ANAΛΩΣIMA Δύσκολη υποδοχή

Ναι η Αθήνα δεν έχει προετοιμαστεί τεχνολογικά για την υποδοχή ατόμων με
ειδικές ανάγκες. Ούτε και ψυχολογικά έχει προετοιμαστεί εδώ που τα λέμε.
Αμηχανία και οίκτος, όχι απαραίτητα με αυτήν τη σειρά, είναι τα συναισθήματα
που μας προκαλούν τα καροτσάκια, τα «αμαξίδια» που κάπως συχνότερα από το
συνηθισμένο εμφανίζονται στους δρόμους μας τις τελευταίες ημέρες. Εδώ σ’ εμάς
τα κρύβουμε, τα φυγαδεύουμε, τα απομονώνουμε ή τα στρέφουμε στην επαιτεία τα
άτομα αυτά. Και τώρα πρέπει η αμηχανία να ξεπεραστεί και ο οίκτος να
εξελιχθεί. Τα άτομα θα εμφανιστούν ως αθλητές, πόσα επίπεδα πολιτισμού
εσωτερικού μάς καλεί αυτό το γεγονός να ξεπεράσουμε! Θα γίνουμε κι εμείς όλοι
κάτι σαν άλτες και δρομείς που βάζουν ψηλά τον πήχυ κ.λπ., που ξεπερνούν τον
εαυτό τους. Δεν μας έχουν διδάξει τι να κάνουμε για να βοηθήσουμε, τι να
νιώθουμε για να μην μπλοκάρουμε, τι να λέμε για να μην προσβάλλουμε. Το
ξεχνάμε το θέμα, οι οικογένειες όπως όπως το αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό
τους, φορτώνονται όλη την ευθύνη, το πρόβλημα και τη λύση του. Κι εμείς
φτωχαίνουμε, όπως με κάθε αποκλεισμό κανείς φτωχαίνει. Τώρα λοιπόν είναι
μεγάλη ευκαιρία. Αν οι Ολυμπιακοί ήταν ευκαιρία να δείξουμε τον καλύτερο εαυτό
μας και να τον ανακαλύψουμε και μόνοι μας, διότι τον έχουμε ξεχάσει εκεί όπου
τον καταδικάσαμε να κρύβεται, οι Παραολυμπιακοί είναι ευκαιρία να εμβαθύνουμε
περισσότερο στο θέμα της πολιτισμένης συμβίωσης και να διδαχθούμε. Τα παιδιά
είναι τυχερά, οι καθηγητές ετοιμάζουν παρακολούθηση Αγώνων από ολόκληρες
τάξεις. Εμείς οι μεγάλοι πάλι μόνοι μας πρέπει να τα καταφέρουμε, με ό,τι
δείξει η τηλεόραση, με ό,τι η συνείδηση μας φωτίσει.