Έτσι ενώθηκε η ζωή μας…
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
11 λεπτά  |
 |
«Έπεφτε στο όνειρο καθώς
/έβγαινα από το όνειρο.
Ξύπνησα με το μαρμάρινο
/τούτο κεφάλι στα χέρια
που μου εξαντλεί τους αγκώνες
/και δεν ξέρω πού να
/τ’ ακουμπήσω.
Έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα
/είναι πολύ δύσκολο να
/ξαναχωρίσει».
 |
|
«Είναι απίθανο συναίσθημα να ακούω το χειροκρότημα του κόσμου αλλά και τη |
Ήταν απόγευμα Δευτέρας, 19 Ιουλίου, όταν πρωτάκουσα από τα μεγάφωνα τη
γυναικεία φωνή να απαγγέλλει τους στίχους του Σεφέρη στα Αγγλικά. Ήμουν στην
πρώτη πρόβα της Τελετής Έναρξης μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο, εργοτάξιο ακόμα,
αλλά το θέαμα με την εντυπωσιακή στέγη του Καλατράβα, το νερό στο κέντρο και
τα τεράστια κομμάτια από τα αγάλματα να κρέμονται στον αέρα, μου έκοψε την
ανάσα.
Ζούσα μέσα στο δικό μου όνειρο, εκεί όπου είχα πέσει μικρή και δεν έλεγα να
βγω. Χρόνια πριν, κοντά τρεις δεκαετίες, όταν είδα για πρώτη φορά στην
τηλεόραση τελετή έναρξης, αυτή του Μόντρεαλ, η ζωή μου έμελλε να ενωθεί με τη
μαγεία των Ολυμπιακών Αγώνων και θα ήταν πια αδύνατο να ξαναχωρίσουν.
Έτσι, όταν τον περασμένο Οκτώβριο έμαθα ότι ζητούσαν εθελοντές για τις τελετές
της Αθήνας, δεν είχα καμία αμφιβολία ότι θα ήμουν κι εγώ εκεί. Ήμουν άλλωστε
από αυτούς που είχαν εκπλαγεί ευχάριστα με την επιλογή του Δημήτρη Παπαϊωάννου
και ανυπομονούσα να δω τι θα ετοιμάσει.
Είχα την τύχη να παρακολουθήσω από κοντά την έναρξη στην Ατλάντα και το Σίδνεϊ
και οι αναμνήσεις μου ήταν αξέχαστες. Όμως τώρα, ήταν η μεγάλη μου ευκαιρία να
την ζήσω από μέσα. Να δω πώς φτιάχνεται βήμα προς βήμα. Και, βέβαια, να
προσφέρω κι εγώ ό,τι μπορώ για να βοηθήσω την Αθήνα να καταπλήξει τον κόσμο.
Μετά τις δύο συνεντεύξεις που πέρασα τον Δεκέμβριο, η συμμετοχή μου στην
Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας επιβεβαιώθηκε τον Μάιο. Στην
πρώτη μου πρόβα πήγα στις 5 Ιουνίου. Το παραμυθένιο ταξίδι προς τη δική μου
Ιθάκη είχε ξεκινήσει και ήταν μακρύ όσο έπρεπε για να μου χαρίσει στην πορεία
του στιγμές μοναδικές, συγκινήσεις αξεπέραστες, ευτυχία ανείπωτη, φίλους
καρδιακούς, εμπειρίες απρόσμενες, εικόνες, ήχους και συμβολισμούς που ενώθηκαν
για πάντα με την ψυχή μου.
