TPITH AΠOΨH Hμείς άδομεν

Κάδρος: Καταφύγιο. Τόπος απόδρασης από το κλεινόν άστυ, το οποίον ετοιμοπόλεμο
ετοιμάζεται να υποδεχτεί τη μεγάλη γιορτή της ειρήνης και της συναδέλφωσης των
λαών: τους Ολυμπιακούς, πραγμάτωση, μετά το Ποδόσφαιρο, της νέας Εθνικής
Ιδέας.

Χωρίον Κάδρος. Είχε δημοτικό σχολείο με 25-30 μαθητές. Σήμερα το σχολείο είναι
ερείπιο και στο χωρίον απέμειναν περίπου 30 κάτοικοι, όλοι σχεδόν ηλικιωμένοι.
Το χωρίον Κάδρος αποτελεί οικισμό της πάλαι ποτέ Κοινότητος Κακοδικίου. Το
Κακοδίκι είχε τρία δημοτικά σχολεία. Και τα τρία σήμερα κλειστά. Στο Κάδρος
υπάρχουν μινωικά, ρωμαϊκά, βυζαντινά ερείπια, και κατάλοιπο συνοικίας των
Σαρακηνών, καθώς και τρεις βυζαντινές εκκλησίες. Το χωρίον απέθανε μεταξύ 1950
και 1980. Γιατί;

H περίπτωση του χωριού μου δεν είναι μοναδική. Είναι αντιπροσωπευτική της
μοίρας των ορεινών και ημιορεινών περιοχών της Ελλάδας. Έμμεσα, της
μεταπολεμικής πορείας της χώρας μας.

Μετά τον εμφύλιο, άρχισε η «ανασυγκρότηση». Με ποιους στόχους και με ποια
μέσα; Έργα υποδομής (δρόμοι, βιομηχανίες, ενέργεια, κ.λπ.), προϋπόθεση για την
ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού. Συγκέντρωση της βιομηχανίας στην Αθήνα
και δευτερευόντως στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις. Αλλά η «ανασυγκρότηση»
χρειαζόταν «εργατικά χέρια». Σπρωγμένοι από την εγκατάλειψη και τη φτώχεια,
άλλοι κυνηγημένοι από τον χωροφύλακα, οι αγρότες άφηναν τα χωριά, έπαιρναν
τους δρόμους της ξενιτιάς, ή κατέφευγαν στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. H
Αθήνα έγινε η μεγάλη Μελανή Οπή η οποία καταβρόχθιζε και καταβροχθίζει τον
πληθυσμό της υπαίθρου. Έτσι πραγματοποιήθηκε το μεταπολεμικό «θαύμα»: H
αναρχική ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού. H συσσώρευση κεφαλαίου με την
πληρωμή της εργατικής δύναμης κάτω από την αξία της και με τιμές των αγροτικών
προϊόντων κάτω από το κόστος παραγωγής τους. Το «θαύμα» πραγματοποιήθηκε με
την άγρια εκμετάλλευση των δύο πηγών πλούτου: του προλεταριάτου και της
αγροτιάς (σήμερα: 1 κιλό λάδι, μία εφημερίδα. 1 κιλό λάδι, 2 μπουκάλια νερό).

Ποια κυβέρνηση νοιάστηκε από τη δεκαετία του ’50 για μια σύμμετρη, άρα βιώσιμη
ανάπτυξη; Και ήρθε η χούντα με τη δημιουργία του αθηναϊκού τέρατος και μετά η
εικοσαετία του ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, συνολικά το ΠΑΣΟΚ, μίλαγε για
αποκέντρωση, για περιφερειακή ανάπτυξη, κ.λπ. Τι έγινε; H ίδια περίπου
πολιτική (με εξαίρεση κάποιες σχετικά καλές τιμές των γεωργικών προϊόντων στην
αρχή), η ίδια αναρχική ανάπτυξη, νέα τζάκια και η συνεχιζόμενη αιμορραγία της
υπαίθρου.

