ANAΛΩΣIMA Οι άνθρωποι δεν πετούν

Θα ήταν ωραία χθες, ημέρα χωρίς αυτοκίνητο, να ξαναπαιχτεί στο γήπεδο του
Βύρωνα η παράσταση με τους Γάλλους ακροβάτες και τη μουσική του Χατζιδάκι από
τους «Όρνιθες». Γιατί εκείνο το βράδυ που δόθηκε, πριν από μιάμιση εβδομάδα,
ήταν ημέρα με αυτοκίνητα και μάλιστα πάρα πολλά αυτοκίνητα, που βασανίζονταν
για να παρκάρουν στις υπώρειες του Υμηττού και δημιουργούσαν αδιαχώρητο σε όλο
τον δήμο. Γιατί το πλήθος και η ταλαιπωρία των αυτοκινήτων τόνιζαν το τραγικό
βάθος της κωμωδίας του Αριστοφάνη. Το ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να πετάξουν.
Κι όσο και αν τρώνε τα πουλιά και τα εκμεταλλεύονται γενικώς, δεν θα πάψουν
ποτέ να τα ζηλεύουν και να ονειρεύονται πώς θα τα πλησιάσουν. Εκεί χαμηλά στον
Υμηττό λοιπόν, σε ένα σκηνικό που αξιοποιούσε κάθε δυνατότητα αναρρίχησης και
ανύψωσης, οι ακροβάτες και χορευτές του θιάσου έκαναν ό,τι κοντινότερο σε
πέταγμα μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι, καθώς η ορχήστρα και η χορωδία έπαιζαν
τα τόσο αγαπημένα τραγούδια, τα τόσο όμορφα μουσικά κομμάτια του Χατζιδάκι. Θα
πείτε ότι το έργο είναι πολιτική σάτιρα και δεν έχει ανάγκη από ακροβασίες,
όμως αυτή η αδυναμία των ανθρώπων, η κοινή στην εποχή μας και στην εποχή του
Αριστοφάνη, γιατί ακόμα δεν πετάμε, κι ας μπαίνουμε σε αεροπλάνα, δεν
βρίσκεται στο βάθος της ουτοπίας; Πώς να την κάνεις τη Νεφελοκοκκυγία, ακόμα
και στο θέατρο, χωρίς φτερά; H παράσταση ξετύλιξε τις δυνατότητες των
ανθρώπινων σωμάτων που παίζουν με τον κίνδυνο και τη βαρύτητα και έλαβε
κριτικές από συγκαταβατικές έως κακές και υβριστικές. Υπάρχουν άνθρωποι
συμβιβασμένοι με την έλλειψη φτερών που δεν συγκινούνται με τέτοια.