Mποτιλιάρισμα πάνω στα… κύματα

Όπου η γνώση δεν είναι επαρκής, η πειθαρχία μοιάζει να είναι η τέλεια
συνταγή. Ακόμη και στο σέρφινγκ. Φανταστείτε μια ιδανική ημέρα για σερφ στο
Μαλιμπού. Μεγάλα, στρογγυλά κύματα έξι μέτρων να σκάνε με αβίαστη τελειότητα
στην ακτή Σερφράιντερ. Είναι από τις πλέον γνωστές περιοχές για σέρφινγκ στον
κόσμο, ένας από τους βασικούς λόγους της αίγλης που περιβάλλει ολόκληρη τη
Νότια Καλιφόρνια. Το κακό είναι ότι την ξέρουν όλοι.

Συνωστισμός: Οι πρωταθλητές Τζος Μπάξτερ και η Ντεζιρέ Ντεσότο σερφάρουν προς τη νίκη, στο επαγγελματικό πρωτάθλημα σέρφινγκ των ΗΠΑ που πραγματοποιείται στο Μαλιμπού της Καλιφόρνια

Ήταν πάντοτε γεμάτη κόσμο – οι Μπιτς Μπόις «ευθύνονται» αρκετά γι’ αυτό.
Τελευταία, όμως, η αίτια είναι η μανία για το σέρφινγκ, η οποία μετέβαλε σε
απείθαρχα και ανυπάκουα τα πλήθη που συρρέουν. Δεν αποκλείεται να είναι εκεί ο
παράδεισος, με τόσο κόσμο όμως, κινδυνεύει να χαθεί!

Ελάτε στο Σερφράιντερ ένα Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού και είναι πολύ πιθανό
να δείτε ακόμη και 150 σανίδες στο νερό να κυνηγούν τα ίδια, ελάχιστα, κύματα.
Ο κανόνας «ένα κύμα, ένας σέρφερ» έχει πάψει εδώ και καιρό να ισχύει. Υπάρχουν
πολλοί αρχάριοι, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τους κανονισμούς του αθλήματος, ενώ
όποιος περιμένει υπομονετικά στη σειρά, είναι καταδικασμένος να περάσει όλη
την ημέρα καθισμένος έξω.

H πιο συνηθισμένη εικόνα; Τέσσερις ή πέντε σέρφερ σε ένα κύμα. Αν γνωρίζουν τι
κάνουν, θα μείνουν έξω από τον δρόμο των υπολοίπων. Αναπόφευκτα, όμως,
συμβαίνουν παρεξηγήσεις, ενώ υπάρχουν και εκείνοι που σκοπίμως εισβάλλουν στο
χώρο των άλλων, με οδυνηρές συνέπειες: συγκρούσεις, μελανιές, χτυπήματα,
σπασμένα κόκαλα.

Συγκρούσεις. Υπάρχουν και φορές που οι σανίδες χτυπούν τους κολυμβητές.
Οι ναυαγοσώστες δεν μένουν ποτέ χωρίς δουλειά. «Ο κανόνας ήταν πάντοτε ο
ίδιος: ελεγχόμενο χάος», επισημαίνει ο Άλαν Ριντ, επικεφαλής του Ιδρύματος
Σερφράιντερ του Μαλιμπού. «Το θέμα είναι ότι αυτή η αναλογία αλλάζει και στο
εξής θα έχουμε περισσότερο ”χάος” και λιγότερο ”ελεγχόμενο”».