Στο φροντιστήριο
Ο τομέας που διάλεξα ως εθελόντρια τεχνικής υποστήριξης ήταν το Φροντιστήριο,
το τμήμα που φροντίζει για τα χιλιάδες αντικείμενα που χρησιμοποιούνται στις
πρόβες και τις τελετές έναρξης και λήξης. Από τις βεντάλιες που κρατούν οι
Ταναγραίες και το ρόπαλο του Ηρακλή στα άρματα, μέχρι τις σημαίες στην
παρέλαση των αθλητών και το κοντάρι που στηρίζει τον Κένταυρο. Κοντά 280
εθελοντές καθοδηγούν οι υπεύθυνοι του τμήματος που δουλεύουν για την εταιρεία
παραγωγής Τζακ Μόρτον. Οι Αμερικανοί Τζον Σάντλερ και Ρόμπερτ Πάλμετ, με πείρα
από Ατλάντα και Σολτ Λέικ Σίτι, η Έλενα Γιαννακοπούλου, η Μάιρα Βαζαίου, ο
Γάλλος Ζιλ, ο Αποστόλης, η Κυριακή, η Γεωργία κι ο Μιχάλης.
Ήμουν τυχερή, γιατί η επιλογή μου ήταν η καλύτερη. Όχι μόνο γιατί η δουλειά
που γίνεται στο Φροντιστήριο έχει τρομερό ενδιαφέρον, αλλά και γιατί είναι το
μόνο τμήμα που βοηθά σε όλη τη διάρκεια της τελετής. Έτσι, είχα την ευκαιρία
να δω τα άρματα, τον Έρωτα, τα νταούλια, το χάρτινο το καραβάκι, όλα τα
κομμάτια της τελετής, να παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά μου. Και, βέβαια, τον
υπέροχο κατακόκκινο Κένταυρο, στην ομάδα του οποίου κατέληξα έπειτα από
ενάμιση μήνα, όταν ξεκίνησε τις δικές του πρόβες.
Χωρίς το Φροντιστήριο δεν μπορούσε να γίνει τίποτα. Εμείς δίναμε τα
αντικείμενα στους ερμηνευτές όταν τα χρειάζονταν και φροντίζαμε να είναι όλα
έτοιμα στη θέση τους. Άλλοι σιδέρωναν τις σημαίες των αθλητών, άλλοι έφτιαχναν
τύμπανα κι άλλοι ετοίμαζαν τους φακούς για τις εμψυχώτριες κοινού. Όλες οι
λεπτομέρειες της τελετής πέρασαν από τα χέρια μας. Φτιάχναμε κατασκευές,
κουβαλούσαμε κασόνια, σπρώχναμε ντουλάπια, κάναμε «δουλειά μυρμηγκιού».
Ο Κένταυρος
 |
Ενάμιση μήνα μετά την πρώτη μου πρόβα, πέρασα στην κεντρική ομάδα του
Φροντιστηρίου. Εκεί υπάγονταν ο Κένταυρος, το Καράβι, ο Έρωτας και οι
κορδέλες. Μικρή είχα συγκλονιστεί από την κενταυρομαχία στο μουσείο της
Αρχαίας Ολυμπίας κι έτσι ήξερα τι να διαλέξω.
Το ίδιο και ο Χρήστος Παπαδόπουλος, που ζωγράφιζε κενταύρους στο Δημοτικό. Γι’
αυτό δεν δίστασε στιγμή, όταν τον Φεβρουάριο του ζήτησε ο Παπαϊωάννου να
αναλάβει έναν από τους πρωταγωνιστικούς αλλά και δυσκολότερους ρόλους της
τελετής.
«Ο Δημήτρης ήθελε έναν Κένταυρο μη ρεαλιστικό, συμβολικό, που ενεργοποιεί με
το ακόντιό του την πορεία της τέχνης και της ανθρώπινης σκέψης. Ο
άνθρωπος-κύβος συμβολίζει τη λογική. Όταν γυρίζω προς το μέρος του και τον
χαιρετώ, του παραδίδω τη σκυτάλη».
