ANAΛΩΣIMA Aν είναι όνειρο, μη με ξυπνάτε

Τον διακρίνω ξαφνικά μέσα στο πλήθος, τον φωνάζω και συνειδητοποιώ ότι
έχω πολλά χρόνια να τον δω τυχαία. Δεν κυκλοφορεί πια ο παλιός μου φίλος, όπως
δεν κυκλοφορούν ούτε οι καινούργιοι φίλοι, πού να πάνε; Και τώρα ξαφνικά
βγήκαν όλοι στον δρόμο, σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή. Τη βροχή δυνατοτήτων
για περπάτημα. Κάθε βράδυ τούς συναντώ χαλαρούς στην Αποστόλου Παύλου,
έκθαμβους στην καινούργια πεζοδρόμηση της Ερμού, πάνω από τον Κεραμεικό, μέχρι
το Γκάζι. Στεκόμαστε και χαζεύουμε την Αθήνα σαν τουρίστες, πιο συγκινημένοι,
πιο ευτυχείς από τουρίστες, γιατί εμείς ξέρουμε την αλήθεια. Φωτογραφιζόμαστε
και δεν πιστεύουμε στα μάτια μας και τρέμουμε μήπως μπήκαμε σε κανένα όνειρο
και όλα χαθούν ξαφνικά, μήπως είναι σκηνοθεσία και τη σηκώσουν μόλις λήξουν οι
Αγώνες. Χαζεύουμε τα μοντέρνα έργα τέχνης που στήθηκαν εκεί, είναι δυνατόν να
μας τα αφήσουν και όταν φύγουν οι ξένοι; Για μας η Τέχνη; Τους ταπεινωμένους
και καταφρονεμένους; Τους απαίδευτους; Στεκόμαστε στο Γκάζι κι απέναντι
φαίνεται η Βουλή, αριστερά ο Λυκαβηττός, δεξιά ο Παρθενώνας. Καλέ, αυτή είναι
όμορφη πόλη! Κάτι γαργαλάει το πόδι μου, ένα κορίτσι με σκούπα περνά και
καθαρίζει. Στην άκρη του δρόμου ένα συνεργείο φυτεύει ελιές σε μεγάλες ξύλινες
γλάστρες. Μας χωρίζουν από το Γκάζι οι εγκαταστάσεις των συνεργείων του Μετρό,
που θα συνεχιστεί έως το Αιγάλεω. Οι λαϊκές γειτονιές ενώνονται με το κέντρο,
με πεζόδρομους, με τρένα, ανακατεύεται η πόλη, σπάει η απομόνωση, αναγνωρίζει
τον εαυτό της. H ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων έγινε πραγματικότητα, τώρα
θα ενοποιηθεί και ο ζωτικός χώρος της. Αχ, Αθήνα μας, θα γίνεις επιτέλους πόλη;