Aπ’ έξω κούκλα, από μέσα…

Δεκαπέντε χρόνια βρίσκεται στην Ελλάδα ο Αλί Χουσεΐν, οικοδόμος από τη Συρία, στην πολυκατοικία που… σκέπασαν με τον σιδερένιο φράχτη. «Το τείχος το είδατε; Προσπαθούν να μας κρύψουν, αλλά και πάλι φαινόμαστε».

Προσφυγικές πολυκατοικίες Δουργουτίου. Εκεί που τα προσχήματα συναντούν την
αληθινή ζωή. Εκεί που η Αθήνα του 2004, του φωτός, των μεγάλων προσδοκιών και
της λάμψης, κρύβει την «άλλη» Αθήνα, αυτή του περιθωρίου και των πραγματικών
ανθρώπων που γίνονται… αόρατοι κάτω από τόνους παστέλ χρωμάτων.

Γιατί το πρόγραμμα ανάπλασης του Δήμου Αθηναίων έχει στόχο ν΄αλλάξει
φυσιογνωμία σε παραμελημένες γειτονιές της Αθήνας. Το Δουργούτι είναι μια
απ΄αυτές και το βάψιμο των προσόψεων των επτά προσφυγικών πολυκατοικιών
φιλοδοξεί να μετατρέψει τη γειτονιά σε κούκλα εν όψει Ολυμπιακών. Μόνο που το
μέσα είναι πολύ διαφορετικό απ΄το απ΄έξω. Σπασμένα τζάμια, ξεφλουδισμένοι
τοίχοι, κακοφωτισμένα δωμάτια, κιτρινισμένα είδη υγιεινής (όπου υπάρχουν),
μυρωδιά υγρασίας και εγκατάλειψης είναι η εικόνα που επικρατεί στο εσωτερικό
των περισσότερων πολυκατοικιών της περιοχής. Όπου κατοικούν κυρίως μετανάστες,
εργάτες στην πλειοψηφία τους. Κάποιοι απ΄αυτούς, μάλιστα, στα Ολυμπιακά
εργοτάξια. H ειρωνεία είναι ότι σε μια απ΄αυτές τις πολυκατοικίες έμενε και ο
Ιμπραχίμ Μουχαμάντ Αλίσα, ο 30χρονος Σύρος που έμεινε παράλυτος πριν από
μερικούς μήνες από ατύχημα σε σκαλωσιά του Ολυμπιακού Χωριού…

Οδός Ντυμόν, οδός Στρογκόνοφ, οδός Κασομούλη, οδός Βολταίρου. H τελευταία μόνο
οδός του… Διαφωτισμού δεν είναι, αφού πολλοί απ΄τους ενοίκους, μη έχοντας
ηλεκτρικό ρεύμα, ζουν με φως από λάμπες πετρελαίου. Εδώ οι άνθρωποι δεν
ενδιαφέρονται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πολλοί απ΄αυτούς δεν γνωρίζουν καν
τι σημαίνει αυτό. Κυνηγούν το μεροκάματο για να μπορέσουν να πληρώσουν το
νοίκι των 120 ευρώ. Εδώ δεν θα φθάσουν οι τηλεοπτικές κάμερες, ούτε οι
επίσημοι. Ίσως κάποιοι να περάσουν από δίπλα, απ΄το Ιντερκοντινένταλ, όμως
αντί της αθέατης γκρίζας πλευράς της πόλης θα δουν την παστέλ παραμυθένια
εικόνα των βαμμένων προσόψεων. A, κι ένα σιδερένιο… τείχος πολλών μέτρων στη
συμβολή της Συγγρού με την Καλλιρρόης, που στόχο έχει να κρύψει τα άθλια
οικήματα που στεγάζονται πίσω από τα περίεργα βλέμματα…

Συνωστισμός ανάγκης. Δώδεκα άνθρωποι στην οικογένεια του Γκιόργκος Αζίζ,
και ζουν όλοι μαζί σε δύο δωμάτια. Στην τηλεόραση παίζει το Αλ Τζαζίρα και στο
ραδιόφωνο αραβική μουσική για να θυμούνται την πατρίδα. Τι να πουν για το
βάψιμο της περιοχής… Δεν τους πέφτει λόγος. Δεν τους νοιάζει. Ούτε οι
Ολυμπιακοί Αγώνες. Δεν θα τους δουν. Θα κυνηγούν τη δουλειά και το μεροκάματο.
H οικογένεια είναι ικανοποιημένη που έφτασε στην Ελλάδα από την κόλαση του
Ιράκ και οι άνδρες ευχαριστημένοι που δουλεύουν στην οικοδομή ή όπου αλλού
βρουν.

