ΣE ΠPΩTO ENIKO Γαϊτανάκι ανευθυνότητας

«Ημέρα πένθους» σήμερα για τους δολοφονημένους μαθητές της Εθνικής Οδού και
στη μέση της εβδομάδας έχουμε τα παιδιά μέσα στο σπίτι. Τα σφίγγουμε εγωιστικά
στην αγκαλιά μας…

Επτά μάνες δεν είδαν τα παιδιά τους να γυρνάνε σπίτι, στην αγκαλιά τους. Επτά
παιδικά δωμάτια είναι πια σιωπηλά. Επτά θρανία έμειναν αδειανά. Οι ξένοι που
ήρθαν να συμμετάσχουν ή να παρακολουθήσουν τους Παραολυμπιακούς Αγώνες είχαν
την ευκαιρία να γνωρίσουν τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία, αυτή των εθνικών μας
δρόμων. Νταλίκες που προσπερνούν τρέχοντας σαν μηχανάκια, επαρχιακοί δρόμοι
που έχουν βαπτισθεί «εθνικοί», ακατάλληλα πούλμαν που φορτώνουν ελαφρά τη
καρδία μαθητές είναι οι εμφανείς «πρωταγωνιστές» σε αυτή τη «μαύρη σκηνή». Οι
αφανείς «σκηνοθέτες» και «σκηνογράφοι» (πολιτικοί, «αρμόδιοι», αστυνομικοί,
εργολάβοι) διευθύνουν το δράμα πίσω από τα πολυτελή γραφεία τους, με μόνο
«όραμα» τις κοντόφθαλμες, συμφεροντολογικές, επιλογές τους.

Πόσο γρήγορα επιβεβαιώθηκε φίλος αρχιτέκτονας, που μου έλεγε προ ημερών, καθώς
θαυμάζαμε την εντυπωσιακή γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου: «Δεν ήταν πιο επείγουσα
προτεραιότητα, πριν από τη γέφυρα, η κατασκευή μιας ασφαλούς Εθνικής Οδού
Κορίνθου-Πατρών, με διαχωριστική μπάρα; Για να μην είναι πιο επικίνδυνη μια
βόλτα με το αυτοκίνητό σου μέχρι την Ακράτα – ή τα Καμένα Βούρλα – από όσο ένα
υπερατλαντικό ταξίδι!»

Το γαϊτανάκι της ανευθυνότητας τραβούν από κοντά τα σχολειά – ακόμα και
σύλλογοι γονέων! Ακριβά ιδιωτικά σχολεία ναυλώνουν τουριστικά πούλμαν για
σχολικά, χωρίς να απαιτούν ζώνες ασφαλείας και υπεύθυνες συνοδούς που να
ελέγχουν αν τα παιδιά τις φοράνε. Και γονείς, που έχουν αναλάβει τα πόστα
στους συλλόγους μόνο και μόνο για το «ονόρε» και τις προσωπικές δημόσιες
σχέσεις τους, έχουν το θράσος να απαντάνε στην αγωνιώδη παρατήρηση μητέρας,
ότι το παιδί της μεταφέρεται επί τρεις συνολικά ώρες κάθε μέρα (προς και από
το σχολείο) χωρίς ζώνη ασφαλείας, με το απαξιωτικό «δεν είναι, δα, και τόση
πολλή ώρα!».