ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο εθνικό μας… σπορ

Τελικά ήρθαν και ήδη είναι παρελθόν ένα μέρος των Ολυμπιακών Αγώνων. Με τις
τραγωδίες μας, την εκπληκτική Τελετή Έναρξης, τις μικροατυχίες μας, τα υπέροχα
παιδιά μας που, καταρρίπτοντας κάθε βεβαιότητα, μας έφεραν χρυσά μετάλλια σε
αθλήματα που αγνοούσαμε ή ψιλοπεριφρονούσαμε, φαίνεται να τα καταφέραμε
τελικά. Με τον καλύτερο τρόπο. H Αθήνα είναι μία αγνώριστη πόλη, απίστευτα
όμορφη, ανθρώπινη, υπερσύγχρονη, κρατώντας ωστόσο ό,τι πιο υπέροχο από την
ιστορική κληρονομιά μας.

Βέβαια, εμείς μπορεί να είμαστε ταμπουρωμένοι στα σπίτια μας, μέσα στην
πόλη-φρούριό μας και ήδη να αναλογιζόμαστε τα χρέη που σωρεύσαμε. Γεγονός
είναι όμως ότι τα καταφέραμε. Φέραμε εις πέρας αυτό που τόσες δεκαετίες
διατεινόμασταν συλλογικά ως έθνος πως θέλαμε.

H Αθήνα και ολόκληρη η εικόνα και η θέση της Ελλάδας είναι αγνώριστες σε σχέση
με αυτό που ήταν πριν από τα έργα και την προβολή των Ολυμπιακών Αγώνων, πριν
από την ένταξή μας στην ΟΝΕ, πριν από τον γενικότερο εκσυγχρονισμό της
κοινωνίας μας. Εμείς όμως, πολύ φοβάμαι, δεν έχουμε αλλάξει.

«Ανθρώπινο κρέας μυρίζω», έλεγε ο Κύκλωπας, όταν οσμιζόταν τους ανθρώπους που
πλησίαζαν τη σπηλιά του. «Ανθρώπινο κρέας» θέλουμε συνέχεια κι εμείς για να το
φουσκώσουμε με λόγια ή και ορμόνες, για να το λατρέψουμε λίγο πριν να το
κατασπαράξουμε, για να τρεφόμαστε από αυτό, για να το χλευάζουμε όταν
μπαγιατεύει, για να το κόβουμε φέτες όποτε γουστάρουμε. Αυτό λατρεύουμε να
κάνουμε στους αθλητές μας, στα «αστεράκια» που γεννάνε τα ριάλιτι
τηλεπαιχνίδια και τα διάφορα σίριαλ, στους ανθρώπους που ξεχωρίζουν, σε όσους
κάποτε ήταν ισχυροί ή ακτινοβολούσαν και μετά έχασαν τα πάντα. Αυτό είναι το
εθνικό μας σπορ – όσο και εάν φαινομενικά όλοι το στηλιτεύουμε. Και το όνομά
του είναι «κανιβαλισμός». Ενίοτε, λέγεται και σύληση.