετούσε, ανάμεσα στα άλλα, δύο στόχους:
Πρώτον, με τα ολυμπιακά έργα, τελετές, κ.λπ., έγινε μία τεράστια ανακατανομή
του λεγόμενου εθνικού εισοδήματος υπέρ των ισχυρότερων ομίλων της αστικής
τάξης. Δεύτερον και συνακόλουθο: H αστική τάξη ταύτιζε πάντα τα συμφέροντά της
με τα συμφέροντα του έθνους. Μας λεν λοιπόν τώρα ότι η «επιτυχία» των Αγώνων
ανεβάζει το διεθνές κύρος της χώρας. Προς ποια κατεύθυνση; «Μπορούμε να
αποτελέσουμε τη βάση μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων για τα Βαλκάνια και την
Ανατολική Μεσόγειο» (Αλογοσκούφης, «H Καθημερινή» 13 Αυγούστου). «Εθνικές»
φιλοδοξίες του ελληνικού όψιμου καπιταλισμού. Ως προς το γενικότερο «κύρος»,
ας περιμένουμε τη στάση των συμμάχων στο Κυπριακό, στο Αιγαίο, στο
Μακεδονικό…

Συνέπειες: Καταχρέωση, νέα λιτότητα με καθήλωση των μισθών, ταχύτερη εκποίηση
της κρατικής περιουσίας (ΕΛΤΑ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΕΥΔΑΠ, ΟΛΠ, κ.λπ.). Δεν
κερδίσαμε λοιπόν τίποτα; Βεβαίως κερδίσαμε. Τσιμέντο παντού. (Αλήθεια, ποιος
ήταν ο κυριότερος προμηθευτής «σίδερου» για τα έργα;) Δεκατρείς νεκροί και
εκατοντάδες τραυματίες (γι’ αυτούς δεν μιλάμε) και ήδη 7.000 απολύσεις. Όμως
«η Αθήνα άλλαξε». «Πίσω από τη βιτρίνα μια πόλη σε αποσύνθεση, μια πόλη που
ψυχορραγεί» («Ελευθεροτυπία» 31 Ιουλίου).

Δεν κερδίσαμε λοιπόν τίποτα; Λάθος! Με τη νίκη της Εθνικής γεννήθηκε ένα
Έθνος! Καταργήθηκαν οι τάξεις. Με τους Ολυμπιακούς, τα γονίδια στην υπηρεσία
ενός ανόητου εθνικισμού: «Ο Έλληνας είναι γεννημένος πρώτος». «Στα κύτταρά μας
είναι γραμμένη η ιστορία των προγόνων» κ.λπ., κ.λπ. Όσο γινόμαστε μία
αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα, όσο εντείνεται η αντίθεση φτώχειας – πλούτου,
όσο η καθημερινή ζωή εκκενώνεται από ουσιαστικό νόημα, τόσο περισσότερο θα
χρειάζονται τα πλαστά ιδανικά για την ιδεολογική αποχαύνωση των μαζών. Από
άνθρωπο των σπηλαίων να μεταλλαχθούμε σε άνθρωπο των γηπέδων.

ΥΓ: H μουσική του Θεοδωράκη ουσιαστικά αποκλείστηκε και από την έναρξη
και από τη λήξη. Ντροπή!

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.