ANAΛΩΣIMA Σαράντα χρόνια ισορροπιστές

Σαράντα χρόνια περίμενε το πεζοδρόμιο της οδού Κυψέλης να επισκευαστεί.
Σαράντα χρόνια περίμενε να θεωρηθεί πεζοδρόμιο. Υπήρξε αρχικά το όριο όπου
σταματούσαν οι εργολάβοι αναγκαστικά την επέκταση των πολυκατοικιών τους. Το
σχέδιο πόλεως τότε, όταν αναπτυσσόταν χαρούμενα η οικοδομή, σαν παιδί που
μεγαλώνει και δεν το χωράνε τα ρούχα του, προέβλεπε ανθρώπους που θα μπορούσαν
να περπατήσουν με το ένα πόδι στο πεζοδρόμιο. Λογικό, διότι και τα δύο πόδια
ταυτόχρονα δεν τα έχει ποτέ κανείς ακουμπημένα κάτω. Ένα πόδι χρειάζεται κάθε
φορά, οπότε είκοσι πόντοι πλάτος πεζοδρομίου φτάνουν και περισσεύουν. Τα
πράγματα δυσκολεύουν όταν υπάρχει παράθυρο υπογείου από τη μέσα μεριά, κάτι
σαν ανοιγμένη τάφρος δηλαδή, δίπλα στους είκοσι πόντους, αλλά, αν γείρεις κι
ακουμπήσεις στον τοίχο, στηρίζεσαι. Έτσι κι αλλιώς έπρεπε να γέρνεις, γιατί
τις επόμενες δεκαετίες τα αυτοκίνητα παρκάριζαν δίπλα και δεν χωρούσες αν
περπατούσες ίσια. Ήταν αξιοθαύμαστο το πώς μπορούσαν να βγαίνουν έξω οι
οδηγοί, αλλά δεν είναι τυχαίο ότι ευδοκίμησε τελικά μια σχολή χορού στο
τετράγωνο. Οι χορεύτριες μπορούν πολλά. Κι αφού όλα είχαν τακτοποιηθεί, γιατί
να αλλάξει η ισορροπία των πραγμάτων και να ρισκάρει κανείς να προσφέρει άπλα
σε ανθρώπους συνηθισμένους να ζουν στα στενά; Ωστόσο η Ελλάδα άλλαξε, έγινε
τόσο ισχυρή που μέχρι κι αυτό το πεζοδρόμιο φάρδυνε λίγο πριν από τους
Ολυμπιακούς. Οι περίοικοι ένιωσαν έκπληκτοι την αλλαγή να τους φτιάχνει το
κέφι, ενώ πίστευαν γενικώς ότι ήταν υπεράνω δημοσίων ανέσεων γενικώς και
πεζοδρομίων ειδικότερα. Μόνο που δεν πρόλαβαν να τελειώσουν οι Παραολυμπιακοί
κι όλο το πεζοδρόμιο ξηλώθηκε, έσπασαν οι πλάκες και σκάφτηκε για να περάσει
γκάζι. Οι περίοικοι προσπαθούν να αρθούν πάλι υπεράνω, αλλά έχουν ήδη
κακομάθει.