Δημοσιογραφία και σκηνοθεσία

Όπου υπάρχουν κάμερες υπάρχει και σκηνοθεσία, το ξέρουμε πια, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να καταργηθούν οι παραδοσιακές πηγές ειδήσεων και ενημέρωσης

Οι Μεξικανοί δημοσιογράφοι ήθελαν να σκηνοθετήσουν κάτι σαν κατασκοπικό δράμα
με φόντο τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά ένας δημοσιογράφος του «Ομπζέρβερ»
σκέφτηκε κάτι παρόμοιο, αλλά με φόντο το Καλλιμάρμαρο αυτός. Και ενώ οι
«σκηνοθετικές» ανησυχίες τών εν λόγω λειτουργών της ενημέρωσης μας φαίνονται
τουλάχιστον φαιδρές, η Προεδρία της Δημοκρατίας αποφασίζει κατά τη δεξίωση
προς τιμή των μελών της ΔΟΕ να κλείσει τις πόρτες στους δημοσιογράφους, για να
προλάβει πιθανές εγχώριες «σκηνοθετικές» παρεμβάσεις στην ενημέρωση, οι οποίες
ενδεχομένως θα αναδείκνυαν τον τέως, πρωταγωνιστή της βραδιάς.

Έχουμε την εγχώρια σύγχυση ως προς τον ρόλο της ενημέρωσης και την ελευθερία
των δημοσιογράφων, έρχεται και το διεθνές περιβάλλον και την επιτείνει. Τι
είναι οι δημοσιογράφοι; Μια χούφτα επαγγελματίες του ψεύδους; Χρειάζονται
περιορισμό, για να τους κοπεί ο βήχας;

Στην εποχή μας, γνωρίζουμε πλέον πως ο δημοσιογράφος είναι ο σκηνοθέτης
της «στιγμής», είναι αυτός που πρέπει να βρει τρόπους να γίνει μια είδηση
ενδιαφέρουσα, προκλητική, είναι αυτός που πρέπει να «αποκαλύψει» για
λογαριασμό των πολιτών τις ρωγμές, τα λάθη, τις παραλείψεις. Είναι οι πλέον
επιρρεπείς επαγγελματίες στις μεθόδους της ρητορικής υπερβολής και της
σκηνοθεσίας.

Στην περίπτωση του τέως, για παράδειγμα, έσπευσε η τηλεοπτική δημοσιογραφία
των γαργαλιστικών εντυπώσεων να εκμεταλλευθεί τις «εφιαλτικές» φαντασιώσεις
του ελληνικού κοινού από την εποχή της βασιλείας και ταυτοχρόνως να παίξει το
παιχνίδι της ανάδειξης της οικογενείας των πρώην σε πρωταγωνιστές
τηλεθεαμάτων, με την κάμερα να ακολουθεί κάθε τους βήμα και να τους περιβάλλει
έτσι με το απαραίτητο τηλεοπτικό γκλάμουρ ως μέλη του θιάσου των διασημοτήτων.
Να ο τέως, περνάει τα διόδια, να η βίλα που θα μείνουν, ιδού και ο Νικόλαος
χοροπηδάει σε τύπου ζεϊμπέκικου φιγούρες – να τον χαίρεται ο χοροδιδάσκαλος –
ιδού και η Μαρί Σαντάλ. Μια το θέλουν εκείνοι να εγκατασταθούν ως
διασημότητες, έστω και πρώην εστεμμένες, στον τόπο; Δέκα το θέλουν οι
ενημερωτικές μας τηλε-οπερέτες.

Ωστόσο, οι ανάγκες της τηλεοπτικής σκηνοθεσίας δεν αφορούν τη
λειτουργία του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, αλλά την τηλεθέαση. Κορυφαίο
θέμα, αν και κατά πόσο οι δημοσιογράφοι υιοθετούν ή υποκύπτουν στις
τηλεοπτικές ανάγκες υπερβαίνοντας τη δεοντολογία του επαγγέλματός τους. Επειδή
μια χούφτα Μεξικανοί δημοσιογράφοι αποφάσισαν πως θα κάνουν μεγάλο σουξέ στην
πατρίδα τους, αν καταφέρουν να σκηνοθετήσουν ένα αριστούργημα του τύπου
σάπια-τα-Ολυμπιακά-μέτρα-της-Αθήνας ή
μας-σάπισαν-στο-ξύλο-οι-Ολυμπιακο-κομάντο, με ωραιότατα φυσικά σκηνικά το
λιμάνι του Πειραιά ή τα στενά της Πλάκας, δεν σημαίνει πως ολόκληρος ο
δημοσιογραφικός κόσμος υιοθετεί τις μεθόδους τους.

Οι Ολυμπιακές γιορτές, το γεγονός ότι το παγκόσμιο βλέμμα
συγκεντρώνεται στον τόπο μας μέσω των τηλεοπτικών δίκτυων, αναδεικνύει τον
ρόλο της κάμερας και των δημοσιογράφων σε κορυφαίο. Είναι επόμενο και τα
κορυφαία ελαττώματα της λειτουργίας της δημοσιότητας να εμφανίζονται με τη
μεγαλύτερη δυνατή ένταση. Μέσα σε λίγο χρόνο όλοι θέλουν να πετύχουν το
άριστο, έτσι όπως ο κώδικας ηθικής, δεοντολογίας ή προσωπικού σουξέ τούς
υπαγορεύει. Στοιχείο της δύσκολης δημοκρατίας της εποχής μας και αυτό, αλλά η
λύση δεν είναι η κατάργηση των κανόνων της, αντιθέτως η ισχυροποίησή τους ως
μοναδικό φίλτρο για την περιθωριοποίηση και γελοιοποίηση των ακραίων
περιστατικών.

«Φλογισμένο» αρχαιοελληνικό γκλάμουρ

Ξεχείλιζε και από το μανικιούρ ο ενθουσιασμός της κ. Μιμής Ντενίση, καθώς
ανακοίνωνε στον Άκη Παυλόπουλο στο δελτίο του Alter ότι θα τρέξει με τη Φλόγα
ανά χείρας στο Σούνιο, και μάλιστα θα διασχίσει τον ναό. Συμφωνούμε, ως
ηθοποιός η κ. Ντενίση δεν θα μπορούσε να ελπίσει σε καλύτερο σκηνικό στην
καριέρα της! Αλήθεια, μόνη της επέλεξε τον χώρο στον οποίο θα τρέξει ή κατόπιν
κλήρωσης της έπεσε το λαχείο να ‘χει φόντο της λαμπαδηφόρου φιγούρας της τις
κολόνες του ναού του Ποσειδώνος; Εδώ που τα λέμε, μετά τη Θεοδώρα και το
βυζαντινό γκλάμουρ, έχει δικαίωμα και στο αρχαιοελληνικό. Άλλωστε, η Φλόγα
τόσες φαντασιώσεις ξεσήκωσε και ικανοποίησε, γιατί να αφήσει την κ. Ντενίση παραπονεμένη;