Xαρτούμ: η έσχατη λύση

Ανάθεμα την ώρα που νοίκιασα το σπίτι μου σ’ έναν Αυστριακό, ο οποίος ήρθε
στην Αθήνα από την πρώτη Αυγούστου για να μυρίσει, είπε, το άρωμα της
αρχαιότητας. Δεν ξέρω τι άρωμα μυρίζει κι αν έχουν μαυρίσει τα πνευμόνια του,
αλλά εγώ μετακόμισα εδώ, στης Χριστίνας. Μου φάνηκε φυσικό: ευκαιρία να
περάσουμε μαζί έναν καυτό Αύγουστο στην Ολυμπιακή Αθήνα που έχει δυόμισι
χιλιάδες χρόνια να γνωρίσει τέτοιες δόξες. Και που αμφιβάλλω αν θα
ξαναγνωρίσει. Φανταζόμουν πάρτι στις πλατείες, γιγαντοοθόνες, εθνική
συμφιλίωση· και να κοιμόμαστε μαζί με τη Χριστίνα, να ξυπνάμε μαζί, να μη
βλεπόμαστε πια Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο, λες και πάμε φροντιστήριο. Αλλά, η
Χριστίνα έχει γεροντοκορέψει· ό,τι και να κάνω την ενοχλεί: «ροκανίζεις», μου
είπε, «το ζωτικό μου χώρο». Αυτά έλεγε και ο Χίτλερ: Raum vital! και εισέβαλε
στην Πολωνία. H Χριστίνα έφυγε και πήγε, είπε, στο ξενοδοχείο. Στην αρχή δεν
την πίστεψα, όμως το ΄πε και το ΄κανε. Μου τηλεφώνησε και μου
δήλωσε ότι περνάει «φάση». Τι φάση; Δεν ξέρει. Πόσο θα διαρκέσει η φάση; Δεν
ξέρει. Αισθάνομαι παρείσακτος εδώ μέσα· φοβάμαι μήπως, άμα ανοίξω κανένα
συρτάρι, πεταχτούν από μέσα τα σκοτεινά μυστικά της Χριστίνας. Τίποτα γυμνές
φωτογραφίες, τίποτα ερωτικά γράμματα. Να ‘μαι λοιπόν ξένος σ’ αυτό το σπίτι
και σ’ αυτή την πόλη· όλοι μου οι φίλοι έχουν απλώσει τα κορμιά τους στον
ήλιο· στη Σαμοθράκη (Κώστας), στη Γαύδο (Σπύρος), στα Ψαρά (Ευγένιος και Άννα)
κι εγώ έχω μείνει μοναχός μου στη δήθεν γιορτινή Αθήνα μαζί με τους αλλοδαπούς
και τα πρεζάκια. Τα μαγαζιά της γειτονιάς έχουνε κατεβάσει ρολά: το περίπτερο
κλειστό· το καθαριστήριο κλειστό (θα βρωμίσω)· το ανθυπο-σουπερμάρκετ
(συνειδητοποιώ την παραδοξότητα του όρου) κλειστό· πρέπει να πηγαίνω μέχρι τον
Σκλαβενίτη, δηλαδή έξι τετράγωνα πιο κάτω, για ν’ αγοράζω τα στοιχειώδη.
Περνάω δύσκολα. Πρώτον, περιμένω τηλεφώνημα της Χριστίνας: ξέρω, είναι
ξεφτίλα, αλλά περιμένω. Έχει το κινητό της κλειστό· στη δουλειά δεν πηγαίνει·
μου είπαν ότι πήρε άδεια εκτάκτως. Δεν μ’ αρέσουν αυτά.

H αναμονή είναι παραλήρημα (Ρολάν Μπαρτ): η Χριστίνα δεν τηλεφωνεί, κι εγώ
αναπηδώ με τον παραμικρό ήχο· φαντάζομαι ότι ακούω το ασανσέρ να σταματάει
στον τέταρτο, ότι ακούω το κλειδί να γυρίζει στην πόρτα. Έχω παραισθήσεις και
μου περνάνε απ’ το μυαλό διάφορα: μήπως γνώρισε άλλον; μα, πότε
πρόλαβε; Δεν ανησυχώ μήπως της συνέβη κανένα ατύχημα· η Χριστίνα δεν
παθαίνει ποτέ τίποτα· μια φορά που της επετέθη πορτοφολάς, του έκανε
κεφαλοκλείδωμα.