Ούτε μια λάμπα… Δέκα χρόνια μένει σε μια τρύπα η Παναγιώτα Γαζή. Δύο
δωμάτια με τοίχους σκαμμένους από την υγρασία και μια υποτυπώδης τουαλέτα
είναι ο χώρος που περνά όλες τις ώρες της ημέρας έναντι ενοικίου 30 ευρώ τον
μήνα. Το φως και το νερό είναι πολυτέλειες που δεν έχει τη δυνατότητα να
αποκτήσει. Ευτυχώς που υπάρχουν οι γείτονες και παίρνει απ’ αυτούς νερό. «Ο
Θεός να το κάνει σπίτι. Τι με νοιάζει εμένα που βάφουν τις προσόψεις των
πολυκατοικιών; Εγώ δεν έχω ούτε μια λάμπα το βράδυ», λέει.

Παράλυτος. Το σπίτι του Ιμπραχίμ Μουχαμάντ Αλίσα από τη Συρία, εργάτη στο
Ολυμπιακό Χωριό, που έμεινε παράλυτος πριν από μερικούς μήνες… επειδή, όπως
έγραψαν οι επιθεωρητές εργασίας στην αυτοψία τους, δεν υπήρχαν τα προβλεπόμενα
μέτρα προστασίας στο εργοτάξιο και συγκεκριμένα «δεν ήταν ασφαλής η πρόσβαση
των εργαζομένων στις σκαλωσιές». H ειρωνεία είναι ότι ο παράλυτος πια 30χρονος
μετανάστης, που ο εργολάβος τού πέταξε καταπρόσωπο μόλις 7.000 ευρώ (!), θα
επιστρέψει σε αυτό το άθλιο οίκημα μόλις βγει από το νοσοκομείο. H βαμμένη
πρόσοψη, όμως, δεν μπορεί να δώσει πίσω στον Ιμπραχίμ την υπόλοιπη ζωή του…

Οι «φυλακισμένοι». Το Τείχος της… Καλλιρρόης, ή του Βερολίνου, όπως λένε
οι κάτοικοι της περιοχής. Ο τεράστιος σιδερένιος φράχτης υψώθηκε από το
ΥΠΕΧΩΔΕ πριν από λίγο καιρό στη συμβολή της Συγγρού με την Καλλιρρόης για να
σκεπάσει την ασχήμια της προσφυγικής πολυκατοικίας που κρύβεται από πίσω. H
πολυκατοικία, ωστόσο, φαίνεται, αφού τα ειδικά φυτά δεν είναι δυνατόν ν’
αναρριχηθούν τόσο ψηλά μέσα σε λίγες εβδομάδες. H σιδηροκατασκευή θα…
ξεβιδωθεί μόλις τελειώσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Όλα αυτά θα είχαν αποφευχθεί
αν απλώς οι άνθρωποι του υπουργείου είχαν συνεννοηθεί με τον Δήμο Αθηναίων και
η ανάπλαση των προσόψεων της περιοχής είχε ξεκινήσει απ’ αυτό το σημείο.
Σημαντική λεπτομέρεια η μακρόστενη πισίνα (χωρίς νερό) μπροστά από τον φράχτη.
Ποια η χρησιμότητά της; Την ώρα μάλιστα που πολλά διαμερίσματα στην περιοχή
δεν έχουν νερό…

Δεν ξεβάφει. Βάφτηκαν και ανανεώθηκαν εξωτερικά οι πολυκατοικίες του
Δουργουτίου. Αλλά τα σημάδια της ανέχειας και της εγκατάλειψης, μέσα, δεν
«ξεβάφουν»… Σπασμένα τζάμια, ξεφλουδισμένοι τοίχοι, κακοφωτισμένα δωμάτια,
μυρωδιά υγρασίας.

Σε τόνους παστέλ. H ανάπλαση των κτιρίων στο Δουργούτι χρηματοδοτήθηκε
κατά το ήμισυ από ιδιωτικές εταιρείες που συνέβαλαν στην προσπάθεια
καλλωπισμού της γειτονιάς. H γειτονιά άλλαξε πρόσωπο. Οι προσόψεις έγιναν
«κούκλες» σε χρώματα παστέλ και αισιόδοξα. Όχι όμως και το εσωτερικό των
κατοικιών, που πνίγεται στο σκοτάδι και την υγρασία. Σε λίγο οι σκαλωσιές θα
μαζευτούν – τα φρεσκοβαμμένα σπίτια πρέπει να είναι έτοιμα για τους Αγώνες –
και μετά τον Σεπτέμβριο οι εργασίες θα συνεχιστούν… Αν δεν ξεχαστεί η
γειτονιά μετά τους Ολυμπιακούς…