ΣE ΠPΩTO ENIKO Mια πόλη χτισμένη στο όριο

Άφησα το παράθυρο ανοιχτό. Άφησα τις κουρτίνες να τρελαίνονται με κάθε
ασήμαντη ριπή του ανέμου. Αφέθηκα κι εγώ μες στα σεντόνια. Ευάλωτη στη νύχτα
και στα έντομα που προσκαλεί το φως του δρόμου. Ονειρεύτηκα μια πόλη
μικροσκοπική, που όσο πλησιάζεις μεγαλώνει, που όσο μέσα της χάνεσαι θεριεύει
και απλώνεται και ξεδιπλώνει τον ιστό της σε γειτονιές και συνοικίες που δεν
υπήρχαν πριν στο βλέμμα. Μια πόλη χτισμένη εκεί όπου σκάει το κύμα. Στο όριο.
Σε ένα όριο. Ώστε κάπου το νερό να την ξεχνά, κάπου να την καλύπτει, να την
κρύβει, κάπου αμυδρά να την αγγίζει. Μια αποικία δίπλα, μέσα και κοντά και
κάτω από το κύμα. Μια αποικία ξηράς που έχει ανάγκη το νερό και τον αέρα. Για
να μην πετρώσει, για να μη χαθεί.

Χιλιάδες άνθρωποι, τόσοι δα ασύλληπτοι, ζουν στην αποικία της άμμου, στην
αποικία ενός ονείρου. Δίπλα τους άλλοι, κι άλλοι πιο κει. Το κύμα γεννά
διαρκώς και παντού συντροφιές. Στριφογυρνούν στην πόλη αναζητώντας την καρδιά,
το νόημα, την ιστορία. Ρωτώ και ψάχνω και ακούω και ζητώ να μάθω. Μου λένε πως
την έχτισαν με θλίψη οι άνθρωποι, «σίγουροι πως την επόμενη στιγμή θα χαθεί
και θα την ξαναχτίζουν πάλι και ξανά και πάλι, χωρίς ποτέ τους να ξεφύγουν από
μια μοίρα υγρή». H πόλη αλήθεια ξαναχτίζεται κάθε στιγμή. Με τους ανθρώπους
της να τρέχουν να προλάβουν την κάθε νέα εποχή. Να μεταφέρουν πολύτιμα
υφάσματα και σκεύη – ό,τι μπορεί να (από)δείξει σ’ έναν κόσμο υγρό την ύπαρξή
τους και να μαρκάρει τη διαδρομή.

Ένα κέλυφος, ένας ιστός καλά μπλεγμένος, πολύ πυκνός, είναι ό,τι τους χωρίζει
απ’ τη ζωή. Τον χτίζουν και τον δένουν, κρατιούνται πάνω του, στριμώχνονται,
παλεύουν. Κι αν διαλυθεί; Τι θα συμβεί; Ποια λάμψη απόκοσμη θα φέρει ποια καταστροφή;