Tου κιτς η μάνα…

Ποιος θα έλεγε όχι σε έναν περίπατο στην όαση του Ζαππείου, τούτες τις
αυγουστιάτικες ζεστές νύχτες που η πόλη ξενυχτάει; Τα φώτα κάθε βράδυ, καθώς
περνούσα από την Αμαλίας, προκλητικά, ένιωθα να με προσκαλούν και τα λευκά
κιόσκια, γεμάτα από κόσμο που χάζευε την πραμάτεια, με έκαναν να… λυγίσω και
να φτάσω κι εγώ μέχρι το «φεστιβάλ ενθυμίων». Για να διαπιστώσω πως σε ένα από
τα κεντρικότερα σημεία της Αθήνας, δίπλα στο Ολυμπιακό Κέντρο Τύπου και το
μοδάτο «Σπίτι της Ολλανδίας» που στεγάζεται στην «Αίγλη», έχει βρει καταφύγιο
κάθε έκφραση του κιτς. Πήλινες χαρτοπετσετοθήκες σε φούξια και τιρκουάζ,
μπλουζάκια, ποτά σε συσκευασίες κίονα, ξηροί καρποί και αρωματικά κεριά μαζί
με καρφίτσες (pins) από προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι μερικά μόνον
από όσα… βγάζουν μάτι στην έκθεση του Ζαππείου. Αυτά είναι τα ενθύμια που
θέλουμε να πάρουν μαζί τους οι επισκέπτες μας; Αυτή είναι η εικόνα του
πολιτισμού μας που θέλουμε να θυμούνται μέσα από τα αναμνηστικά; Ποιος είχε
την ιδέα, άραγε, να στήσει ένα τόσο κακόγουστο γιουσουρούμ, σε ένα τόσο
κεντρικό σημείο;