Κατά τους ενσωματωμένους οικονομολόγους, η ανάπτυξη του τομέα των υπηρεσιών
αποτελεί δείκτη της κοινωνικής ανάπτυξης (και προόδου)! H Ελλάδα μπορεί
συνεπώς να διεκδικήσει πρωτεία, με τη διόγκωση του παρασιτικού τομέα των
«υπηρεσιών», και ειδικά με τα αναρίθμητα μικρομάγαζα που φυτρώνουν σαν
μανιτάρια το φθινόπωρο (πίτσες, τυρόπιτες, είδη δώρων, καφετέριες,
μίνι-μάρκετ, κ.λπ., κ.λπ.). Έτσι, ο παρασιτικός τομέας της οικονομίας
εντείνεται, το δημόσιο χρέος διογκώνεται, η «ηγέτις τάξις» πλουτίζει και ο
λαός πανηγυρίζει για την μπαλιά της Εθνικής και τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ολυμπιακοί Αγώνες: Τι σχέση έχει αυτή η διεθνής εμποροπανήγυρις με το λεγόμενο
Ολυμπιακό Ιδεώδες; Ας σημειώσουμε μία μόνον όψη του θέματος. Τι θα μας
στοιχίσουν λοιπόν οι Ολυμπακοί; Στην αρχή οι αρμόδιοι μιλούσαν για 750 δισ.
(δραχμές). Τώρα πάμε για 3 ή 3,5 τρισ. και κανείς δεν ξέρει πού θα φτάσει το
αστρονομικό αυτό ποσόν με τα «έργα» και τις πολεμικές προετοιμασίες. Γιατί
λοιπόν διεκδικήσαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Θα ανέβει, λέει, το διεθνές κύρος
της χώρας μας. Είδαμε όμως πόσο μας λογάριασαν και μας λογαριάζουν οι σύμμαχοι
και εταίροι της E.E. και των ΗΠΑ στην πρόσφατη και συνεχιζόμενη κρίση του
Κυπριακού.

Οι Ολυμπιακοί είναι ήδη, προτού αρχίσουν, οικονομική καταστροφή. Γιατί λοιπόν
τους θεώρησαν, η προηγούμενη και η σημερινή κυβέρνηση, «νίκη»; H Δυτική και η
Βορειοδυτική Ελλάδα είναι από τις φτωχότερες περιοχές της Ευρώπης. Αν οι
κυβερνήσεις μας σκέφτονταν το λαϊκό συμφέρον, θα μπορούσαν π.χ. να διαθέσουν
το αστρονομικό κόστος των Αγώνων για την ανάπτυξη αυτής της περιοχής (γεωργία,
κτηνοτροφία, αλιεία, βιοτεχνίες, κ.λπ.). Όμως ο λαός πρέπει να έχει θεάματα,
έστω και χωρίς άρτον (το ποδόσφαιρο και οι Ολυμπιακοί είναι δυο μεγάλοι
μηχανισμοί ιδεολογικής χειραγώγησης των μαζών. Προσφέρουν ένα ακίνδυνο
υποκατάστατο νοήματος σ’ αυτούς που ζουν μια ζωή που όλο και περισσότερο
εκκενώνεται από αυθεντικές αξίες και δημιουργικό νόημα).

Θα τελειώσουν και οι Ολυμπιακοί και θα επιστρέψουμε στην «καθημερινότητα». Τι
προετοιμάζει λοιπόν η νέα κυβέρνηση; Ο κ. Αλογοσκούφης είναι σαφής:
Εξωστρέφεια της Οικονομίας για να κερδίσουμε αγορές. Νέος κύκλος
αποκρατικοποιήσεων (υποδομές, αεροδρόμιο, λιμάνια, ενέργεια, κ.λπ.) Προσέλκυση
ξένων μεγάλων επενδύσεων. H Ελλάδα να αποτελέσει τη βάση μεγάλων
επιχειρηματικών Ομίλων για τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο. Σύστημα υποδομών που
θα υπηρετεί κερδοφόρες δραστηριότητες. Τουριστικές μονάδες για πελατεία υψηλού
εισοδηματικού επιπέδου! («Καθημερινή», 1/8/2004). Και οι μισθωτοί; Και το
κατάλοιπο των αγροτών; Να γίνουμε χώρα εξυπηρετήσεων, όπως συνιστούσε ο κ.
Έβερτ.

H Ελλάδα ταξιδεύει, κατεβαίνοντας τον Αχέροντα.