H μουσική μας έχασε το τρένο

H «Μελίνα του Μάνου» και το «Phos» (με τραγούδια Μίκη Θεοδωράκη σε νέες εκτελέσεις) είναι δύο από τα άλμπουμ που εκτίμησαν οι λίγοι (κατά την εκτίμηση των εταιρειών) ξένοι επισκέπτες της Ολυμπιακής Αθήνας. Το δεύτερο μάλιστα έφθασε τα 6.000 αντίτυπα στην Αυστραλία

Μπορεί να γίνει και κουίζ: Τι θα μπορούσε να σημαίνει η έλευση των Ολυμπιακών
Αγώνων στα μέρη μας για την εσωστρέφεια από την οποία πάσχει η ελληνική
μουσική βιομηχανία; Υπάρχουν όμως κανόνες στο κουίζ: Μην επικαλεστείτε την
κοινή λογική, θα χάσετε!

Το μόνο που, όπως φαίνεται, προβλημάτισε το διάστημα έως τους Ολυμπιακούς
Αγώνες τις ελληνικές εταιρείες δίσκων, μικρές και μεγάλες, ήταν το είδος και ο
αριθμός των συλλογών που θα προετοίμαζαν προκειμένου να προλάβουν τον
πολυεθνικό Αύγουστο.

Με το σβήσιμο της Φλόγας, επιστρέψαμε στη γνωστή, δύσκολη (για τις εταιρείες
δίσκων) καθημερινότητα, με πρώτο μέλημα, βέβαια, την αποτίμηση του ταμείου:
πούλησαν οι συλλογές; Είχε ο Αύγουστος την αναμενόμενη κίνηση, που θα έδινε
μια ανάσα και στον δύσκολο χειμώνα που αναμένεται; H απάντηση (δυστυχώς) είναι
ότι ο Αύγουστος κινήθηκε λίγο καλύτερα από τις προηγούμενες χρονιές, με
κάποιες συλλογές να έχουν γίνει ήδη χρυσές (20.000 αντίτυπα, όπως το «Phos»
της EMI), άλλες να συνεχίζουν να πουλούν καλά όπως η «Μελίνα του Μάνου» από
τον Σείριο (ακόμη και τώρα που έφυγαν οι επισκέπτες) και άλλες να έχουν
παραμείνει στα ράφια, παρ’ όλο που το περιεχόμενό τους θα δικαιολογούσε
μεγαλύτερο αγοραστικό ενδιαφέρον από τους ξένους.

«Με τίποτα δεν είδαμε αυτό που περιμέναμε. Ίσως επειδή όσοι ξένοι ήρθαν – που
ήρθαν πολύ λιγότεροι – κινήθηκαν κυρίως γύρω από το Μοναστηράκι και την
Πλάκα», λέει ο Μανώλης Σκουλάς από το Metropolis της οδού Πανεπιστημίου -και
συμφωνεί και ο Θανάσης Μπούζας, διευθυντής πωλήσεων της FM Records.

Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι το ένα από τα τρία Ολυμπιακά άλμπουμ που ετοίμασε
η EMI περιμένοντας το ξένο κοινό, το «Phos» θα μπορούσε να είχε φτάσει τα
200.000 αντίτυπα μέσα σ’ αυτούς τους μήνες (κατά τον Βασίλη Κωνσταντουλάκη της
EMI, στην Αυστραλία έχει πουλήσει ήδη πάνω από 6.000 αντίτυπα), το θέμα είναι
πώς εκμεταλλεύεται κανείς τη μεγάλη ευκαιρία της πρώτης, ίσως, επαφής του
ξένου επισκέπτη με τη σύγχρονη ελληνική μουσική. Και πώς οι δισκογραφικές
εταιρείες που έχουν ήδη κάποιες επαφές με ξένους πράκτορες θα τονώσουν τα 800,
άντε 1.000 αντίτυπα που πουλούν τον μήνα σε ξένες αγορές.

Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, αν κάθησαν ποτέ οι διευθυντές των εταιρειών γύρω από
ένα τραπέζι να συζητήσουν πώς θα εκμεταλλευτούν τη δυνατότητα που εκ των
πραγμάτων μάς έδωσαν φέτος οι Ολυμπιακοί. Σκέφτηκαν, άραγε, τη δημιουργία ενός
ανάλογου Bureau Export της ελληνικής μουσικής, όπως αυτά που υπάρχουν σε
διάφορες χώρες της Ευρώπης (που στόχο έχουν να ενημερώνουν τα ανάλογα γραφεία
ή ανθρώπους της δισκογραφίας με τις τελευταίες μουσικές εξελίξεις αλλά και να
διευκολύνουν συνεργασίες και συμπαραγωγές;). Δεν θα μπορούσαν άραγε IFPI και
ΑΕΠΙ από κοινού να προωθήσουν τη δημιουργία ενός ανάλογου γραφείου,
συνεισφέροντας, κυρίως, στη σταδιακή αλλαγή μιας νοοτροπίας που μας κρατάει
εγκλωβισμένους εντός συνόρων; Τέθηκε το θέμα στον Οργανισμό Προώθησης
Ελληνικού Πολιτισμού (έως πρόσφατα Πολιτιστική Ολυμπιάδα);

Θα πάει η Ελλάδα στο παζάρι;

Σάκης Ρουβάς. Μετά την Eurovision η εταιρεία του κάνει μεμονωμένες προσπάθειες προώθησής του με CD στη Γερμανία και συλλογές για Ρουμανία, Τουρκία, Ισπανία, Σουηδία

H πρόταση τώρα έρχεται… άνωθεν, απο την Ευρωπαική Επιτροπή, μέσω του
Υπουργείου Πολιτισμού. «Πρόκειται για τη χρηματοδότηση ενός ελληνικού
περιπτέρου στο MIDEM», το διεθνές παζάρι μουσικής των Καννών, λέει ο Γιώργος
Λιόντος, διευθυντής του Τμήματος Ανάπτυξης Επικοινωνίας με το εξωτερικό του
ΥΠΠΟ. «Ήρθαμε σε επαφή με την Ένωση Ελλήνων Παραγωγών, τους ενημερώσαμε ότι το
περίπτερο δίνεται δωρεάν και όσοι θέλουν μπορούν να συμμετέχουν. Είναι ένα
κονδύλι που βοηθάει όλες τις χώρες μέλη».

Με τα σημερινά δεδομένα είναι αμφίβολο αν οι δισκογραφικές εταιρείες θα
θεωρήσουν ευκαιρία την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Πρώτον, γιατί το
κονδύλι της διαπίστευσης στο MIDEM συν τα έξοδα μεταφοράς και διαμονής μπορεί
να φθάσει τα 6 εκατ. σε δραχμές. Δεύτερον, γιατί μέχρι στιγμής οι εταιρείες
δεν είχαν ενημερωθεί από την IFPI. Και τρίτον, γιατί ήταν ελάχιστες οι
ελληνικές εταιρείες (τρεις ή τέσσερις και μόνο από την «όχθη» των ανεξάρτητων)
που συμμετείχαν ποτέ στο MIDEM. «Μπορεί να φθάσει και μέχρι τα 15 εκατ., αν
θες να έχεις δικό σου περίπτερο», λέει ο Νίκος Τριβουλίδης, που ήταν μόνιμος
επισκέπτης εκπροσωπώντας τη Λύρα. Το MIDEM (όπως και το WOMEX) είναι ένα
«παράθυρο» που φέρνει σε επαφή δεκάδες παραγωγούς απ’ όλα τα μέρη της Ευρώπης
και ένα μάλλον αναπόφευκτο έξοδο για όσους ενδιαφέρονται πραγματικά να κάνουν
επαφές, να εισάγουν ή να εξάγουν μουσικές (και καλλιτέχνες). Όμως η ελληνική
πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια για ονειροπολήσεις.

«Ποιος έχει την υπομονή…»

Δεν υπάρχει ενιαίος φορέας που να κινείται προς την κατεύθυνση της εξαγωγής
της μουσικής μας. H IFPI (το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Ένωσης Φωνογραφικών
Εταιρειών) ασχολείται αποκλειστικά με την πειρατεία, η ΑΕΠΙ (ο εισπρακτικός
φορέας των πνευματικών δικαιωμάτων) επίσης και οι δισκογραφικές εταιρείες
εξαντλούνται στην πώληση μερικών εκατοντάδων, άντε και μερικών χιλιάδων,
αντιτύπων στο εξωτερικό.

Γιατί συμβαίνει αυτό; «Γιατί είναι πολύ δύσκολο να ανοίξεις μια καινούργια
αγορά», θα μας πει ο Κώστας Σπυρόπουλος από την EMI. «Είναι πολύ μεγάλο κόστος
για την εταιρεια. Ποιος έχει την υπομονή; Και ποιος από τους καλλιτέχνες έχει
την υπομονή να κτίσει κάτι σιγά σιγά, τη στιγμή που εδώ μπορεί να είναι
βασιλιάς; Όλοι στην Ελλάδα βιαζόμαστε».