Kομμάτια κι αποσπάσματα στο απόσπασμα

Αισθάνομαι τόσο άβολα όταν διαβάζω στον ημερήσιο αλλά και στον περιοδικό τον
Τύπο, δίπλα στη φωτογραφία ενός συγγραφέα, ηθοποιού, καλλιτέχνη, αθλητού,
μοντέλου και γενικά ενός πνευματικού ανθρώπου, όταν διαβάζω λοιπόν ένα
κείμενο-δείγμα, απόσπασμα συνέντευξης ή μια δήλωση ή κάτι παρεμφερές… Και
αισθάνομαι άβολα γιατί τις περισσότερες φορές έτσι αποκομμένη η φράση, μόνη
της σε μια σελίδα κι έρημη, άγνωστη μεταξύ αγνώστων αδύνατον να συμβιώσει,
πνίγεται μες στην ξενιτιά των αυτόχθονων ειδήσεων, ανταποκρίσεων,
συνεντεύξεων, που με τα τρίστηλά τους, τις φωτογραφίες τους, τις λεζάντες
τους, τα δάκρυά τους (τώρα το ‘μαθα αυτό. Δάκρυα λένε αυτά τα μικρά τα
κειμενάκια με τα έντονα γράμματα που τρέχουνε καθέτως και παράλληλα του
κειμένου) γεμίζουν τη σελίδα και φτιάχνουν τη δικιά τους ατμόσφαιρα-πατρίδα,
με το δικό τους κλίμα που μετατρέπουν τη φωτογραφία-δήλωση σε μετανάστη Αλβανό
πιασμένο σε χέρια Ψωμιάδη και σε στόμα Παπαθεμελή. Αισθάνομαι άβολα και για
πιο προσωπικούς βέβαια λόγους, γιατί πολλές φορές βλέπω ξεδοντιασμένη μια
φράση που είπα κάποτε, ξεριζωμένη από το μέρος που μεγάλωσε και φυτεμένη εδώ
πρόχειρα σαν δενδρύλλιο των Ολυμπιακών σε αβαθή παρτέρια να μαραίνεται αργά
και σταθερά στον ήλιο και να λέω: εγώ το είπα αυτό; Αυτό εννοούσα; Και να
γίνομαι χάλια. Και τι να πεις; Ότι δεν το ‘πες; Το ‘πες.

Έτσι και χθες, όταν είδα τη φωτογραφία του Γιώργου στο πάνω μέρος της σελίδας
και δίπλα τρεις γραμμές, πήγα να την προσπεράσω, όμως μια λέξη (η λέξη
«Φοβάμαι»), έτσι όπως εξείχε, άρπαξε το βλέμμα μου κι αιχμάλωτο δεν τ’ άφηνε
να φύγει. Διάβασα λοιπόν στα «NEA» τα χθεσινά:

Γιώργος Κιμούλης (ο ηθοποιός ερωτάται από την «Ελευθεροτυπία» αν θα εισέβαλε
ξανά στην πρεσβεία των ΗΠΑ, όπως το 1977):

«Όχι. Φοβάμαι πια. Είμαι κι εγώ ένας τρομοκρατημένος, με τη μόνη διαφορά ότι
δεν προσπαθώ να ιδεολογικοποιήσω τον τρόμο μου, να τον κάνω να φαίνεται
φυσικός, λέγοντας και δηλώνοντας ή πόσο λάθος έκανα όταν ήμουν νέος ή το ότι
έχουν αλλάξει οι συνθήκες. Απλώς μεγαλώνω. Νιώθω ηττημένος».

Δεν ξέρω (ή μάλλον ξέρω πολύ καλά) γιατί βάρυνε τόσο μέσα μου η φράση. Το
«φοβάμαι πια», το «μεγάλωσα» και το «ηττημένος» από χθες χέρι χέρι με πάνε και
τα πάω. Ανοίγω το ραδιόφωνο, κάνω μπάνιο, κατεβαίνω στο κέντρο, πάω πρόβα,
βλέπω αγαπημένα πρόσωπα, διαφημιστικά στην τηλεόραση και σαν μικρό βελόνι με
τρυπάει η φράση, με πονάει και μ’ αγκυλώνει. Σκέφτομαι πως περπατάω και εγώ
στον ίδιο δρόμο τώρα, αν και η αφετηρία μας, Γιώργο, ήταν εντελώς διαφορετική.
Σκέφτομαι πως όχι μόνο μεγάλωσα απλώς (πώς μπορείς να μεγαλώνεις απλώς;) αλλά
βλέπω πως ό,τι κορόιδεψα, ό,τι πολέμησα και ό,τι αποστράφηκα επιβραβεύεται και
επιχορηγείται. Πως είναι καιρός πια που έγινα υπάλληλος των ονείρων του εχθρού
μου…

Και όμως, κάτι ακόμα υπάρχει. Είμαι σίγουρος. Πρέπει να ‘μαι σίγουρος. Γι’
αυτό, Γιώργο, κλείσε μου το μάτι. Δώσε ένα σήμα, πάρε ένα τηλέφωνο, πες κάτι,
ρίξε ένα «στα ψέματα», γιατί αλλιώς…

Άσε που φοβάμαι με τούτα και με κείνα μήπως αύριο δω και ‘γώ τη φωτογραφία μου
γραμματόσημο και από κάτω φαρδιά – πλατιά: «Ο υπάλληλος των ονείρων του εχθρού
του».

ΥΓ: Βρήκα μια φράση μες στη νύχτα και πριν σε χαιρετήσω στη χαρίζω: «Παρ’ ημίν
τα πάντα είναι ασβεστόχριστα και χτεσινά». Σε χαιρετώ.