ANAΛΩΣIMA Mαραθώνιος

Διάλεξε ο θεός τη μέρα να φέρει τον καύσωνα. Τη μέρα του Μαραθώνιου στην
Αθήνα. Απόδειξη ότι δεν είναι θεός από αυτούς που λατρεύανε οι αρχαίοι ημών
πρόγονοι, αλλά κάποιος από τους μετέπειτα ανθέλληνες. Και δεν είχαν καν τη
δύναμη οι ντόπιοι θεοί να εμπνεύσουν αλλαγή προγράμματος στους οργανωτές. Ήταν
η πιο ζεστή μέρα, με δυσκολία προχωρούσαν οι φυσιολογικοί άνθρωποι στους
εξωτερικούς χώρους, και οι έρμες οι μαραθωνοδρόμοι (πώς γίνεται αυτή η λέξη
στο θηλυκό;) έπρεπε να τρέχουν την κλασική διαδρομή με τις ανηφόρες και τις
κατηφόρες της. Θα τις σκέφτομαι όποτε αναγκάζομαι να περπατήσω στους δρόμους
της Αθήνας, το υπόσχομαι. Βέβαια, αυτές δεν τρέχουν σαν εμάς, με ακατάλληλα
παπούτσια, με τα αυτοκίνητα να μας κυνηγούν και χωρίς χώρο στα πεζοδρόμια,
αλλά όπως και να το κάνεις, στον ίδιο αυτό ιστορικό τόπο κινούμαστε, στα ίδια
ένδοξα κράσπεδα. Εδώ που έτρεξε ο Φειδιππίδης να αναγγείλει τη μεγάλη νίκη.
Αφού αυτές το πιστεύουν, κι ας ιδρώνουν τρέχοντας πάνω σε άσφαλτο, θα το
πιστέψουμε κι εμείς. Αυτός ο δρόμος έβγαλε νοκ άουτ γυναίκες που είχαν
διακριθεί τρέχοντας σε κλίματα κάπως πιο υγρά, κάπως πιο ψυχρά, κάπως πιο
φιλικά προς τον χρήστη, αχρήστεψε την προετοιμασία και προπόνηση σε οργανωμένα
στάδια. Ανέδειξε τις σιωπηλές ανθεκτικές Ανατολίτισσες και τις Αφρικανές, που
έχουν συνηθίσει ίσως αυτές τις σκληρές, λίγο τρελές κι απρόσμενες συνθήκες του
ελληνικού δρόμου. Σίγουρα θα τον θυμούνται σε όλη τους τη ζωή μαζί μ’ αυτή την
αβάσταχτη μέρα. Κι εμείς, οι ανεπίσημοι δρομείς, θα τις θυμόμαστε όσο μπορούμε
και θα αντλούμε κουράγιο.