Δρόμοι

Κάπου στη μέση…

… του βιβλίου «1984», ο Ουίνστον Σμιθ στρατολογείται στην σκιώδη και – όπως
αποδεικνύεται – ανύπαρκτη «Αδελφότητα» της αντίστασης στον Μεγάλο Αδελφό. Και
για να το γιορτάσουν, ο Ο’Μπράιαν, μέλος της αντίστασης, τον κερνάει ένα
ποτήρι κρασί. Ο Ουίνστον δεν είχε ξαναπιεί κρασί – είχε διαβάσει μονάχα γι’
αυτό – και έκανε πώς και πώς για να το δοκιμάσει, βέβαιος πως θα είχε γεύση
βατόμουρου και πως θα μεθούσε με αυτό στη στιγμή.

Το κρασί…

… φυσικά, είχε τη γεύση που έχει για οποιονδήποτε το δοκιμάζει για πρώτη
φορά – κάπως πικρόξινο – και ένα ποτηράκι ποτέ δεν φτάνει για να φέρει το
μεθύσι. H απογοήτευση από αυτή την εμπειρία ήταν τόσο έντονη, που ο Όργουελ
την συμπεριέλαβε και αυτήν ανάμεσα στα φρικαλέα πράγματα που μας περιμένουν
στο μέλλον – σαν να μην μας έφταναν τα υπόλοιπα.

Πενήντα χρόνια…

… αργότερα ζούμε σε έναν κόσμο με κρασιά που πράγματι έχουν τη γεύση
βατόμουρου και που πράγματι είναι μεθυστικά, σε έναν κόσμο με συγγραφείς που
γράφουν γι’ αυτά, όπως ο Άνταμ Γκόπνικ στο περιοδικό «Νιου Γιόρκερ», και με
εμπειρογνώμονες που τα δοκιμάζουν και τα βαθμολογούν. Πάντως δεν το
συνηθίζουμε να βαθμολογούμε άλλες απολαύσεις. Να κάνεις έρωτα με πενήντα
γυναίκες και ύστερα να δημοσιεύσεις έναν κατάλογο με τις επιδόσεις τους
μετρημένες σε μια πενηντάβαθμη κλίμακα, σίγουρα δεν είναι το άκρον άωτο της
ευγένειας. Άλλωστε, λέει ο Γκόπνικ, η πραγματική γοητεία βρίσκεται στα
ψεγάδια. «Παντρεύεται» κανείς το κρασί του, όπως παντρεύεται τη γυναίκα του
(για πράγματα του χαρακτήρα που συνήθως εκτιμά μόνο αυτός). Φυσικά, αν
πρόκειται για κυρίες που παρέχουν τις υπηρεσίες τους έναντι, ας πούμε, σαράντα
ευρώ τη φορά, τότε δεν θα ρίχναμε άδικο σε κάποιον που θα ήθελε να τις
βαθμολογήσει: ένα πράγμα που αγοράζεται και πουλιέται, υποχρεωτικά υπακούει
στους νόμους της αγοράς (ποτέ όμως η «δική μας» γυναίκα, το «δικό μας» κρασί).

Τι είναι…

… εκείνο που κάνει ένα κρασί καλό ή κακό; Υπάρχει άραγε ένα μέτρο, ένας
κανόνας, στον οποίο να συμφωνούν όλοι; Στα τρίσβαθα της ψυχής κάθε κρασοπότη
υπάρχει πάντα η υποψία πως κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά. Κάποτε, ο Άνταμ
Γκόπνικ έτυχε να δειπνήσει στο Παρίσι με μια σπουδαία δοκιμάστρια, ένα μεγάλο
«όνομα» στον κόσμο του κρασιού. Είχαν ανοίξει το τρίτο τους μπουκάλι, όταν
εκείνη έσκυψε κοντά του και του ανήγγειλε με μισοεύθυμο, μισοσυνωμοτικό ύφος:
«Ξέρεις κάτι; Όλα είναι πάνω κάτω τα ίδια». Άραγε το πίστευε πραγματικά; Όμως
υπάρχουν και χειρότερα. Όπως εκείνο που είχε πει ο αρθρογράφος Κάλβιν Τρίλιν:
πως αν προσθέσεις κόκκινο χρώμα σε λευκό κρασί, ακόμη και έμπειροι πότες θα
ξεγελαστούν και θα το περάσουν για κόκκινο κρασί. Αλίμονο σε όποιον δεν μπορεί
να ξεχωρίσει τη γεύση της γυναίκας του και του κρασιού του.