Οι κακονοικοκυρές

Από τη μια καμαρώνω που δύο γυναίκες πήραν επάνω τους την Ολυμπιακή
προετοιμασία και τα κατάφεραν. Όμως αυτήν τη στιγμή η Αθήνα διεκδικεί ένα
αρνητικό ρεκόρ αδικαιολόγητο για γυναίκες, που θέτει σε κίνδυνο διεθνούς
διασυρμού την υπόληψη όλων των κατοίκων της, ιδιαίτερα των γυναικών. Είναι η
πόλη με τα περισσότερα και τα πιο βρώμικα τζάμια. Μόλις σηκώσεις λίγο το
βλέμμα στις προσόψεις των πολυώροφων κτιρίων του κέντρου παθαίνεις σοκ από τις
χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα των πάσης φύσεως υαλοπινάκων με τη σκόνη και τους
ρύπους δεκαετιών. Λίγο νεράκι και λίγο καθαριστικό χρειαζόταν για να λάμψουν –
ή τουλάχιστον να καθαρίσουν τα τζάμια. Μια χαμογελαστή επίκληση στο φιλότιμο
των ενοίκων, μια πρωτοβουλία. Όμως με τη φόρα που πήραμε να αποδείξουμε πόσο
Ευρωπαίοι, πόσο νομοταγείς, πόσο αποτελεσματικοί γίναμε και πόσο καλά τα
καταφέρνουμε στα Ολυμπιακά έργα και τα βεγγαλικά, με ξένους εργολήπτες,
κλειδώσαμε το παλαιομοδίτικο ελληνικό φιλότιμο στο ντουλάπι με τα αζήτητα. Μη
βγει και μας προσβάλλει με τις ελληνικούρες του μπροστά σε τόσους ξένους…
Μόνο που οι ξένοι δεν ήρθαν. Εκείνο το σύνθημα παρηγοριάς της φτώχειας ότι η
καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά. Άντε τώρα να βρουν τι το έκαναν το κλειδί.
Πάντως εγώ, κυρία Φοίβη μου, τα έπλυνα όλα τα τζάμια και άστραψαν. Και ας μη
φαίνονται από πουθενά. Από φιλότιμο – και γιατί δεν θα κάτσω να συμμεριστώ τις
κακές νοικοκυρές.