Έκανε παιδί με… κατεψυγμένες ωοθήκες

Μια 32χρονη Βελγίδα έγινε η πρώτη γυναίκα που έφερε στη ζωή παιδιά αφού οι
ωοθήκες της είχαν αφαιρεθεί, καταψυχθεί και στη συνέχεια ξαναφυτευτεί στο σώμα
της, ανακοίνωσαν γιατροί.

H Καρντά Τουιρά έμεινε έγκυος χωρίς ιατρική βοήθεια και την Πέμπτη γέννησε τη μικρή Ταμάρα, 3,720 κιλά, στο νοσοκομείο Σεν Λιουκ των Βρυξελλών

H αφαίρεση των ωοθηκών έγινε το 1997. Ο στόχος ήταν να διατηρηθεί η γονιμότητα
της γυναίκας, επειδή έπασχε από τη νόσο Hodgkin, ένα είδος καρκίνου, και
επρόκειτο να υποβληθεί σε χημειοθεραπεία με φάρμακα που ήταν πιθανό να βλάψουν
τις ωοθήκες της και να επιφέρουν στειρότητα. H ίδια και οι γιατροί της ήλπιζαν
πως, όταν θεραπευόταν, οι ωοθήκες θα μπορούσαν να τοποθετηθούν και πάλι στο
σώμα της για να παράγουν ωάρια.

H στρατηγική φαίνεται πως πέτυχε. H γυναίκα, η Καρντά Τουιρά, έμεινε έγκυος
χωρίς ιατρική βοήθεια και την Πέμπτη γέννησε τη μικρή Ταμάρα, 3,720 κιλά, στο
νοσοκομείο Σεν Λιουκ των Βρυξελλών. H μητέρα και το μωρό είναι υγιείς, δήλωσε
εκπρόσωπος του νοσοκομείου.

H περίπτωση αυτή αποτελεί μια επιτυχία στις προσπάθειες για την αντιμετώπιση
του καρκίνου: τα ποσοστά θεραπείας καρκίνου σε παιδιά και νέους έχουν αυξηθεί
αρκετά ώστε να είναι ρεαλιστικό να ανησυχεί κανείς για το αν οι επιζώντες θα
μπορούν κάποια μέρα να αποκτήσουν δικά τους παιδιά. H ομάδα στις Βρυξέλλες, με
επικεφαλής τον δρα Ζακ Ντονέ, γράφει στην έκθεσή της πως η τεχνική κατάψυξης
της ωοθήκης που χρησιμοποιεί θα πρέπει να προσφέρεται σε όλες τις νεαρές
καρκινοπαθείς που πρέπει να υποβληθούν σε θεραπείες οι οποίες είναι πιθανόν να
τις αφήσουν στείρες. Ωστόσο άλλοι ειδικοί του τομέα λένε πως η διαδικασία, η
οποία πρέπει να θεωρείται ακόμη πειραματική, δεν είναι η μοναδική επιλογή, και
δεν είναι απαραίτητα η καλύτερη επιλογή, για όλα τα κορίτσια και τις γυναίκες.
Μια αναφορά για την περίπτωση της Καρντά Τουιρά δημοσιεύθηκε το βράδυ της
Πέμπτης στην ιστοσελίδα της βρετανικής ιατρικής επιθεώρησης «The Lancet».

Χημειοθεραπεία. H στειρότητα δεν είναι το αποτέλεσμα κάθε
χημειοθεραπείας. Οι συνέπειες των χημειοθεραπειών ποικίλλουν ανάλογα με τα
φάρμακα και τις δόσεις, αλλά και τις ατομικές ευαισθησίες. Όταν η στειρότητα
είναι πιθανή, οι ασθενείς έχουν αρκετές επιλογές, ανάλογα με την ηλικία τους,
με το αν έχουν σύντροφο με τον οποίο να θέλουν να αποκτήσουν παιδιά και με το
πόσο γρήγορα πρέπει να αρχίσουν τη χημειοθεραπεία. Τα γονιμοποιημένα ωάρια
καταψύχονται και αποψύχονται καλύτερα από τα μη γονιμοποιημένα, έτσι οι
περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας υπάρχουν με την τεχνητή γονιμοποίηση. Στη
διαδικασία αυτή, πριν από τη χημειοθεραπεία, χορηγούνται στη γυναίκα ορμόνες
ώστε να παραγάγει πολλά ωάρια ταυτόχρονα, τα οποία στη συνέχεια
γονιμοποιούνται με σπέρμα του συντρόφου της ή δωρητή και καταψύχονται. Οι
γυναίκες που δεν έχουν σύντροφο και δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν σπέρμα
δωρητή μπορούν επίσης να καταψύξουν τα ωάριά τους, ωστόσο οι πιθανότητες
επιτυχίας είναι σχετικά χαμηλές και η διαδικασία θεωρείται πειραματική.

Τα τεστ. H ασθενής στο Βέλγιο ήταν 25 χρόνων όταν υποβλήθηκε σε
χημειοθεραπεία. Οι γιατροί αφαίρεσαν ιστό από μία ωοθήκη, αλλά δεν θέλησαν να
την αφαιρέσουν ολόκληρη, για την περίπτωση που θα επιβίωνε της
χημειοθεραπείας. Μετά τη χημειοθεραπεία, η περίοδός της σταμάτησε και ορμονικά
τεστ έδειξαν πως είχε περάσει σε πρόωρη εμμηνόπαυση.

Περίπου πέντε χρόνια αργότερα, όταν θέλησε να μείνει έγκυος, οι γιατροί
προχώρησαν σε επέμβαση για να αποκαταστήσουν τον ιστό. Ένδεκα μήνες αργότερα
έμεινε έγκυος.

Πειραματική η διαδικασία

Οι γιατροί λένε πως είναι σχεδόν σίγουρο ότι το ωάριο προήλθε από τον
μεταμοσχευμένο ιστό και όχι από τις ωοθήκες της, επειδή οι ωοθήκες μόλις που
λειτουργούσαν, ενώ ο ιστός είχε ώριμα ωάρια τα οποία φαίνονταν. Αλλά είναι
αδύνατο να είναι κανείς απολύτως σίγουρος ότι το ωάριο προήλθε από τον ιστό.

Ο δρ Ρότζερ Γκόσντεν, ένας πρωτοπόρος στην αναπαραγωγική βιολογία, δήλωσε πως
«ανέκαθεν πιστεύαμε ότι η τεχνική αυτή θα πετύχαινε», αλλά πρόσθεσε: «Πώς
μπορείς να ξέρεις ότι μια γυναίκα θα μείνει στείρα; Συχνά δεν είμαστε καθόλου
σίγουροι.

Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μη βάζουμε τη γυναίκα να υποβληθεί σε μια
διαδικασία που δεν είναι απαραίτητη. Πρέπει να θεωρείται ακόμη πειραματική».

Ο δρ Γκόσντεν προέβλεψε εξάλλου πως η τεχνική θα έχει μεγαλύτερη επιτυχία σε
πολύ νέες γυναίκες παρά σε εκείνες που είναι πάνω από 35 χρόνων, επειδή οι
μεγαλύτερες γυναίκες έχουν λιγότερα ωάρια.

Επιμέλεια: Γιώργος Αγγελόπουλος