«Για σένα το αγώνισμα, για μένα η αγωνία»

«Έμπορος της Βενετίας», Ουΐλιαμ Σαίξπηρ (μτφ. Μίνως Βολανάκης)

Αυτό με το KKE που διαλαλεί ότι δεν θα παραστεί στην Τελετή της Έναρξης των
Ολυμπιακών Αγώνων; Τι δυσοίωνο! Τι γρουσουζιά! Τι μίζερο και μικρόψυχο!

Όχι, λέει, εμείς απέχουμε γιατί δεν «υπάρχουν ενιαίοι στόχοι και κοινά
συμφέροντα». Επίσης δεν μπορούν να χειροκροτήσουν «μαζί με όλους τους άλλους
που έχουν στις πλάτες τους μια αντιδραστική αντιλαϊκή οικονομική πολιτική με
εκατομμύρια θύματα».

Θυμάμαι, μικρός ήμουνα, παντρεύαμε τον θείο μου με μια κυρία και η αδελφή του
η μικρή (κι αργότερα γεροντοκόρη) δεν συμφωνούσε γιατί δεν πίστευε, λέει, αυτή
σε γάμους και μικροαστικά κατάλοιπα της αντίδρασης που μετατρέπουν τη σχέση σε
χρηματική συναλλαγή (διότι μεγάλη η προίκα της νύφης), άσε που δεν
ταιριάζουνε, λέει, καθόλου. «Μα, δεν το βλέπετε; Αυτοί σε τρία χρόνια θα
χωρίσουν». Και δεν πάτησε στον γάμο, παρά ντύθηκε στα μαύρα, κι έκοβε βόλτες
έξω απ’ το γλέντι, γιατί πενθούσε, λέει, τη σκλαβιά των μελλονύμφων, η
κλουβιασμένη, που «ξορκισμένη να ‘ναι με τον άγριο απήγανο» που έλεγε και η
γιαγιά… Και βέβαια όσον αφορά τον γάμο δίκιο είχε η καντέμω, σε τρία χρόνια
χώρισε το ζεύγος. Μα, πριν από το διαζύγιο πρόλαβε κι έκανε δύο παιδιά. Ο ένας
επιστήμονας ερευνητής στη Βοστώνη, απ’ τους καλύτερους στον κόσμο, κι η άλλη η
μικρή, στιχουργός, τραγούδια της τραγούδαγε η Ελλάδα για χρόνια. Αυτή είναι
που τη φρόντισε στα τελευταία της τη θεία την εκ γενετής στριμμένη και
γεροντοκόρη. Το παιδί αυτού του γάμου που πολέμησε, της έκλεισε τα μάτια. Άρα,
δεν πήγε στράφι αυτός ο γάμος. Από συμφέρον ξεκίνησε, μα γέννησε ζωή και
πρόοδο και ζεστασιά και νίκες.

Μακάρι από μεθαύριο να μας γεμίσει νίκες και ζεστασιά αυτή η γιορτή η
εμπορευματοποιημένη, θες; H υπό την αιγίδα και τη χορηγία; H υπό την εποπτεία
και την αστυνόμευση; Μπορεί να σπάσει το νήμα και να απογειωθεί και να πετάξει
λίγο πιο πάνω η ψυχή; Αυτό αν γίνει, όλα τα άλλα είναι λόγια και ιδεολογήματα
και παρλαπίπες και παφλάζοντες πομφόλυγες, με λίγα λόγια «της κοντής ψυχής της
φταίνε οι τρίχες».

Εγώ πριν από τη γιορτή πλένομαι, φοράω τα καλά μου κι εύχομαι μέσα απ’ την
καρδιά μου σ’ όλους τους αθλητές μας, που η ευγένειά τους είναι αστείρευτη
δεξαμενή ζωής για όλους μας και ξόρκι στη μιζέρια, τη νίκη τη μεγάλη, και σ’
όλους αυτούς που νοιάζονται και στήνουνε την τελετή – πρόσωπα σπάνια,
καλλιτέχνες που τιμούνε τη χώρα μας, τους είδα στη φωτογραφία με ένα χαμόγελο
και το φτερούγισμα στην καρδιά κρυφό – εύχομαι την επιτυχία τη Μεγάλη την
πάμφωτη και την υφήλιο.

Προσεύχομαι για όλους αυτούς σε όλους τους θεούς μας. Από τον Πάνα, τον
Απόλλωνα, μέχρι τους Αρχαγγέλους και την Παναγία τη Γλυκοφιλούσα…

…και την ώρα της Έναρξης θα ‘μαι κοντά τους και θα τους τραγουδώ ψιθυριστά
με τη φωνή του Ελύτη:

Το Μάρτη περικάλεσα/ Και το μικρό Νοέμβρη/ Τον Αύγουστο τον φεγγερό/ Κακό να
μην σας έβρει. / Γιατ’ είσαστε/ Μικρά παιδιά/ Είσαστε Ελληνάκια/ Μες τα
γαλάζια πέλαγα/ Και στ’ άσπρα συννεφάκια.