Το τηλέφωνο δεν χτυπάει καθόλου. Εκτός από χθες που λίγο έλειψε να πάθω
συγκοπή, γιατί όντως χτύπησε και πετάχτηκα σαν ελατήριο και το ‘πιασα
νομίζοντας (και ελπίζοντας) ότι είναι η Χριστίνα· αλλά, δεν ήταν
η Χριστίνα, ήταν, είπε, ο θείος της από το Χαρτούμ. («Ορίστε;»). Ο θείος
ισχυρίστηκε ότι της είχε στείλει όχι ένα αλλά δύο τηλεγραφήματα –
προφανώς ο θείος ζει ακόμα στην εποχή του τηλέγραφου – και την ειδοποιούσε ότι
«θα ανέβει» για τη μεγάλη γιορτή του Ελληνισμού, είπε. Το «E» με κεφαλαίο. Τα
τηλεγραφήματα τα βρήκα πάνω στο επιπλάκι του χολ, άθικτα· προφανώς η Χριστίνα
δεν ανοίγει ποτέ τηλεγραφήματα και δη από τον μπάρμπα του Χαρτούμ. Ίσως δεν
ξέρει καν τι είναι τα τηλεγραφήματα. Το τηλεφώνημα εξελίχθηκε ως εξής: είπα
στο θείο τρία χοντρά ψέματα· πρώτον, ότι η Χριστίνα δουλεύει πυρετωδώς για
τους Ολυμπιακούς, έγκλειστη στο Ολυμπιακό Χωριό· δεύτερον, ότι είμαι ο
αρραβωνιαστικός της (αν το μάθει αυτό η Χριστίνα δεν θα μου
ξαναμιλήσει)· τρίτον, καλωσήρθε και μόλις δω τη Χριστίνα θα της πω να του
τηλεφωνήσει στο ξενοδοχείο. Άρα, τώρα περιμένω μεν να χτυπήσει το τηλέφωνο,
αλλά φοβάμαι μήπως είναι ο θείος από το Χαρτούμ και θέλει να τυλιχτούμε με
τίποτα γαλανόλευκες και να πανηγυρίσουμε τον Ελληνισμό.

Αλλιώτικα τις είχα σχεδιάσει αυτές τις μέρες. Να βλέπαμε αγκαλιά με τη
Χριστίνα τους Ολυμπιακούς στην τηλεόραση (ιδιαίτερα τα αγωνίσματα στίβου)· τα
βράδια να πηγαίναμε σ’ ένα μπαρ που έχω ανακαλύψει στο Μπουρνάζι (δεν αναφέρω
το όνομά του, για να μη γίνει in και χαλάσει)· ίσως να κάναμε κι ένα-δυο
νυχτερινά μπάνια στο Σούνιο. Νόμιζα μάλιστα ότι οι Αθηναίοι δεν θα ‘φευγαν
φέτος από την πόλη, ότι δεν θα πήγαιναν στα χωριά τους· αλλά, όχι, τα χωριά
είναι ιερά. Είναι κάτι σαν ετήσιο τάμα. Έτσι, έμεινα εδώ, σαν μαγκούφης, να
κάνω ζάπινγκ, να τηλεφωνώ στα κινητά και ν’ ακούω το φλοίσβο της Σαμοθράκης
(Κώστας) και των Ψαρών (Ευγένιος). Το κινητό του Σπύρου δεν πιάνει στη Γαύδο.
Πήρα και τον Βαγγέλη και τη Βούλα που έχουν αράξει στη Μάνη, αλλά ήταν κλειστά
και τα δύο κινητά. H κλήση μου προωθήθηκε. Εννοείται: οι άνθρωποι κάνουν
διακοπές, δεν περιμένουν τηλεφωνήματα από εξόριστους της κεντρικής λεωφόρου.
Πήρα μέχρι και τη θειά μου, αλλά μου το ‘κλεισε εσπευσμένα, γιατί έβλεπε
κολύμβηση· στη συνέχεια, έπεσα ακόμα χαμηλότερα και πήρα τον ξάδερφό μου τον
Μανώλη – που δεν πάει ποτέ διακοπές, γιατί δεν βρίσκει παρέα: τον αποφεύγουν
όλοι – αλλά μου το ‘κλεισε κι αυτός, γιατί χτύπησε το κουδούνι· περίμενε τον
πιτσαδόρο.

Βαριέμαι, κι όταν βαριέμαι σκέφτομαι: οι γυναίκες έχουν αλλάξει (προς το
χειρότερο)· παλιά, σε παρακαλούσαν, έλα να συζήσουμε, έλα να παντρευτούμε, έλα
να κάνουμε παιδί – «Το βιολογικό μου ρολόι! Το βιολογικό μου ρολόι!» – και σε
τυλίγανε σε μια κόλλα χαρτί· κι εσύ, βαράτε με κι ας κλαίω. Τώρα βρήκανε άλλο
τροπάρι: «Ο ζωτικός μου χώρος! Ο ζωτικός μου χώρος!» και πάνε να μείνουν στο
ξενοδοχείο. Εκτός των άλλων, αναρωτιέμαι: δεν είναι γεμάτα τα
ξενοδοχεία λόγω των Ολυμπιακών; Μήπως ο τουρισμός πάει φούντο; Μήπως κατάλαβαν
οι ξένοι πως είμαστε φραγκοφονιάδες; Έρημη τη βλέπω την Αθήνα. Ίσως επειδή
νιώθω αυτό το μεγάλο κενό μέσα μου. Αν η Χριστίνα δεν μου τηλεφωνήσει ώς
αύριο, θα με φάει η μοναξιά και θα κατρακυλήσω στο τελευταίο σκαλοπάτι του
εξευτελισμού: θα τηλεφωνήσω στο θείο από το Χαρτούμ.

H Σώτη Τριανταφύλλου είναι συγγραφέας. Τελευταίοι της τίτλοι:
«Άλμπατρος», Εκδ. Πατάκη 2003, σελ. 552, τιμή: 22 ευρώ και «H φυγή», Εκδ.
Μελάνι 2004, σελ. 104, τιμή: 10 ευρώ