Δρόμοι

Τα ταξίδια…

… δεν είναι όλα ίδια. Ούτε οι ταξιδιώτες. Άλλος ο ταξιδιώτης τής πρώτης
θέσης και άλλος ο λαθρεπιβάτης. Άλλος ο προσκυνητής στους Αγίους Τόπους και
άλλος ο «προσκυνητής» στους κακόφημους τόπους. Αν εξαιρέσουμε τους
πραγματικούς περιηγητές (που όμως δεν είναι περιηγητές αλλά τουρίστες που
κλείνουν προκαταβολικά εισιτήρια, τόπο, ξενοδοχείο και μένουν καθηλωμένοι εκεί
όσο κρατάνε οι διακοπές τους), η επιθυμία για άλλους τόπους βρίσκεται σήμερα
σε παρακμή.

Δεν υπάρχουν…

… πια εκείνοι οι περιηγητές που άλλοτε ξεκινούσαν χωρίς σκοπό, χωρίς να
ξέρουν πότε και πού θα φτάσουν. Δεν ήξερε πού ακριβώς θα φτάσει ούτε εκείνος ο
Γερμανός βοσκός, που το 1857, όπως γράφει ο Ίαν Χάκινγκ στο βιβλίο του «Τρελοί
ταξιδιώτες», κατέληξε στο ψυχιατρείο. Πίστευε πως ολόκληρος ο κόσμος ήταν
κλεισμένος μέσα στο κεφάλι του. Και στροβιλιζόταν ακατάπαυστα όχι ογδόντα
ημέρες, όπως στην περίπτωση του Φιλέα Φογκ, αλλά μήνες, χρόνια, για να
μπορέσει να κάνει τον γύρο του. Ένας άλλος συγγραφέας, ο Ελί Φορ («Ο περίπλους
μου»), στην Αμερική ερωτεύεται τη Νέα Υόρκη (δεν είναι δύσκολο), στο Μεξικό
γοητεύεται από τις αρχαίες πέτρες, στον Ειρηνικό ανακαλύπτει πως «η γη είναι
σφαιρική» και στην Ιαπωνία υποκύπτει στις περιποιήσεις των γκεϊσών (ούτε και
αυτό είναι δύσκολο).

Το παράδοξο…

… της εποχής είναι πως όσο πιο εύκολα έχουν γίνει σήμερα τα ταξίδια τόσο
είναι πιο δύσκολο να βρει κανείς έναν αληθινό ταξιδιώτη. Μα πάλι, πάντα κάτι
απομένει ακόμη μέσα μας από τη νομαδική νοσταλγία. Το διαπιστώνουμε μερικές
φορές όταν κρυμμένοι από τον καυτό ήλιο στη δροσιά μιας σκηνής ή καθισμένοι
στο κατάστρωμα ενός πλοίου, σκύβουμε πάνω από ένα βιβλίο που γράφει για
ταξίδια.

Τα τοπία….

… πολλά και διάφορα, αν κέρδισαν κατά καιρούς μια θέση στην ιστορία του
ανθρώπου, ήταν με την ομορφιά τους. Μα και πάλι, εκείνο που τραβούσε την
προσοχή των περιηγητών και επέστρεφαν αργότερα να το διηγηθούν στους δικούς
τους, ήταν περισσότερο οι άνθρωποι παρά το τοπίο. Μακριά, πολύ μακριά, όλα
μπορεί να συμβούν. Όσο πιο απόμακρο είναι κάτι, τόσο πιο παράξενο γίνεται για
τους ανθρώπους. Τέρατα το κατοικούν. Περιηγητές το περιγράφουν. Μα η απόσταση
που μπαίνει ανάμεσα στο άγνωστο και το γνωστό δεν έχει πάντα να κάνει με το
πόσο κάτι είναι μακρινό. Δεν μετριέται πάντα με τα χιλιόμετρα. Καθένας βάζει
την άκρη του κόσμου στα σύνορα της φαντασίας του, στα σύνορα της γνώσης του.
Έτσι, ο κόσμος μπορεί να τελειώνει στη γειτονική χώρα, στη γειτονική αυλή,
στην άκρη του διαδρόμου, στην άλλη μεριά του τοίχου. Καλό ταξίδι. Ακόμη και
μέχρι τη διπλανή πόρτα.