H γοητεία που ασκεί το σέρφινγκ δημιουργεί μια εικόνα για το Μαλιμπού, πολύ
διαφορετική από ό,τι ισχύει στην πραγματικότητα. Ίσως κάποιος να σκέπτεται
παρθένες και αμμώδεις ακτές, με φόντο βουνά ή επαύλεις αστέρων του
κινηματογράφου να «φιλούν» την άμμο. Πρέπει να ειπωθεί, ωστόσο, ότι η ακτή
Σερφράιντερ, δεν έχει καμία σχέση με αυτή την εικόνα. Απέχει πολύ από την
ωραιότερη ακτή του Μαλιμπού: Είναι επίπεδη και πολύ κοντά στη βασική οδική
αρτηρία. Διακρίνεται, ακόμη, ως η πλέον μολυσμένη από τις μεγάλες θαλάσσιες
περιοχές για σέρφινγκ στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Οι διαρροές από το
σύστημα διαχείρισης λυμάτων του Μαλιμπού, μαζί με λάδια αυτοκινήτων,
παρασιτοκτόνα, υγρά απόβλητα και άλλες βρωμιές, μολύνουν τη λιμνοθάλασσα πίσω
από την ακτή και αυτή με τη σειρά της τον ωκεανό, ιδιαίτερα όταν βρέχει και η
στενή λωρίδα άμμου που χωρίζει τα δύο υδάτινα στρώματα, αδυνατεί να
συγκρατήσει τα νερά.

Οι πρωτοβουλίες. Παρ’ όλα αυτά, τίποτε από τα παραπάνω δεν φαίνεται ν’
αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για τις ορδές των εθισμένων στα κύματα. Όταν τα
τελευταία παίρνουν την καλύτερη μορφή τους, υπόσχονται «βόλτες» διάρκειας ενός
λεπτού ή και ακόμη περισσότερο – μια αιωνιότητα, με τους όρους του σέρφινγκ.
Ωστόσο, οι θαμώνες έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η λύση βρίσκεται στο να καταστεί το Μαλιμπού
περισσότερο απρόσιτο, αποτρέποντας τους εκατοντάδες νέους φίλους του σέρφινγκ
που φθάνουν από την κοιλάδα του Σαν Φερνάντο κάθε Σαββατοκύριακο. Άλλοι,
πάντως, υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα δεν είναι το πλήθος, αλλά η έλλειψη
πειθαρχίας που το χαρακτηρίζει. Αυτό εξηγεί και την πρωτοβουλία του Αυστραλού
«πρεσβευτή» του σέρφινγκ, του Νατ Γιουνγκ, να προτείνει την τοποθέτηση
πινακίδας στην ακτή, στην οποία θα αναγράφονται οι βασικοί κανόνες του
αθλήματος. Σύμφωνα με αυτούς, το άτομο που βρίσκεται πιο κοντά στο σκάσιμο του
κύματος, είναι αυτό που έχει τα περισσότερα δικαιώματα σε σχέση με τους
υπόλοιπους σέρφερ, οι οποίοι θα πρέπει να τηρήσουν τις αποστάσεις και να του
ανοίξουν δρόμο.

Οι Ινδιάνοι, η Μέριλιν και οι Κέννεντι

Απήλαυσε, άραγε, ποτέ το Μαλιμπού τη δική του «χρυσή εποχή»; Οι ομορφιές του
ήταν, βέβαια, απρόσβλητες όταν δίπλα στην επίμαχη ακτή στήθηκε η πρώτη
κοινότητα Ινδιάνων, την οποία ονόμασαν Ουμαλίου, που σημαίνει «όταν το κύμα
ακούγεται δυνατά». H ακτή, μήκους 27 μιλίων, κατέστη πλήρως προσβάσιμη το
1928, με την ολοκλήρωση της κατασκευής του αντίστοιχου οδικού δικτύου. Πολύ
νέα η Μέριλιν Μονρόε πήγε για σέρφινγκ στο Μαλιμπού, στα μέσα της δεκαετίας
του 1940. Ήταν τότε που έβγαινε με έναν ναυαγοσώστη και επίδοξο ηθοποιό, τον
Τόμι Ζαν. Λίγο αργότερα συνδέθηκε φιλικά με τον Βρετανό ηθοποιό Πίτερ
Λόουφορντ, ο οποίος, για χάρη του σέρφινγκ, σχεδόν θυσίασε μια πολλά
υποσχόμενη καριέρα στο Χόλιγουντ. Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που σύστησε τη
Μέριλιν στους Κέννεντι, στο παραθαλάσσιο σπίτι του. Δεν αποκλείεται, μάλιστα,
να είχε επηρεάσει θετικά το κλίμα που τελικά οδήγησε στις σχέσεις της με τον
Τζων, αλλά και τον Μπόμπι Κέννεντι.