ANAΛΩΣIMA Kαινούργιες λέξεις

Δεν τολμάω να σηκώσω το βλέμμα στις ταμπέλες δρόμων, Ηλεκτρικού, Τραμ, με
πλησιάζουν αμέσως ευγενικά και πρόθυμα νεαρά πλάσματα, να ρωτήσουν τι θέλω,
πού θα πάω να βοηθήσουν! Φορούν διάφορα μπλουζάκια, εθελοντές των Αγώνων, του
δήμου, υπάλληλοι του Μετρό, κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Τόση ευγένεια και
προθυμία, πού την είχε κρυμμένη ο αθηναϊκός πληθυσμός και δεν του φαινόταν;
Κάποιο θαύμα την ανέστησε από τα βάθη της μνήμης ή το αναβαθμισμένο περιβάλλον
τη δημιουργεί; Που σημαίνει ότι δεν μπορείς να μένεις ανεπηρέαστος σε κάτι που
σε τιμά. Μας τιμά το καθαρό Μετρό, το ολοκαίνουργιο Τραμ, μας τιμούν οι
καινούργιοι πεζόδρομοι, τα καινούργια πεζοδρόμια και το γεγονός ότι όλα αυτά
ξεχωρίζουν επειδή λείπουν ακόμα οι μισοί και παραπάνω Αθηναίοι. Στην
κοσμοσυρροή της Αδριανού κάποιος ψηλός και σωματώδης μού δίνει μια αγκωνιά,
έχει το χαρακτηριστικό πρόσωπο του ευχαριστημένου από τον εαυτό του ανθρώπου
που δεν δίνει δεκάρα για κανέναν, ωστόσο συμβαίνει το απρόσμενο. Γυρίζει και
λέει, «με συγχωρείτε πολύ». Κι ίσως εκπλήσσεται μ’ αυτό που είπε όσο κι εγώ
που τον άκουσα. Ίσως το βράδυ σπίτι του να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να
αναρωτηθεί τι του συνέβη και χρησιμοποίησε μια τέτοια λέξη. Ίσως ανησυχήσει,
ότι έγινε κι αυτός «λοβοτομημένος Ευρωπαίος», όπως λένε οι οπαδοί της
καθημερινής βαρβαρότητας για τους ευγενείς ανθρώπους. Κάτι έπαθε κι άρχισε να
συνειδητοποιεί ότι ζει με άλλους ανθρώπους σε στριμωγμένη πόλη. Το θέμα είναι
τι θα κάνει δύο εβδομάδες μετά. Τι θα κάνει από Σεπτέμβρη, που θα ξαναβρεθούμε
όλοι μαζί στο γνωστό περιβάλλον. Αυτή η αγωνία με τρώει, για εκείνον και για
τους υπόλοιπους.