είδα στην πόλη

Υπάρχουν πόλεις για όλους και υπάρχει η πόλη της ψυχής του καθενός μας που δεν
είναι άλλη απ’ αυτή των παιδικών μας χρόνων. Κι έτσι έχει στέγη ο παράδεισός
μας. Έχει πού να ακουμπήσει η ψυχή όταν θλίβεται. Δεν χάνει το οξυγόνο της.

H πόλη της δικής μου ψυχής είναι το Ηράκλειο Κρήτης, που κείται κάτω από τη
σκέπη του Θεοβάδιστου Ψηλορείτη.

Το ομολογώ: ήμουνα τυχερός. Έζησα την αθωότητά της τότε που χαράζεται η άσπιλη
κρούστα της ψυχής και ανακτά υμένα η ύπαρξή μας. Ήμουνα διπλά τυχερός, γιατί
βίωσα την πρώτη ανάγνωση του κόσμου σ’ αυτή την πόλη με καλή συντροφιά: Νίκος
Γιανναδάκης, Ρέα Γαλανάκη, Αντρέας Σαββάκης, Νικηφόρος Σταματάκης, Κώστας
Γιούργος μαζί εδώ σ’ αυτήν την πόλη, δώσαμε όρκο για έναν κόσμο διαυγή και
πνευματικά νικηφόρο.

Όταν δραπετεύω από την πόλη όπου ζω, την Αθήνα, και ασφυκτιώ ή πνίγομαι από τα
αρχετυπικά ερωτήματα – ποιος είμαι, από πού έρχομαι και πού πάω – στην αγκαλιά
της πόλης που αγάπησα και μ’ αγάπησε καταφεύγω «να με παρηγορήσει που
γεννήθηκα».

Όταν όλα μετεωρίζονται και η ψυχή ψάχνει να βρει από πού να κρατηθεί
και αναζητώντας το νήμα που τη δένει με το Σύμπαν ή ψάχνει να δει πόσο η κρυφή
κόκκινη κλωστή είναι τεντωμένη ή έτοιμη να σπάσει και να γίνουν όλα χάος και
λησμονιά, τότε να… ξεπετιέται η μνήμη από το φρέσκο ξεφουρνισμένο ψωμί σ’
έναν δρομίσκο της πόλης ή άλλες φορές η μνήμη της αλμύρας που έφερνε ο Βοριάς
πηδώντας πάνω από τα ενετικά τείχη και όλα γίνονται γλυκιά γεύση, παρηγοριά,
αθώα προσμονή, αισιοδοξία.

Με τους επισκέπτες της πόλης δεν συνομιλώ. Τους αφήνω να δουν αυτά που
βλέπουν από την πόλη, κρατώντας εντός μου επτασφράγιστα τα αρώματα, τους
λικνισμούς και τις μνήμες που ανεξίτηλα σημάδεψαν την ύπαρξή μου, τις
διαδρομές που όργωσαν τις ξάστερες νύχτες, τα πάμφωτα μεσημέρια, τα συννεφώδη
σούρουπα, τα φθινοπωρινά χρυσίζοντα απογεύματα, τις μυρωδιές και το ηδονικό
πότισμα της σπαράζουσας σάρκας στα βράχια τις νύχτες χωρίς φεγγοβολιά.

Την πόλη μου, το Ηράκλειο Κρήτης, δεν την ανταλλάσσω με τίποτα του
κόσμου τούτου και δεν ξεχνώ πως της οφείλω ευγνωμοσύνες που με γέννησε και με
ανάθρεψε με την προσμονή ενός αέναου θαύματος, που χαράχτηκε μέσα μου ως
άσπιλη πνευματική ομορφιά και σαν τέτοια θα επανέλθει.