ANAΛΩΣIMA Ίδια γεύση

Αυτό το φθινόπωρο δεν ήταν που περιμέναμε οι επικοινωνίες μέσω Ίντερνετ να
αρχίσουν να αντικαθιστούν τις πολλές μετακινήσεις; Δεν θα γινόταν ένα άλμα επί
κοντώ στους Ολυμπιακούς και θα μας κρατούσε εν συνεχεία σε επίπεδο ρεκόρ; Πώς
έπηξε πάλι το κέντρο αυτής της πόλης; Δεν εκτινάχθηκαν σαν τα πυροτεχνήματα
του Σταδίου οι δυνατότητες άυλης συνεννόησης και εικονικών συναντήσεων ανάμεσα
στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή πελατεία κινητής τηλεφωνίας; Οι δρόμοι δεν είπαμε ότι
θα αλλάξουν χρήση, θα γίνουν οδοί πολιτισμού και απόλαυσης, όχι πια
συγκρούσεων και βασανιστηρίου; Γιατί έκλεισε πάλι η 3ης Σεπτεμβρίου, πριν
έρθει ο Σεπτέμβρης καλά καλά; Εκείνο το χρυσό μετάλλιο που θα παίρναμε με
τραμ, λεωφορεία και Μετρό, τι απέγινε; Το ξεχάσαμε σε κάποιο ταξί για πάντα. H
κόρνα ξανάγινε συνέχεια του χεριού μας, το δε χέρι, ανυπόμονη συνέχεια της
ψυχής μας. Μας κράζει η θάλασσα της λαμαρίνας στα στενά με τα ηρωικά ονόματα
των μαχητών του ’21, να δώσουμε αυτοπροσώπως τη μάχη της επιβίωσης. Δεν
γίνεται εξ αποστάσεως, ψηφιακά και ψύχραιμα. Και η επικοινωνία, η πιο
προωθημένη που έχουμε εφεύρει, είναι αυτή που καταφέρνουν να έχουν οι οδηγοί
τής έξω σειράς αυτοκινήτων που κλείνουν τον δρόμο με τη μέσα σειρά αυτοκινήτων
που δεν μπορούν να βγουν. Με κάποιο τρόπο θα πρέπει να επικοινωνούν αυτοί οι
άνθρωποι, εκτός κι αν οι από μέσα θεωρούνται κάτι σαν μόνιμες αρκούδες που
πέφτουν σε χειμερία νάρκη και οι απ’ έξω κυνηγοί εποχικοί σε αναζήτηση
θηράματος. Ο Δήμος Αθηναίων δήλωσε ότι θα ξαναρχίσει την ελεγχόμενη στάθμευση.
Θα έχουμε κυνηγετικές περιπέτειες να διηγούμαστε τις κρύες νύχτες του χειμώνα.