ANAΛΩΣIMA Kορέες δύο, Kύπρος μισή

Χθες το μεσημέρι, συναντώντας στο Μετρό μια κοπέλα τυλιγμένη στη σημαία
της Αυστραλίας και ένα γκρουπ μάλλον μεσήλικων φιλάθλων στολισμένο με
δανέζικες σημαίες που ετοιμαζόταν να πάει να υποστηρίξει την ομάδα του,
ομολογώ πως βούρκωσα από συγκίνηση. Όλοι κρύβουμε έναν εθνικιστή μέσα μας και
το να βλέπω αυτούς τους ξένους στην πόλη μας να είναι σαν στο σπίτι τους, να
νιώθω στο χαμόγελό τους τη γλυκιά αίσθηση πως η Αθήνα είναι πρωτεύουσα του
κόσμου για λίγες ημέρες, όπως το θέλει κατά βάθος, όπως το φαντασιώνεται η
καημένη και δεν βρίσκει τρόπο να το ζήσει, με πλημμυρίζει ευφορία. Ας είναι
για λίγο. Μόνο να ήταν τέλειο, να ήταν εντελώς σπορ, με τη βρετανική έννοια.
Όπου σπορ είναι το εντάξει, η εντιμότητα, η τήρηση όλων των κανόνων. Δεν εννοώ
τον Κεντέρη και τη Θάνου, αλλά μία άλλη απούσα που κανέναν δεν απασχόλησε. Τη
Βόρεια Κύπρο. Οι κάτοικοί της είχαν θελήσει επανένωση με το ελληνικό κομμάτι,
όμως οι κάτοικοι του ελληνικού κομματιού τούς κράτησαν απ’ έξω. Έξω από την
Ευρώπη, έξω από τον κόσμο, έξω από τους Ολυμπιακούς, έξω από τόσες και τόσες
οργανώσεις διεθνείς, όπου χρόνια τώρα δεν μπορούν να συμμετέχουν. Ακόμα και
την Ολυμπιακή Φλόγα δεν την άφησαν να περάσει ουσιαστικά. Δεν σας ενοχλεί,
όταν φιλοξενούμε όλων των λαών του κόσμου αθλητές και εκπροσώπους, να έχουμε
επιτρέψει στα αδέλφια μας τους Κυπρίους να αποκλείσουν τα αδέλφια τους, τους
Τουρκοκυπρίους; Δεν αισθανθήκατε, βλέποντας τις δύο αγκαλιασμένες – πρώην
εχθρικές – Κορέες ότι αυτή η απουσία μάς προσβάλλει κι εμάς ως οικοδεσπότες,
ότι δεν είναι καθόλου σπορ;