Αυτό το αλληγορικό ταξίδι στην εξέλιξη της συνείδησης του ανθρώπου ήταν και το
αγαπημένο μου σε ολόκληρη την τελετή. Παρτενέρ μου ήταν ο Γιώργος Γκεβρέκης, ο
δεύτερος εθελοντής από το Φροντιστήριο. H πιο κρίσιμη πρόβα της τελετής έγινε
μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 5ης Αυγούστου. Τότε, δοκίμασαν τη σειρά με το
σπάσιμο του κυκλαδικού ειδωλίου, του Κούρου και του κλασικού αγάλματος, ένα
εξαιρετικά δύσκολο, τεχνικά, επίτευγμα. Την πρώτη φορά δεν είχε πετύχει και
μια δεύτερη αποτυχία ίσως σήμαινε την αφαίρεσή του από το σενάριο. Αλλά εκείνο
το βράδυ όλα δούλεψαν στην εντέλεια και οι λίγοι τυχεροί που είχαμε απομείνει
στο στάδιο χειροκροτούσαμε όρθιοι για πολλή ώρα.
Τη δύσκολη κατασκευή του Κενταύρου ανέλαβαν οι Ντάγκι Μακάρθι και Κεν Γουάιτ,
κτίζοντάς τον γύρω από το καλούπι του σώματος του 28χρονου χορευτή. Οι δυο
τους δουλεύουν σε χολιγουντιανές παραγωγές και έφτιαξαν τον Δούρειο Ίππο στην
ταινία «Τροία». H δική μου δουλειά ήταν το βίδωμα και το ξεβίδωμα του Χρήστου
μέσα στο κοστούμι του Κενταύρου. Την πρώτη φορά που το δοκίμασα, μου έπεσαν
και οι βίδες και το κατσαβίδι μπροστά σε έξι άτομα που με παρακολουθούσαν
στενά. Υπέροχα. Γρήγορα, όμως, έγινα άσος στο βίδωμα. Και η ευθύνη της κίνησής
του έπεσε πάνω μου.
Ο Κένταυρος είχε πολλές περιπέτειες μπροστά και πίσω από τα φώτα. Την
περασμένη Κυριακή, στην πρόβα με 35.000 θεατές, έχασα μερικά χρόνια από τη ζωή
μου. Ενώ απέμεναν τέσσερα λεπτά για να εισέλθει στο στάδιο, η Κλερ, υπεύθυνη
σκηνής για τον Κένταυρο, γυρνάει προς το μέρος μου με τον τρόμο ζωγραφισμένο
στο βλέμμα της, λέγοντας πως δεν δουλεύει ο μηχανισμός για τα πίσω πόδια.
Πανικός! H Μάιρα έτρεξε γρηγορότερα από τον Κεντέρη στην άλλη άκρη του σταδίου
να φέρει καινούργιες μπαταρίες. Ο χρόνος κυλούσε αδυσώπητα κι εγώ είχα λουστεί
στον ιδρώτα από την αγωνία μου. H Κλερ είχε αποκτήσει χρώμα κόκκινο σαν του
Χρήστου, ο οποίος στεκόταν σιωπηλός και κοιτούσε με απορία γύρω του. Οι
μπαταρίες έφτασαν, οι τεχνικοί τις άλλαξαν, έβαλαν το ένοχο καλωδιάκι στη θέση
του και ο Κένταυρος έκανε τη μεγαλοπρεπή του εμφάνιση στο στάδιο, χάνοντας
μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Ποτέ πριν δεν είχα νιώσει έτσι την έννοια της φράσης
«μου φάνηκε αιώνας»…
Την Τρίτη, στη γενική πρόβα, όλα χιλιοτσεκαρίστηκαν αλλά, αυτήν τη φορά, το
χτύπημα στον Κένταυρο ήρθε από αλλού. Δυο βήματα πριν βγει από το νερό κι αφού
όλα είχαν πάει τέλεια, βλέπουμε έντρομοι κι ανήμποροι να αντιδράσουμε ένα
τεράστιο κομμάτι από το άγαλμα να τον πλησιάζει από πίσω. Τον χτυπάει, ο
Χρήστος βέβαια δεν το έχει δει και ξαφνιάζεται, αλλά καταφέρνει να κρατήσει
την ισορροπία του και να βγει αλώβητος από την απρόσμενη σύγκρουση ανθρώπου
και φύσης.
