«Aργοναύτες» παλαιάς κοπής

Μια σκηνή με τους «Αργοναύτες» του Ολυμπιακού πολυθεάματος του Βόλου εν δράσει

Βόλος – Ολυμπιακή Πόλη (για μέρος του Ολυμπιακού τουρνουά ποδοσφαίρου),
ε, την είχε ανάγκη και την ολυμπιακή εκδήλωσή της η… νύμφη, όπως γράφαμε
τότε στις εκθέσεις, του Παγασητικού. Και η ιδέα οι εξ Ιωλκού εκκινήσαντες –
άρα Βολιώτες – Αργοναύτες να είναι ο άξονας της εκδήλωσης ήταν πολύ έξυπνη.
Πόσο μάλλον όταν την ιδέα, την έρευνα και το σενάριο υπέγραφε ο Νίκος Τσακνής
και τη μουσική – ενώ συνυπέγραφε και το καλλιτεχνικό «σκεπτικό» – ο Δημήτρης
Μαραγκόπουλος, καλλιτεχνικός διευθυντής του Κέντρου Μουσικού Θεάτρου Βόλου το
οποίο είχε οργανώσει την εκδήλωση σε συνεργασία με την «Αθήνα 2004» και με την
ενεργό συμμετοχή του τσέχικου συγκροτήματος «Λατέρνα Μάτζικα»,
«πολιτογραφημένοι» Βολιώτες και οι δύο.

Κυριακή σούρουπο, «κατηφορίζω» την «αναπλασμένη» παραλία με το
καινούργιο «πεζοδρόμιο» που – δικαίως – δεν έχει ενθουσιάσει τους Βολιώτες.
Μετά τα τελωνεία τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. H «τρίτη» παραλία – με τα
τσιπουράδικα – έχει αναβαθμιστεί, τα – κομψά εδώ… – καγκελάκια και τα
παρτέρια την έχουν μεταμορφώσει, το στρωμένο με πλακάκια πεζοδρόμιο είναι πιο
επιτυχημένο… Παντού τα πολύχρωμα λάβαρα των Ολυμπιακών Αγώνων – η πόλη
όμορφη από γεννησιμιού της έχει ομορφύνει κι άλλο.

H αίθουσα κατάμεστη και ευτυχώς με συμπαθητικό κλιματισμό. «Πολυθέαμα»
οι «Αργοναύτες» αλλά η Συμφωνική Ορχήστρα του Βόλου υπό τον Συμεών Κόγκαν, οι
χορωδίες, οι μουσικοί και οι τραγουδιστές που αναφέρονταν στις προανακοινώσεις
απουσιάζουν. Ανακαλύπτω ότι οι μουσικές είναι ηχογραφημένες. Σκοτάδι, στο
βάθος της μεγάλης σκηνής ριγμένες τρεις οθόνες, προβάλλεται η εικόνα ενός
αγγείου με την «Αργώ» σχεδιασμένη πάνω του, μουσική που σε συνεπαίρνει, μετά
φλόγες, το παλάτι που καίγεται από τον σφετεριστή του θρόνου, τον Πελία, ο
βασιλιάς Αίσονας και η γυναίκα του φυγαδεύουν το βρέφος που είναι ο διάδοχος
Ιάσονας και στη σκηνή εμφανίστηκαν οι χορευτές που θα αναπαριστούσαν το μύθο
του «μονοσάνδαλου» Ιάσονα και της Αργοναυτικής Εκστρατείας. H ναυπήγηση της
Αργούς, οι Αργοναύτες, συνδεδεμένοι με τον αθλητικό πολιτισμό και τους
Ολυμπιακούς Αγώνες, η Λήμνος και οι βάρβαρες Λήμνιες – κάτι σαν Ρουσλάνες της
Γιουροβίζιον… -, οι Άρπυιες, οι Συμπληγάδες και το περιστέρι, η Κολχίδα, ο
Αιήτης και η Μήδεια που ερωτεύεται τον Ιάσονα – ένα ρομαντικό πα ντε ντε που
πολύ θύμιζε το ντουέτο Σπάρτακου και Φρυγίας από τον «Σπάρτακο» των «Μπαλσόι»
και του Γκριγκορόβιτς -, το Χρυσόμαλλο Δέρας, η επιστροφή στην Ιωλκό και τα
«Άθλα επί Πελία» – οι γιορτές και οι Αγώνες με τα στεφάνια ελιάς για έπαθλα.

H εικόνα στενά δεμένη με το χορό, το ένα στοιχείο να ρέει στο άλλο
περίτεχνα, εξαιρετικά ηχογραφημένη η μουσική, η κινηματογράφηση αστραφτερή και
γρήγορη παρέπεμπε στον επίσης Τσέχο Κάρελ Ζέμαν και στις γοητευτικές ταινίες
του φαντασίας αλλά φτήναινε όταν υπεισέρχονταν η «φιξιόν» θυμίζοντας «μπι
μούβις» της τσινετσιτά, ανύπαρκτο το στοιχείο «μαύρο θέατρο» με το οποίο
δοξάστηκε η «Λατέρνα Μάτζικα»…

Σοσιαλιστικός ρεαλισμός…

Εκεί, που το θέαμα χώλαινε ήταν η χορογραφία και τα κοστούμια:
αναπαραστατικά της αρχαιότητας, ανέμπνευστα γλιστρούσαν προς το κιτς
συνθέτοντας ένα χορόδραμα λανθάνοντος σοσιαλιστικού ρεαλισμού που μου θύμισε
εκείνο το κακόγουστο «Άρτεμις» το οποίο μας έδειξε πέρσι το Αμέρικαν Μπαλέ
Θίατερ, «παραγγελιά» της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας.

Το κοινό, πάντως, χειροκρότησε θερμά και έφερε αρκετές φορές στη σκηνή τους συντελεστές.