Δρόμοι

Το Γούντστοκ;…

… Μα, υπάρχει κανείς που να το θυμάται ακόμη; Ήταν το 1969, κατακαλόκαιρο,
ένα χρόνο μετά τη «δημιουργική τρέλα» του γαλλικού Μάη. H εργατική τάξη
περίμενε ακόμη να πάει στον Παράδεισο. H Αμερική ήταν κάπου μακριά. Το ίδιο
και οι χίπις και οι θεωρίες του μακαρίτη πια Τίμοθι Λίρι για το λυσεργικό οξύ
(LSD) και τη διεύρυνση της συνείδησης. Στην Ευρώπη, μετά την κινητικότητα του
Μάη, η πολιτική ήταν «ακίνητη» ανάμεσα στα δύο μπλοκ – στην Ελλάδα ακόμη πιο
ακίνητη, στα χρόνια της δικτατορίας.

Διαμαρτυρίες…

… και διαδηλώσεις φυσικά υπήρχαν και τότε – με κυριότερο στόχο τον
ανταγωνισμό των εξοπλισμών. Μα, καθώς οι Μπιτλς είχαν περάσει πια στη
μυστικιστική και ινδική φάση τους και οι Ρόλινγκς Στόουνς έμοιαζαν να έχουν
κλειστεί στον εαυτό τους, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως μισό
εκατομμύριο άνθρωποι, παιδιά των λουλουδιών και του ροκ, θα μαζεύονταν εκείνο
τον Αύγουστο στο αγρόκτημα του κυρίου Μαξ Γιάσγκαρ στο Γούντστοκ της Νέας
Υόρκης για να ζήσουν όλοι μαζί ένα τριήμερο καλοκαιρινό όνειρο «ειρήνης, έρωτα
και μουσικής». Την ίδια ώρα, τα υπερφρούρια B-52 που βομβάρδιζαν το Βιετνάμ
μονοπωλούσαν τον πολιτικό διάλογο στην Ευρώπη. Πολλοί μιλούσαν γι’ αυτά, αλλά
πολύ λιγότεροι ήξεραν να τραγουδήσουν τα αντιπολεμικά τραγούδια του Μπομπ
Ντίλαν. Για τους περισσότερους νέους της εποχής, η Αμερική ήταν ακόμη κάτι σαν
άγνωστος πλανήτης.

Ας ξεκινήσουμε…

… όμως από τους πρωταγωνιστές της συνάθροισης: τους δύο μουσικούς που έβαλαν
«φωτιά» στο τριήμερο φεστιβάλ του Γούντστοκ, τον Κάρλος Σαντάνα και τον Τζο
Κόκερ, δεν τους γνώριζε ακόμη σχεδόν κανείς, όχι μονάχα εδώ, αλλά και στην
Αμερική. Εκτός από την Τζόαν Μπαέζ, το υπόλοιπο «καστ» του Γούντστοκ ήταν
στους περισσότερους άγνωστο. Ακόμη και ο Τζίμι Χέντριξ, που «έκλεψε» το φινάλε
στο Γούντστοκ με μια προκλητική και αγωνιώδη εκδοχή του αμερικανικού εθνικού
ύμνου – έκανε την ηλεκτρική κιθάρα του να ουρλιάζει και να εκρήγνυται όπως οι
βόμβες ναπάλμ που έπεφταν πάνω στα κεφάλια των Βιετκόνγκ – δεν είχε ακόμη
μεγάλη φήμη στην Ευρώπη.

Το παράξενο…

… σε εκείνη τη συγκέντρωση στο Γούντστοκ, λέει ο Εντμόντο Μπερσέλι στην
εφημερίδα «Ρεπούμπλικα», ήταν το «κίνημα» των χίπις, των «παιδιών των
λουλουδιών» που στα μάτια των πολιτικοποιημένων έμοιαζαν αντιπολιτικοί ή
απολιτικοί. Εκατοντάδες χιλιάδες ημίγυμνοι νέοι, με τα μαλλιά μέχρι τη μέση,
δεν αντιπροσώπευαν μια αντικουλτούρα, αλλά μια ρευστή κατάσταση έξω από την
πολιτική και κοντά στη φύση. Υπερβολικά απλοϊκό για εμάς τους Ευρωπαίους.
Υπερβολικά πρωτόγονο για τον διαλεκτικό υλισμό. H υπόσχεση του Γούντστοκ
ανακαλύφθηκε ξανά πολλά χρόνια αργότερα, όταν η επανάσταση είχε γίνει πια και
αυτή μια νοσταλγία.