Διαστάσεις Πολύ όμορφη για να ζήσει

«Je suis belle, o mortels! comme un reve de pierre» (Είμαι όμορφη, ω
θνητοί! σαν ένα όνειρο από πέτρα) Σαρλ Μπωντλαίρ

«Σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες να πονέσω» (σκίτσο από τον «Νιου Γιόρκερ»)

Πριν από λίγες ημέρες, δημοσιεύτηκε στη Λιμπερασιόν η επόμενη είδηση: «Την
Πέμπτη το βράδυ, μια γυναίκα έκανε τα ψώνια της σε ένα σούπερ μάρκετ της
Μπελβίλ. Ήταν μια όμορφη γυναίκα, γεννημένη στο Χονγκ Κονγκ πριν από 37
χρόνια. Μια πολύ όμορφη γυναίκα. Υπερβολικά όμορφη, έκρινε ένας άνδρας
(άστεγος) ηλικίας 40 ετών. Και για τον λόγο αυτό πήρε ένα μαχαίρι, την
πλησίασε και τη μαχαίρωσε στην πλάτη. H γυναίκα πέθανε τη νύχτα στο
νοσοκομείο, χωρίς να δει το πρόσωπο του άνδρα που την τραυμάτισε. Ο άστεγος
συνελήφθη ενώ έβγαινε από το σούπερ μάρκετ. “H γυναίκα αυτή δεν άξιζε να ζει
επειδή ήταν πολύ όμορφη”, είπε στους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν. Σύμφωνα
με την αστυνομία, ο άνθρωπος αυτός δεν είναι πολύ καλά στα μυαλά του».

H είδηση είχε τίτλο: «H ομορφιά σκοτώνει». H πρώτη αντίφαση είναι φανερή: δεν
σκότωσε η ομορφιά στη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά σκοτώθηκε. Αλλιώς θα έπρεπε
να έχει μπήξει το μαχαίρι στη δική του κοιλιά ο άστεγος, μη μπορώντας να
αντέξει τόση ομορφιά δίπλα του. H δεύτερη αντίφαση είναι εκείνη στην οποία
στηρίζεται η είδηση: μια γυναίκα δολοφονείται για να πάψει να ομορφαίνει τον
κόσμο. H τρίτη αντίφαση αφορά τον δολοφόνο της, ο οποίος κρίνεται
περιορισμένων διανοητικών ικανοτήτων, είναι όμως αποδεδειγμένα ικανός να
αναγνωρίσει την ομορφιά όταν περνάει από δίπλα του και να τη θεωρήσει
αταίριαστη με τον χώρο στον οποίο βρίσκεται. Ποιος είναι αυτός ο χώρος; Ένα
σούπερ μάρκετ, δηλαδή ένας χώρος λατρείας του εμπορεύματος.

Μέσα από τις αντιφάσεις αυτές, γράφει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας
Γκρεγκουάρ Μπουγιέ στη Λιμπερασιόν, η ιστορία αρχίζει να βγάζει νόημα. Ο
δολοφόνος είναι 40 ετών. Κατά συνέπεια, μαζί με όλους εκείνους που ανήκουν στη
γενιά του, έχει παρακολουθήσει μια πορεία στη διάρκεια της οποίας το εμπόρευμα
επέβαλε τις αξίες του (δηλαδή την ποσότητα) εις βάρος των αξιών που στήριζαν
άλλοτε τον πολιτισμό (δηλαδή την ποιότητα). Είναι όμως άστεγος, άρα δεν έχει
μπορέσει να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Με την ακραία πράξη του,
κάνει μια τελευταία προσπάθεια να ενταχθεί σ’ αυτήν. Έχοντας καταλάβει ότι η
κοινωνία της κατανάλωσης στηρίζεται στην άρνηση ορισμένων αξιών, θυσιάζει σε
έναν από τους ναούς της την πιο όμορφη απ’ όλες τις αξίες. Την επόμενη φορά,
θα είναι η ευφυΐα. H οποιοδήποτε άλλο σύμβολο της ποιότητας, για τον μοναδικό
λόγο ότι αποτελεί ένα χαστούκι στην ποσότητα.

Με την έννοια αυτή, ο δολοφόνος είναι ένας από μας. Το έγκλημά του είναι
θεμιτό. Την επόμενη φορά θα μαχαιρωθεί κάποιος από πίσω μόνο και μόνο επειδή
ζούσε. Και θα είναι ο φόνος αυτός το σημάδι ότι το εμπόρευμα ολοκλήρωσε στην
πλάτη μας το εκπολιτιστικό του έργο.