Οι κορδέλες
 |
|
Μαζί στην Τελετή Έναρξης του Σίδνεϊ, μαζί και στα άρματα της Αθήνας, οι δύο |
Ο δεύτερος ρόλος μου ήταν στις κορδέλες, το αφιέρωμα στις Ολυμπιακές πόλεις
από το 1896 μέχρι σήμερα. H πρώτη μας πρόβα μαζί με τους συνοδούς των αθλητών,
το ξετύλιγμα του φορέματος της Μπιοργκ και την προετοιμασία για την άφιξη της
Φλόγας είναι ένα από τα ωραιότερα σημεία της εμπειρίας μου στην τελετή.
Ενθουσιασμένοι, εκατοντάδες άτομα χειροκροτούσαμε κι αγκαλιαζόμασταν. H
συγκίνησή μου μεγάλωσε ακόμα περισσότερο όταν μου ανέθεσαν την πρώτη κορδέλα,
που αντιστοιχούσε στην Αθήνα τού 1896. Βέβαια, στη γενική πρόβα, το σκηνικό
ήταν κάπως διαφορετικό. Λίγη ώρα πριν βγούμε στο στάδιο συναντώ τον Γιώργο
Σαμπάνη, τον δρομέα που σπάει τις κορδέλες μας. «Γεια σου Γιώργο, είμαι η
κορδέλα της Αθήνας 1896», του λέω. «Καλή μας επιτυχία», απαντά χαμογελώντας. H
συνάντησή μας όμως, δεν ήταν καθόλου γούρικη. Αυτό που ακολούθησε μου θύμισε
τον Μίστερ Μπιν.
Περιμένοντας τη σειρά μας για να μπούμε στο στάδιο, δεν ακούγαμε τίποτα στα
ακουστικά αλλά οι υπεύθυνοι σκηνής μας διαβεβαίωσαν ότι εκεί δεν πιάνει το
κανάλι επικοινωνίας μας και μας έδωσαν το σήμα να μπούμε στον στίβο. H Μπιοργκ
τραγουδούσε για πρώτη φορά μπροστά μας με το φόρεμά της να σκίζεται πάλι, όπως
την Κυριακή.
Πήραμε τις θέσεις μας απέναντι από τους συνοδούς των αθλητών. Ανυπομονούσα να
ξετυλίξω την κορδέλα μου μπροστά σε 70.000 κόσμο. Περιμέναμε την εντολή
«κορδέλες πάμε» στα ακουστικά για να περπατήσουμε απέναντι, να την δώσουμε στο
ζευγάρι μας και να την ανοίξουμε γυρνώντας πίσω στη θέση μας.
Στις γιγαντο-οθόνες ξεκίνησε το βίντεο των περασμένων διοργανώσεων και από τα
μεγάφωνα ακουγόταν η γνώριμη πια περιγραφή για τον Κουμπερτέν και τον Βικέλα.
Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, έπρεπε να ακούσουμε το σύνθημα. Κάτι όμως δεν
πήγαινε καλά. Οι εικόνες διαδέχονταν η μία την άλλη χωρίς να ακούω τίποτα στα
ακουστικά. Έριχνα κλεφτές ματιές δεξιά κι αριστερά και είδα ότι όλοι έκαναν το
ίδιο.
Ξαφνικά, είδα δίπλα μου αριστερά τον δρομέα, έτοιμο να ξεκινήσει. Ήταν πια
πολύ αργά για τη δική μου κορδέλα. Πάνε τα πέντε δευτερόλεπτα φήμης μου. Ο
προβολέας έπεσε πάνω του και ο Γιώργος άρχισε να τρέχει χωρίς κορδέλες! Οι
συνοδοί των αθλητών με κοιτούσαν με απορία. Τα δικά τους ακουστικά ήταν σε
άλλη συχνότητα κι έτσι δεν μπορούσαν να ξέρουν τι συνέβη. Και στις πρόβες δεν
είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Κούνησα το κεφάλι μου με απογοήτευση, αλλά γρήγορα
χαμογέλασα. Ήταν κι αυτή άλλη μία αξέχαστη εμπειρία.
