Δρόμοι

Στις μάχες…

… κάποτε, οι εικοσάρηδες ήταν συνήθως οι πρώτοι που έφταναν στα άκρα. Την
ίδια ώρα που οι μεγαλύτεροί τους έσκυβαν το κεφάλι για να μη φάνε καμιά
ξώφαλτσα, αυτοί ήταν έτοιμοι να ρισκάρουν τη ζωή τους για τα πιστεύω τους. Ο
αρχηγός της εξέγερσης στο γκέτο της Βαρσοβίας, που όρθωσε το ανάστημά του
απέναντι στη ναζιστική στρατιωτική μηχανή, ήταν ο εικοσιτριάχρονος Μορντεκάι
Ανιέλεβιτς. Ο Λέον Τρότσκι ήταν επικεφαλής των Σοβιέτ της Πετρούπολης στη
Ρωσική Επανάσταση του 1905 σε ηλικία 26 ετών. Οι περισσότεροι εικοσάρηδες που
έτρεχαν να υπηρετήσουν «τον βασιλιά και την πατρίδα» στους δυο Παγκόσμιους
Πολέμους – που άδειασαν πολλά πανεπιστήμια – δεν επέστρεψαν ποτέ.

Οι εικοσάρηδες…

… της σημερινής εποχής, οι περισσότεροι, δεν μάχονται, παραδέρνουν –
τουλάχιστον σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσαν οι «Τάιμς του Λονδίνου» (και που
υποψιαζόμαστε πως δεν αφορά μόνο τους Βρετανούς νέους). Στην έρευνα για τα
πιστεύω των νέων από 18 έως 30 ετών, μόνο ένας στους πέντε δήλωσε πως θα
έπαιρνε το όπλο για την πατρίδα του. Στην ίδια αναλογία, οι νέοι δήλωσαν πως
θα αρνούνταν να πάρουν όπλο. Σε ποσοστό 57% είπαν πως θα πολεμούσαν «μόνο αν
συμφωνούσαν με τους λόγους του πολέμου». Χρειάζονται «βάσιμους λόγους». Και
προπαντός δεν επιθυμούν ο πόλεμος να επηρεάσει την καριέρα τους. Όμως ούτε
παίρνουν ξεκάθαρη αντιπολεμική στάση, όπως έπαιρναν κάποτε οι νέοι στον πόλεμο
του Βιετνάμ.

Δεν πρόκειται…

… για συλλογική απάθεια, σχολιάζει το περιοδικό «Σπάικντ». Απλώς οι
σημερινοί νέοι εκφράζουν το πνεύμα των καιρών: η πολιτική έχει γίνει αδιάφορη
και πληκτική και δεν δίνονται πια μεγάλες μάχες για τα πιστεύω. Δεν είναι κάτι
καινούργιο. Όσο οι νέοι μεγαλώνουν, τόσο στεγνώνει ο ιδεαλισμός μέσα τους. Τα
μεγάλα σχέδια ψαλιδίζονται, η έξαψη γυρίζει σε αδιαφορία. Στην έρευνα των
«Τάιμς» διαπιστώνεται πως οι νέοι είναι ανεκτικοί στις μειονότητες, τις
αμβλώσεις, την ευθανασία, τα δικαιώματα των ζώων. (Εύκολα τσεκάρει κανείς τα
κουτάκια του «Ναι» για πράγματα που φαίνονται «καλά», αλλά πόσοι θα ρισκάριζαν
τη ζωή τους γι’ αυτά;)

H γενιά…

… των σημερινών εικοσάρηδων, παρατηρεί η Τζόζι Άπλετον στο περιοδικό
«Σπάικντ», είναι προϊόν της εποχής μας. Ο Τρότσκι μπορεί να ήταν αρχηγός των
Σοβιέτ της Πετρούπολης σε ηλικία 26 ετών, αλλά αυτό συνέβη επειδή υπήρχαν τότε
Σοβιέτ στην Πετρούπολη. Εκείνο που έκανε τα παιδιά να γίνονται άνδρες ήταν οι
μεγάλες πολιτικές συγκρούσεις. Τι γίνεται όμως όταν δεν υπάρχουν μεγάλες
πολιτικές συγκρούσεις, που να αξίζει να δώσει κανείς ακόμη και τη ζωή του σε
αυτές; Είναι άραγε αυτό καλό ή κακό; Μήπως πρέπει να προκαλέσουμε μόνοι μας
τις δικές μας συγκρούσεις; (H απάντηση προσεχώς. Όποια και αν είναι αυτή.)