Tο στάδιο ζωντανεύει!

Για μία και μόνο ημέρα, σήμερα, ζωντανεύει ξανά στην Αρχαία Ολυμπία ο
χωμάτινος στίβος του σταδίου με την τέλεση του αθλήματος της σφαιροβολίας,
παρουσία 15.000 θεατών. Όλοι αυτοί θα παρακολουθήσουν το πρωί τους
προκριματικούς και το απόγευμα τους τελικούς αγώνες σαν τους αρχαίους,
καθισμένοι κατάχαμα. Τι κι αν η σφαίρα δεν περιλαμβανόταν στο πρόγραμμα των
αρχαίων Ολυμπιακών αθλημάτων. Τι κι αν στους αρχαίους Ολυμπιακούς δεν μετείχαν
γυναίκες. Οι κανόνες του αθλήματος δεν έχουν αλλάξει.

Ατμόσφαιρα γιορτής επικρατεί στην Αρχαία Ολυμπία για την επιστροφή ενός έστω
σύγχρονου Ολυμπιακού αγωνίσματος στη γενέτειρα των Αγώνων. Στο ηλικίας 2.500
ετών Ολυμπιακό Στάδιο, χωρητικότητας 40.000 – 45.000 θεατών, μία εξέδρα ξύλινη
για τους επισήμους, ξύλινοι πάγκοι για τους αθλητές και η εγκατάσταση μέσα
στον στίβο φορητών βαλβίδων, όπου θα πατήσουν και θα περιστραφούν οι αθλητές
είναι οι μόνες προσωρινές αναστρέψιμες επεμβάσεις που έγιναν, σύμφωνα με την
Έφορο Αρχαιοτήτων Ολυμπίας κ. Ξένη Αραπογιάννη. Ούτε φώτα ούτε ανέσεις ούτε
ομπρέλες ούτε πέρασμα του κοινού μέσα από τον χώρο του Ιερού.

Το μήκος του σταδίου μεταξύ των δύο αφέσεων (αφετηριών) της Ολυμπίας
είναι λίγο μεγαλύτερο από το μήκος όλων των άλλων αρχαίων σταδίων (192,28 μ.)
και αντιστοιχεί σε 600 πόδες. H διαφορά προέκυψε γιατί το μήκος όρισε ο Ιδαίος
Ηρακλής, ιδρυτής των αγώνων του δρόμου, ο οποίος είχε μεγάλο πόδι. Το αρχικό
στάδιο βρισκόταν δυτικότερα, 70 μ. πιο κοντά στον Ναό και τον περίφημο βωμό
του Διός, ύψους 9 μ., όπου έκαιγε η άσβεστη φλόγα, αλλά με το πέρασμα του
χρόνου όσο χαλάρωνε ο στενός δεσμός θρησκείας και αθλητισμού τόσο αυξανόταν ο
αριθμός των ατόμων που έφθαναν στην Ολυμπία για να παρακολουθήσουν, έτσι το
στάδιο μετατέθηκε ανατολικότερα, ώσπου τελικά αποχωρίστηκε από το Ιερό με την
ανέγερση της πολυτελούς στοάς της Ηχούς.

Μία δίοδος συνέδεε το στάδιο με το Ιερό, που απέκτησε καμαρωτή στέγη στη
Ρωμαϊκή Εποχή. Στα βαθύτερα στρώματα των πρανών βρέθηκαν φρέατα όπου είχαν
ταφεί χιλιάδες χάλκινα αφιερώματα, αλλά και πολλά θραύσματα αγγείων του τέλους
της Νεολιθικής Εποχής, τα οποία δείχνουν ότι αυτός ο χώρος ήταν ο πρώτος που
κατοικήθηκε.

Ένας βωμός, της Δήμητρας Χαμύνης, από όπου παρακολουθούσε τους αγώνες η μόνη
γυναίκα, η ιέρεια, δηλαδή η εκπρόσωπος της θεάς, και τα έδρανα των Ελλανοδικών
ήταν οι μόνες οικοδομικές επεμβάσεις στον χώρο του σταδίου, που μοιάζει σαν
έναν τεράστιο χωμάτινο κύλικα, όπου ρέει σαν σπονδή ο ιδρώτας των αθλητών.