Μέχρι να συνέλθουν από το σοκ, οι πρώτες πέντε κορδέλες δεν πρόλαβαν να
κουνηθούν από τη θέση τους. Οι υπόλοιπες κατάλαβαν ότι έπρεπε να ξεκινήσουν,
τον έβλεπαν που τρέχει προς το μέρος τους κι έτρεχαν κι αυτές να προλάβουν να
τις ξετυλίξουν. Αλλά ο καημένος ο δρομέας, τρέχοντας στην αρχή χωρίς
αντίσταση, πήγαινε πολύ πιο γρήγορα από την περιγραφή από τα μεγάφωνα. Έκοβε
την κορδέλα του Μόντρεαλ 1976 και η φωνή ανακοίνωνε το Μέξικο Σίτι του 1968.
Καταστροφή.
Ο κόσμος, όμως, δεν κατάλαβε τίποτα κι ενθουσιάστηκε. Σε πολλούς άρεσε αυτό το
κομμάτι, λιτό και συγκινητικό, ιδίως όταν ο δρομέας πέφτει στον A’ Παγκόσμιο
Πόλεμο και συνεχίζει.
Επιστρέφοντας στα παρασκήνια, μας ζήτησαν συγνώμη από το κοντρόλ για το λάθος.
Ακόμα δεν ξέρω αν χάλασε το κανάλι επικοινωνίας ή απλά κάποιος μας ξέχασε…
Δεν ξέρω για ποιον λόγο ακριβώς, αλλά ένιωθα σίγουρη ότι στην τελετή την
Παρασκευή όλα θα πήγαιναν τέλεια.
Στο «ποτάμι του χρόνου»
Από τα ωραιότερα κομμάτια της τελετής, τα άρματα μας ενθουσίασαν στις πρόβες
με τα σκηνικά, τα πολύχρωμα κοστούμια τους, τις χορογραφίες. Ήταν φανερό ότι
είχε γίνει πολλή δουλειά στο «ποτάμι του χρόνου». Κι όταν ο Παπαϊωάννου έδινε
οδηγίες από το μικρόφωνο, με την καθάρια, ευγενική φωνή του και την ήρεμη
δύναμή του, μας χάριζε έμπνευση.
Δεν θα ξεχάσω τη συγκίνηση που γέμισε το στάδιο το βράδυ της 27ης Ιουλίου, την
πρώτη φορά που είδαμε αυτό το κομμάτι ολοκληρωμένο με τα κοστούμια και την
υπέροχη μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα, την πνοή που τους δίνει ο Έρωτας, την
πορεία τους μέσα στο νερό, την αναγέννηση από τον υδάτινο πίδακα, το
τρισδιάστατο DNA και την υπόκλιση με τους τυμπανιστές.
Σε αυτό το κομμάτι χόρεψαν πολλοί ξένοι και ομογενείς. Συνολικά η τελετή
συγκέντρωσε κόσμο από 31 χώρες, που δούλεψαν για την Ελλάδα με ενθουσιασμό
μεγαλύτερο και από τον δικό μας.
Στο άρμα με τις παραδοσιακές φορεσιές ήταν δύο Ελληνοαυστραλές, η Μαρία
Καράμπελα και η Έφη Καρανικόλα, φίλες παιδικές. Είχαν χορέψει στην τελετή του
Σίδνεϊ και δε θα έχαναν με τίποτα την εμπειρία της Αθήνας. «Κάνουμε αυτό που
αγαπάμε. H αγάπη είναι ό,τι πιο δυνατό υπάρχει στον κόσμο. Και η δύναμή της
φέρνει την ευτυχία. Τα συναισθήματα, τις στιγμές που ζούμε, όλα τα λεφτά του
κόσμου δεν μπορούν να τα αγοράσουν», λέει η Έφη συγκινημένη. Και η Μαρία, που
βομβάρδιζε τον Παπαϊωάννου με email επί ένα χρόνο για μία απάντηση, δεν θα
ξεχάσει την ενέργεια του κόσμου στις κερκίδες που έδινε στους ερμηνευτές
φτερά, τα δάκρυα χαράς και τα πρόσωπα που έλαμπαν γύρω της.
Google news
