ANAΛΩΣIMA Nόμισμα εξουσίας

Τα κράτη δεν κουβεντιάζουν ποτέ με απαγωγείς ομήρων, αυτό είναι γνωστό. Οι
ιδιώτες μπορεί να το κάνουν, τα κράτη θεωρούν ότι η υπόστασή τους κινδυνεύει
αν ανοίξουν διάλογο με εκβιαστές. Ουδέποτε κανένα κράτος το έκανε. Εφόδους
ναι, κομάντο, επιχειρήσεις απελευθέρωσης και το πολύ πολύ συζητήσεις-μπλόφες,
τέτοια έχουν γίνει. Ωστόσο, οι απαγωγές και οι εκβιασμοί στα κράτη
συνεχίζονται. Δεν είναι μελετημένοι οι απαγωγείς ή δεν νοιάζονται. Θα χάσουν
τη ζωή τους ίσως, θα σκοτώσουν πολίτες ίσως, αλλά θα γίνουν γνωστοί σίγουρα. H
υπόθεση δεν θα χαθεί αν τυπωθεί στα μυαλά όλου του κόσμου, σκέπτονται. Θα
γεμίσει φόβο και φρίκη εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη τη γη, άρα κάτι θα
κερδηθεί. Θεωρούν νόμισμα της εξουσίας τον φόβο και τη φρίκη αυτοί οι
άνθρωποι. Όλο και πιο πολλά, όλο και πιο αθώα θύματα, για περισσότερη φρίκη.
Παιδιά του σχολείου για να ανατριχιάσει το σύμπαν. Και τα κράτη; Πόσο πολλά,
πόσο μικρά, πόσο αθώα πρέπει να είναι τα θύματα, για να θεωρήσουν ότι αξίζει
τον κόπο να λυγίσουν; Υπάρχει αριθμός; Υπάρχει όριο που εξασφαλίζει ότι το να
σπάσουν αυτήν την αυτονόητη στάση του κυρίαρχου που δεν συζητά τίποτα δεν θα
τους απειλήσει; H ανθρώπινη ζωή κυματίζει ανάμεσα στα δύο μέρη σαν σημαία που
κανέναν δεν μπορεί να συγκινήσει. Οι απαγωγείς τη χρησιμοποιούν για το κράτος,
το κράτος όμως έχει άλλη, δική του, που λέγεται κύρος και κυριαρχία και
νομιμότητα, όλ’ αυτά που δεν έχουν αποτιμηθεί πόσα παιδιά κοστίζουν. Δεν
βρέθηκε ακόμα κράτος τόσο κυρίαρχο που να μη φοβάται ότι θα εξαφανιστεί, αν
σεβαστεί πρωτίστως τις ζωές των ομήρων.